Παϊδάκια κανείς;

Συχνά μπαίνω στο site της πρωτοβουλίας για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Λίγες μέρες νωρίτερα τα μέλη έχουν αναρτήσει το εξής ποστ: «Αλλος ένας νεκρός προστέθηκε στη μακρά λίστα των κρατουμένων. Ο Λούσι Ισμετ, 34 ετών, αλβανικής καταγωγής, ο οποίος κρατείτο από το 2001 στις ελληνικές φυλακές, βρέθηκε απαγχονισμένος στη τουαλέτα του κελιού του στις φυλακές του Μαλανδρίνου. Απελπισμένος, χωρίς κανένα επισκεπτήριο όλα αυτά τα χρόνια και χωρίς την πολυπόθητη άδεια που θα του επέτρεπε την επικοινωνία με τον έξω κόσμο, έχοντας προειδοποιήσει τους δικούς του ότι δεν άντεχε άλλο την απομόνωση της φυλακής, έδωσε τέλος στη ζωή του. Οι μεσαιωνικές συνθήκες κράτησης, αλλά και οι πειθαρχικές ποινές που αποκλείουν τους κρατούμενους από τις άδειες που δικαιούνται, και αποτελούν και το μόνο τρόπο σταδιακής επανένταξής τους στην κοινωνία, οδηγούν στην απελπισία και μερικές φορές και στο θάνατο». Ενας νεαρός άνδρας βρέθηκε νεκρός. Πρώτα απομονωμένος κι ύστερα νεκρός. Οταν πριν μερικούς μήνες κάναμε ένα ρεπορτάζ με τον Α. για το ψήφισμα που είχαν καταθέσει υπόψιν του Υπουργείου Δικαιοσύνης επιτροπές κρατουμένων απ' όλη την Ελλάδα, τα μέλη της Πρωτοβουλίας μας είχαν μιλήσει για τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής των κρατουμένων. Μας είχαν εξηγήσει πως ούτε οι δικηγόροι δεν πηγαίνουν στο Μαλανδρίνο, ότι οι κρατούμενοι εκεί μένουν απομονωμένοι από συγγενείς και φίλους, ότι οι «εκσυγχρονισμένες» αυτές φυλακές θυμίζουν λευκά κελιά. Τι άλλαξε από τότε στην καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων; Αν κρίνω από την ιστορία του νεκρού Λούσι, μάλλον τίποτε. Πώς το λέει ο Λειβαδίτης; «Και καμία φορά τη νύχτα μια κραυγή που ζητάει βοήθεια ακούγεται απ’ το παρελθόν... Εξάλλου, η κάμαρα μου μοιάζει με όλες τις κάμαρες της γης, θέλω να πω πόσο στο βάθος είμαστε άδικοι ή ξένοι».