Εντζόυ δε σάιλενς

«Βρήκες ένα κορίτσι που κάνει αληθινά βαθιές σκέψεις.
Ε, και λοιπόν; Τι το συναρπαστικό βρίσκεις στις αληθινά βαθιές σκέψεις;
Η κραυγή μου χάθηκε κάπου σ' ένα κομμάτι χαρτί....». (Silent all these years, Tori Amos)

Υποθέτω πως δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που να συνδέουν την εκκεντρική Tori Amos, τη μητέρα Τερέζα, την Emily Dikinson, μια από τις σπουδαιότερες ίσως αμερικανίδες ποιήτριες και τον πολυσχιδή βρετανό συγγραφέα Aldus Huxley. Ετυχε απλά ν' ακούω το «Silent all these years» της Amos και μπήκα στον κόπο να ψάξω για τη σιωπή.

«Το να μη λες τίποτα, λέει μερικές φορές τα πάντα».

Η Ντίκινσον πέρασε όλη τη ζωή μέσα στο δωμάτιό της. Μέχρι το θάνατό της υπήρξε κλεισμένη σ' ένα δωμάτιο ενώ ερχόταν σε επαφή με ελάχιστους ανθρώπους. «Μήτε τη θάλασα είδα, μήτε έρημο ποτέ μου. / Μα ξέρω τι είν’ το κύμα, το βουητό του ανέμου». Για φαντάσου. Μια γυναίκα εγλωβισμένη σ' ένα δωμάτιο να ονειρεύεται κύματα, να ακούει ανέμους και να γράφει γι' αυτά. Γιατί άραγε δεν ξεμύτησε ποτέ από το σπίτι;

«Η αλήθεια είναι μεγαλειώδης

αλλά ακόμη πιο μεγαλειώδης είναι η σιωπή σε σχέση με την αλήθεια». Κάπως έτσι μετέφρασα τη φράση του Huxley. Αλντους Χάξλεϋ ελληνιστί.Αρρωστος από καρκίνο, είδε λίγο πριν πεθάνει το σπίτι και το αρχείο του να καίγονται. «Η πυρκαγιά με άφησε έναν άνθρωπο δίχως περιουσία και δίχως παρελθόν» είχε πει. Για σκέψου. Ενας ιδιοφυής και διορατικός άνδρας, ένας άνθρωπος τόσο μπροστά από την εποχή του, μόνος και χωρίς παρελθόν. Μια πυρκαγιά μπορεί να σου κάψει το παρελθόν. Είδα πολλά σπίτια να καίγονται και τις οικογένειες μέσα σ' αυτά να διαλύονται.

«Χρειαζόμαστε τη σιωπή

για να μπορέσουμε να αγγίξουμε την ψυχή» από τη γυναίκα που ονόμασαν Αγία των Φτωχών. Αραγε χρειάζονται οι φτωχοί αγίους; Διαβάζω πως πέρασε πενήντα χρόνια αμφιβολίας και αμφισβήτησης σχετικά με την ύπαρξη του Θεού. Για σκέψου. Να είσαι ολοκληρωτικά δοσμένος σε κάτι που σε τέμνει μέσα σου, που σε διαιρεί, που σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια. «Που είναι η πίστη-μέσα στα τρίσβαθα της ψυχής μου, όπου δεν υπάρχει παρά το κενό κι η σκοτεινιά-Θεέ μου-πόσο οδυνηρή είναι τούτη η άγνωστη βάσανος-δεν έχω πίστη».

Να σωπάσουμε για λίγο.

Τα πιο σημαντικά είναι όσα δεν είπαμε ακόμη. Οσα δε γράψαμε ακόμη. Οσα ακόμη δεν σκεφτήκαμε. Οσα δε ζήσαμε. Δεν είναι ευλογία να μπορείς να μοιραστείς τη σιωπή σου; Να μη χρειάζεται να εξηγείς. Απλά να σωπαίνεις και να μη νιώθεις αμήχανα γι' αυτό. Αν μπορούμε να μοιραστούμε τη σιωπή μας, τότε σίγουρα μπορούμε να μοιραστούμε τη ζωή μας.