Βαγγέλης Τασιόπουλος

Γεννήθηκε στη Μεσσηνία. Σπούδασε Παιδαγωγικά και Ειδική Αγωγή. Διδάσκει στο Ειδικό Σχολείο του Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Εχει γράψει βιβλία και ποιητικές συλλογές. Ο Βαγγέλης Τασσιόπουλος μιλά για τη ζωή δίπλα σε παιδιά που παλεύουν με τον καρκίνο.


«Διδάσκω σε παιδιά με νεοπλασματικές ασθένεις που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο. Σε παιδιά δηλαδή που πάσχουν από καρκίνο. Κάποια από αυτά νοσηλεύονται για ένα μικρό διάστημα κι υπάρχουν άλλα που παραμένουν εκεί για χρόνια.

«Κάποιες φορές καταλαβαίνεις ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι ίσως και να μην τα καταφέρουν. Εχω ακούσει παιδιά να κλαίνε λέγοντας πως δεν αντέχουν άλλο, πώς έχουν κουραστεί να παλεύουν με την αρρώστια τους, που παραιτούνται και εγκαταλείπουν τον αγώνα.

«Ο δάσκαλος στο νοσοκομειακό σχολείο είναι αυτός που δε φοράει άσπρη ποδιά και δεν προκαλεί πόνο στα παιδιά. Αυτό είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα σε σχέση με τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό. Από την άλλη, ο δάσκαλος είναι αυτός που φέρνει την έξω ζωή μέσα. Προσπαθούμε να φέρνουμε τα παιδιά σε τέτοιο σημείο ώστε να τα κάνουμε να αναζητούν το δάσκαλο. Να σε βλέπουν στο διάδρομο και να σου λένε «θέλω να μιλήσουμε, να κάνουμε μάθημα, να ζωγραφίσουμε».

«Συνήθως τα παιδιά που νοσηλεύονται για μεγάλο διάστημα είναι οκτώ με δέκα. Ερχονται όμως και πολλά παιδιά καθημερινά για εξετάσεις ή για να υποβληθούν σε θεραπεία, οπότε ο αριθμός μεγαλώνει αρκετά».

«Εχω συναντήσει παιδιά που μεγάλωσαν στο δωμάτιο ενός νοσοκομείο. Κάποια τελικά τα κατάφεραν ενώ κάποια άλλα όχι. Το να είσαι δάσκαλος στο σχολείο ενός νοσοκομείου είναι ουσιαστικά ένα στοίχημα με τον εαυτό σου. Φτάνεις στα άκρα γιατί πρόκειται για έναν άλλο κόσμο. Δοκιμάζεις τον εαυτό σου. Μπορείς να αντέξεις να κάνεις μάθημα όταν στο διπλανό δωμάτιο ψυχορραγεί ένα παιδί; Μπορείς να φτάσεις στο σημείο να πεθαίνει ένα παιδί κι εσύ να του λες ότι όλα θα πάνε καλά ενώ ξέρεις ότι του μένουν μονάχα λίγες ώρες ζωής;».

«Πάντα υπάρχει η ανάμνηση και η εικόνα των παιδιών που έχουν φύγει από τη ζωή. Πάντα τα σκέφτομαι και πάντα τα θυμάμαι. Κάτι που μου έκαναν ή κάτι που μου είπαν. Το πρώτο σοκ το έπαθα όταν ένα κορίτσι που νοσηλευόταν με θυμήθηκε από μια παρουσίαση ενός βιβλίου μου. Στο άδειο δωμάτιο βρήκα ένα αντίτυπο. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό».