Το κτήνος της αγάπης.

«Ή μάλλον για να το πω αλλιώς, το πιο θανάσιμο αμάρτημα είναι να μην αγαπάς τον εαυτό σου». («Βιολί για μονόχειρα», Τ.Λειβαδίτης)

Στο λεωφορείο ανέβηκε μια γυναίκα που δεν είχε καμιά σχέση με μένα.

Κάθισε δίπλα μου κι οι ώμοι μας έφτιαξαν μια αλλόκοτη συμμετρία.

Περνώντας από την εκκλησία, κάναμε κι οι δυο το σταυρό μας.

Ούτε ξέρω τι σκεφτόταν και το 'κανε.

Ούτε ξέρω τι σκεφτόμουν κι εγώ.

Να συγχωρεθούν τα πεθαμένα μάλλον

γιατί είναι πολλά κι ούτε μπορώ όλα να τα συγχωρέσω.

Αλίμονο αν πιστεύει κανείς σε τόση μεγαθυμία

-αλήθεια, ποιά γενεαλογία δένει το θύμα και τον θυμό;-

κι ο κήπος μου γέμισε πτώματα

και τα λουλούδια μου έγιναν σαρκοφάγα,

κοντεύουνε να φάνε κι εμένα ακόμη

και σκέφτομαι πως η αγάπη είναι απλά ένας πολιτισμός

που μας επιβάλλεται με βία

η αγάπη είναι η βία που ασκούμε ο ένας στον άλλο

όταν σιχαινόμαστε ο ένας τον άλλο

κι όμως, 

κοίτα πόσο όμορφα ωμοί γινόμαστε 

όταν απαλλαγούμε οριστικά απ' αυτήν,

απ' αυτό το κτήνος της αγάπης,

αυτόν τον βραχνά της ανημποριάς

που δε μπορούμε να ανήκουμε ολότελα στον εαυτό μας

και σε ό,τι αυτός ορέγεται. (Αύγουστος 2011)