Marion Barfs

Χαμέρπεια.

2012-02-11T14:29:00.000+02:00

Ζήτω η Ελλάδα (των δανειστών).

Ζήτω η θρησκεία (των αγορών).

Ζήτω η νέα μεταδημοκρατία.

2011-12-14T21:03:00.000+02:00

«στον ουρανό τού τίποτα

με ελάχιστα», κατερίνα αγγελάκη - ρουκ

ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά

ανασαίνω κι ας είμαι

σε κοντινή μακρινή απόσταση

απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…

Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς

θα εφεύρει η ζωή

ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης

και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.

Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο·

πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις

τα πετάω.

Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω·

να φεύγουν ~~τα περιττά~~ λέω

να μπω στον ουρανό τού τίποτα

με ελάχιστα

».

Το κτήνος της αγάπης.

2011-12-03T12:52:00.000+02:00

«Ή μάλλον για να το πω αλλιώς, το πιο θανάσιμο αμάρτημα είναι να μην αγαπάς τον εαυτό σου». («Βιολί για μονόχειρα», Τ.Λειβαδίτης)

Στο λεωφορείο ανέβηκε μια γυναίκα που δεν είχε καμιά σχέση με μένα.

Κάθισε δίπλα μου κι οι ώμοι μας έφτιαξαν μια αλλόκοτη συμμετρία.

Περνώντας από την εκκλησία, κάναμε κι οι δυο το σταυρό μας.

Ούτε ξέρω τι σκεφτόταν και το 'κανε.

Ούτε ξέρω τι σκεφτόμουν κι εγώ.

Να συγχωρεθούν τα πεθαμένα μάλλον

γιατί είναι πολλά κι ούτε μπορώ όλα να τα συγχωρέσω.

Αλίμονο αν πιστεύει κανείς σε τόση μεγαθυμία

-αλήθεια, ποιά γενεαλογία δένει το θύμα και τον θυμό;-

κι ο κήπος μου γέμισε πτώματα

και τα λουλούδια μου έγιναν σαρκοφάγα,

κοντεύουνε να φάνε κι εμένα ακόμη

και σκέφτομαι πως η αγάπη είναι απλά ένας πολιτισμός

που μας επιβάλλεται με βία

η αγάπη είναι η βία που ασκούμε ο ένας στον άλλο

όταν σιχαινόμαστε ο ένας τον άλλο

κι όμως,

κοίτα πόσο όμορφα ωμοί γινόμαστε

όταν απαλλαγούμε οριστικά απ' αυτήν,

απ' αυτό το κτήνος της αγάπης,

αυτόν τον βραχνά της ανημποριάς

που δε μπορούμε να ανήκουμε ολότελα στον εαυτό μας

και σε ό,τι αυτός ορέγεται. (Αύγουστος 2011)

Τμήμα Σαρώματος.

2011-11-24T22:15:00.000+02:00

Μην τυπώσετε χρήμα. Τυπώστε ανθρώπους.

Χάρτινους, οικολογικούς, ευέλικτους και οικονομικούς.

Δεν υπακούω σε μια εξουσία, στην ανάδειξη της οποίας δεν κλήθηκα να συμμετάσχω.

Δεν είμαι εγώ ανυπάκουη.

Αυτοί είναι ανεξέλεγκτοι.

Ένα παιδί έχωσε το χέρι του σ' ένα γυάλινο μπολ, ζητούσε φαγητό, όχι χρήματα.

Δεν είμαι εγώ ασυνάρτητη, είναι που ράγισε το νόημα.

Μια μέρα θα ζήσουμε ξανά.

Ως τότε, θα 'χω μάθει να μαντάρω κάλτσες.

Δεν είμαι εγώ ρομαντική, είναι που ο κόσμος γεννά αριθμούς.

Ένα σκυλί γαβγίζει ασταμάτητα όλη τη νύχτα στην αυλή.

Δεν-ξέχασα-να-το-ταϊσω-είναι-που-άργησε-να περάσει-το-φορτηγό-του-δήμου-για-να-μαζέψει-τους-νεκρούς-της-ημέρας.

Πέτρα σε τσιγκέλι.

2011-11-22T19:00:00.002+02:00

«Ο λόγος που οι εργάτες δεν εξεγείρονται άμεσα είναι, γιατί η συνείδησή τους διαμορφώνεται από την υπερδομή, που με την σειρά της καθορίζεται από τη βάση. Η υπερδομή του καπιταλιστικού συστήματος στηρίζει συνεπώς την καπιταλιστική οικονομία, με το να παράγει μια ιδεολογία που νομιμοποιεί το σύστημα. Και επειδή η συνείδηση των εργατών διαμορφώνεται από την ιδεολογία, οι εργάτες δε μπορούν να διακρίνουν τα αληθινά τους συμφέροντα- είναι φορείς ψευδούς συνείδησης». Κ. Μαρξ

«Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε και μετά θα σας γεμίσουμε με τους εαυτούς μας». Τ. Όργουελ

Mε λένε Πέτρα. Πετρούλα με βαφτίσανε αλλά με τα χρόνια έγινα Πέτρα. Της Αγίας Πέτρας της Βιτρινιώτισσας γιορτάζω. Είμαι γραμματέας σ' ένα εργοστάσιο που παράγει καρφίτσες. Πριν από αυτό, δούλευα σ' ένα κτήμα για αρκετά χρόνια. Έπρεπε να μιλάω στις πορτοκαλιές και τις νερατζιές. Να τους τραγουδάω και να τους διαβάζω ιστορίες για να μεγαλώσουν γρηγορότερα. Εκείνα τα χρόνια ήταν μια συνηθισμένη δουλειά. Την έκαναν αρκετοί και μαζί μ' εκείνους, κι εγώ. Μετά ήρθε η ιδεολογία τους κι έφυγα απ΄τη δουλειά.
-Πέτρα είσαι εσύ, θα τα καταφέρεις.
Αυτό μου είπανε και με διώξανε, ήμουν νέα, έφυγα νύχτα. Δεν το ξανασκέφτηκα ποτέ. Πέτρα ήμουν.

Στην αρχή ούτε να τ' ακούσω το γραμματιλίκι.
-Τι μιλάς κι εσύ ρε Πετρούλα; Εσύ είσαι γραμματέας, αλίμονο σε μας.
-Μα, εγώ ήθελα να μιλάω στα δέντρα.
-Πετρούλα, πότε θα σκληρύνεις λίγο, ρε;
-Ξύπνα, Πετρούλα. Ο κόσμος είναι από πέτρα.
-Μην είσαι τόσο μαλακή, Πετρούλα. Θα σε σπάσουν, θα σε λυγίσουν.

Τι ξέρανε αυτοί από δέντρα; Τίποτα. Είχα ήδη αρχίσει να πιστεύω ότι δε μπορείς να ξεφύγεις από την τάξη σου. Ο κόσμος ήταν άδειος από διαλεκτική κι εγώ ήμουν γεμάτη με αμφιβολία. Τα χρήματα που έβγαζα απ' τη δουλειά στο εργοστάσιο δεν έφταναν ούτε για το νοίκι. Κατέβαινα με γρήγορα βήματα την ταξική πυραμίδα κι όμως, δεν είχα φτάσει στον πάτο. Ήταν σχεδόν απίθανο να φτάσω στον πάτο (ή τουλάχιστον έτσι πίστευα). Ντρεπόμουν για αυτό. Ήμουν καλύτερα από δεκάδες άλλους. Σχεδόν δε μπορούσα να μου το συγχωρήσω. Πήγαινα στο εργοστάσιο με σκυμμένο το κεφάλι. Δεν άντεχα να βλέπω τόση εξαθλίωση. Δεν άντεχα που ήμουν ακόμη όρθια κι εκείνοι ήταν πεσμένοι από καιρό.

Κάθε μέρα παράγονταν εκατό χιλιάδες καρφίτσες. Από αυτές, πουλούσαμε μονάχα τις δέκα χιλιάδες το μήνα.
-Σταματήστε να παράγετε τόσες καρφίτσες. Αφού δεν τις έχει ανάγκη κανείς.
-Όχι.
Οι καρφίτσες αναπαράγονταν αδιάκοπα, οι νύχτες το ίδιο. Είχα πάθει κάποιου είδους αμνησία. Είχα ξεχάσει οτιδήποτε είχε σχέση με τη ζωή μου πριν το εργοστάσιο. Ένας αστροναύτης που τότε δούλευε ως ομοιοπαθητικός γιατρός με χαρακτήρισε «σύνηθες περιστατικό». Το πέσιμο από το δέντρο προκάλεσε αναστολή εργασιών στο δεξί μέρος του εγκεφάλου μου κι έτσι, τα ξέχασα όλα. Το πάθαιναν λέει χιλιάδες εργαζόμενοι.
-Αστροναύτη-γιατρέ, η ιδεολογία τους συνέθλιψε τη μνήμη μου. Δε θυμάμαι τίποτε. Ήμουν όμορφη; Γελούσα; Δεν θυμάμαι.

Μια μέρα αγόρασα ένα τσιγκέλι, χοντρό, με μια δαγκάνα που μπορούσε να τρυπήσει εύκολα τη μέση μου. Το έμπηξα βαθιά μέσα στο δέρμα μου, έτσι που σούφρωσε όλη η ραχοκοκαλιά μου και το πέρασα μέσα από το σβέρκο μου. Aυτή θα ήταν η αντίστασή μου. Μόνη μου θα περνούσα τον εαυτό μου απ' το τσιγκέλι.

Ένα βράδυ φύτεψα μια κερασιά στη μέση του σπιτιού μου και άρχισα να της μιλάω. Της έλεγα για τους ηλικιωμένους λαχειοπώλες που συναντάω (ακόμη) στο δρόμο και για μια Κινέζα που πουλούσε ψαλίδια ειδικά φτιαγμένα για το κόψιμο της γλώσσας. Η κερασιά μεγάλωνε όλο και πιο γρήγορα μέχρι που γκρέμισε την οροφή. Το ίδιο συνέβη και σε άλλα διαμερίσματα μέχρι που ο δρόμος έγινε κόκκινος. Σιγά-σιγά, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε στις ταράτσες και να σκάμε με παφλασμό στα κεράσια. Στην κατακόκκινη θάλασσα.

Έτσι κάπως πέρασε η ζωή μας εκείνα τα πέτρινα χρόνια. Τα πρωινά κρεμάγαμε τους εαυτούς μας στο τσιγκέλι και τα βράδια παραμιλούσαμε στα δέντρα κι ανεβαίναμε ξυπόλητοι στις ταράτσες, περιμένοντας για το μεγάλο, κόκκινο κύμα. Στον ενδιάμεσο χρόνο δεν σκεφτόμουν τίποτε. Ίσως μόνο πόσο αλάτι να βάλω στο φαγητό, αν ο τοίχος της κρεβατοκάμαρας χρειάζεται σοβάτισμα κι αν πλήρωσα το τέλος της κομμένης γλώσσας.

-Βράχος έγινες, Πέτρα.

(Εικόνα: deviantart.com)

Ροπή στο ράψιμο.

2011-11-20T18:24:00.000+02:00

Ένα σκούρο γραφείο από βελανιδιά.
(Δεν είν' αστείο που τα έπιπλα και τα φέρετρα είναι φτιαγμένα από τα ίδια υλικά;).
Ταχύτατη προσαρμογή στον φρικαλέο νεοφιλελευθερισμό σας. H προσαρμοστικότητα δεν είναι η πιο υπερεκτιμημένη αρετή σας;
Εγώ δεν φοβάμαι. (ούτε κι εσάς σας φοβάμαι).
(Μονάχα τα σαββατόβραδα φοβάμαι λίγο, όχι όμως εσάς).
Έκανα τη μαθητεία μου στο λίγο. (Και στο πολύ λίγο).
Μου έφτιαξα κι ένα ολοκαίνουριο ζευγάρι χέρια για να μη χάσκουνε τα γάντια σας άδεια στις τσέπες.
Τώρα θα φοράω μονάχα φορέματα. Χωρίς τσέπες.
Μόνη μου θα τα ράψω, ξέρετε, έχω μια ροπή στο ράψιμο. Έπειτα, κάθε δουλειά έχει μια φόρμα εργασίας.
-Αλήθεια, τι δουλειά κάνετε σήμερα;
-Μα, φυσικά αυτήν που έκανα πάντοτε. Δε διαβάζετε καθόλου Πεσσόα; «Ποτέ δεν είχα άλλη πραγματική ενασχόληση πέρα από την εσωτερική μου ζωή».
-Αλήθεια, πώς αισθάνεστε σήμερα;
-Ολόκληρη. Αλήθεια, ποιός θα περίμενε τόση εσωτερική ελευθερία;

Συριγγομυελία.

2011-11-19T20:28:00.005+02:00

Καμιά φορά αυτό που μετράει δεν είναι αυτό που γράφουμε αλλά όλο αυτό που δε γράφουμε.

Εκείνο το ξένο δέρμα μας.

2011-11-11T00:48:00.000+02:00

Επιβίωση. Ζωή γυμνή από καθετί υψηλό.
Πρέπει να επιβιώσουμε, λένε. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία τώρα.
Η καριέρα, μια ανόητη λέξη που ποτέ δε μας ακούμπησε, ούτε καν φευγαλέα, γιατί εμείς πάντοτε είχαμε στο μυαλό μας κάτι πιο σοβαρό.
Κάθε βράδυ γυρνώντας το κεφάλι πίσω, βλέπουμε παλιάτσους να μας ακολουθούν.
Κοιμούνται στη σκάλα με τα χέρια στις τσέπες.
Μόλις κλειδώσουμε την πόρτα, τους πιάνει ο ύπνος μέχρι το επόμενο πρωί.
Όταν τελειώσουν όλα αυτά, πρέπει να μιλήσουμε. Να πούμε για τους σακατεμένους εαυτούς μας, εκείνους που θυσιάσαμε ένα πρωί έξω από μια τράπεζα, κάνοντας τον σταυρό μας.
Δεν φοβόμαστε να ζήσουμε μια ζωή που δεν προοριζόταν για μας.
Κι η ζωή (μας);
Ξένο δέρμα κρεμασμένο στον καλόγερο της κουζίνας, με μια ετικέτα που γράφει ανάποδα τ' όνομά μας.

«Καταβύθιση».

2011-11-06T15:02:00.000+02:00

«Ένα μικρό σε μια κούνια είναι πεθαμένο.

Μια μαυροφόρα (πιθανώς η μάνα του) κάθεται από πάνω του και κλαίει με λυγμούς.

Έπειτα, σιγά-σιγά το σηκώνει, το βάζει κάτω...το μικρό σαν παραζαλισμένο

αρχίζει να περπατάει.

Δες, λέω, είναι πεθαμένο κι όμως, περπατάει». («Καταβύθιση», Μ.Σαχτούρης)

2011-10-28T16:15:00.001+03:00

«Και τα βιβλία τα ‘χω χεσμένα μπροστά στη δύναμη της αγάπης». Μ.Καραπάνου

Άδοξοι Μπάσταρδοι.

2011-10-26T01:30:00.003+03:00

«Αυτή η χρονιά πέρασε γρήγορα. Σαν τώρα, πέρυσι, ήμουν ελεύθερος: εκτός νόμου, αλλά ελεύθερος, είχα όνομα, οικογένεια, ανήσυχο και άπληστο πνεύμα, ήμουν υγιής και ζωηρός. Σκεφτόμουν πολλά πράγματα, μακρινά: τη δουλειά μου, το τέλος του πολέμου, το καλό και το κακό, την φύση των πραγμάτων και τους νόμους που κατευθύνουν την ανθρώπινη συμπεριφορά, σκεφτόμουν τα βουνά, το τραγούδι, τον έρωτα, τη μουσική, την ποίηση. [...]Να εκμηδενίσεις τον άνθρωπο είναι δύσκολο, όσο και να τον δημιουργήσεις: δεν ήταν απλό, πήρε χρόνο, αλλά τα καταφέρατε. Είμαστε υπάκουοι κάτω από το βλέμμα σας, δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα από μας: καμιά πράξη αντίστασης, καμιά λέξη πρόκλησης, κανένα κριτικό βλέμμα». («Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος», Πρίμο Λέβι)

φωτ: deviantart.com

«Kατακλείδα».

2011-10-23T19:03:00.000+03:00

«Σέρνομαι σαν άγκυρα στον πυθμένα της θάλασσας.

Και τι δεν πιάνω που δεν το χρειάζομαι.

Κουρασμένη αγανάκτηση, πυρωμένη αυτοεγκατάλειψη.

Οι δήμιοι φέρνουν πέτρες, ο Θεός γράφει στην άμμο.

Σιωπηλά δωμάτια.

Τα έπιπλα στο φως του φεγγαριού, έτοιμα να πετάξουν.

Εισέρχομαι αργά στον εαυτό μου

μέσ' από ένα δάσος από άδειες πανοπλίες». («Κατακλείδα», Tomas Transtromer)

2011-10-16T15:58:00.000+03:00

«Τη γραφομηχανή μου θα μου την έπαιρναν.

Τη ραπτομηχανή μου. Τα παιδιά μου.

Όλα θα μου τα έπαιρναν.

Αυτός ο φόβος είχε το χρώμα της επιφάνειας εργασίας μου,

σχεδόν γνώριζα τα χαρακτηριστικά του.

Μπορούσα να τον γευτώ στον καφέ μου με το γάλα.

Ήξερα ότι ήταν εκεί.

Κρύφτηκε στην πένα μου την Σέφερ.

Εκείνο ήταν τ' αγαπημένο του μέρος. Όποτε έγραφα,

σταματούσα, στη μέση της λέξης,

για να τον κοιτάξω με περισσότερη προσοχή, μαύρο και παχύ,

ανάμεσα στα δάχτυλά μου-

ο αυξανόμενος τρόμος που θα μπορούσε κάθε στιγμή

ξαφνικά να ξεσπάσει και να μου πάρει

τον σύζυγό μου, τα παιδιά μου, το κορμί μου, τη ζωή μου.

Μπορούσα να τον δω, εκεί στην πένα μου.

Κάποιος την πήρε κι αυτή».

(Παραφράζοντας τον Τεντ Χιουζ, «Ανησυχίες», Τ. Χιουζ)

Το Γάλα.

2011-10-01T01:26:00.000+03:00

«Τίποτα δεν ξαναγίνεται. Τίποτα δε μπορεί να ξαναγίνει».

«Έλα Έλλη τάισε το γουρουνάκι»*

2011-09-13T21:33:00.001+03:00

Θέλω να σε τρώω με το κουτάλι. Εσύ να κάθεσαι ακίνητος ξαπλωμένος κι εγώ να σε τρώω μπουκιά μπουκιά όλο το βράδυ. Και το πρωί να ξαναγίνεσαι ολόκληρος για να σε ξανατρώω. Σταρένιος. Σιμιγδαλένιος.

Αλυσίδες, λέει η Έλλη και κλείνει την πόρτα του ψυγείου και τρίβει τα μπράτσα της που έχουν ανατριχιάσει. Πρέπει να φορέσω αντιολισθητικές αλυσίδες για να μη γλιστράει το μυαλό μου στα περασμένα.

Κάτω από το παγωμένο νερό το δέρμα της αλλάζει χρώμα, το ωχρό χρώμα μοιάζει να πέφτει από το δέρμα της σαν παλιός σοβάς. Το στήθος της σκληραίνει και ανασηκώνεται σαν τη μουσούδα αλεπούς μέσα απ' τους θάμνους. Η Έλλη χαϊδεύει το στήθος της και νιώθει το αίμα να τρέχει πανικόβλητο μέσα της και τρίβει την πετρωμένη κοιλιά της και κουνάει τα δάχτυλα των ποδιών της και κοιτάζει τις σταγόνες του νερού που πέφτουν επάνω στα ξεβαμμένα νύχια των ποδιών της. Τα νύχια των ποδιών μου, λέει η Έλλη. Τα νύχια των ποδιών μου είναι τα νότια σύνορά μου. Εκεί κάτω τελειώνει το σώμα μου εκεί τελειώνει η Έλλη. Τρύπια σύνορα. Σουρωτήρι τα σύνορά σου Ελλάκι μπάτε σκύλοι αλέστε.

Η Αφύλαχτη Δημοκρατία της Έλλης.

Για δες κάτι πράγματα, λέει η Έλλη, απόψε μέχρι και τα σίδερα λυγίσανε και κλαίνε.

Πέφτουν σακούλες στο κενό απ' τον τρίτο όροφο γωνία Κύπρου και Ιωνίας στη Νίκαια - πέφτουν οι σακούλες στο κενό σαν αυτόχειρες ντυμένοι στα πράσινα, σαν λιγόψυχοι αμαρτωλοί τη νύχτα που θα 'ρθει η συντέλεια του κόσμου.

Έξω σκοτεινιάζει. Μαύρα πουλιά φτερουγίζουν ανάμεσα στα σύρματα της ΔΕΗ σα νότες στο πεντάγραμμο μιας αλλόκοτης μουσικής που γράφτηκε για να παιχτεί την τελευταία νύχτα του κόσμου.

Κι όλα αυτά για λίγα λεφτά, λέει η Έλλη. Οχτακόσια ευρώ το πολύ εννιακόσια. Δεν το καταλαβαίνω, λέει η Έλλη. Άμα κάνουμε οι φτωχοί στους φτωχούς τέτοια πράματα τότε οι πλούσιοι τι πρέπει να μας κάνουν. Δεν το καταλαβαίνω Χριστέ μου. Η Έλλη Δράκου είμαι. Δεν το καταλαβαίνω.

Για δες κάτι παράξενα πράγματα, λέει η Έλλη, απόψε μέχρι και τα σίδερα λυγίσανε και κλαίνε.

*Αποσπάσματα από το διήγημα «Έλα Έλλη τάισε το γουρουνάκι» της συλλογής διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις».

Το κτήνος της αγάπης.

2011-08-18T23:10:00.000+03:00

Στο λεωφορείο ανέβηκε μια γυναίκα που δεν είχε καμιά σχέση με μένα.

Κάθισε δίπλα μου κι οι ώμοι μας έφτιαξαν μια αλλόκοτη συμμετρία.

Περνώντας από την εκκλησία, κάναμε κι οι δυο το σταυρό μας.

Ούτε ξέρω τι σκεφτόταν και το 'κανε.

Ούτε ξέρω τι σκεφτόμουν κι εγώ.

Να συγχωρεθούν τα πεθαμένα μάλλον

γιατί είναι πολλά κι ούτε μπορώ όλα να τα συγχωρέσω.

Αλίμονο αν πιστεύει κανείς σε τόση μεγαθυμία

-αλήθεια, ποιά γενεαλογία δένει το θύμα και τον θυμό;-

κι ο κήπος μου γέμισε πτώματα

και τα λουλούδια μου έγιναν σαρκοφάγα,

κοντεύουνε να φάνε κι εμένα ακόμη

και σκέφτομαι πως η αγάπη είναι απλά ένας πολιτισμός

που μας επιβάλλεται με βία

η αγάπη είναι η βία που ασκούμε ο ένας στον άλλο

όταν σιχαινόμαστε ο ένας τον άλλο

κι όμως,

κοίτα πόσο όμορφα ωμοί γινόμαστε

όταν απαλλαγούμε οριστικά απ' αυτήν,

απ' αυτό το κτήνος της αγάπης,

αυτόν τον βραχνά της ανημποριάς

που δε μπορούμε να ανήκουμε ολότελα στον εαυτό μας

και σε ό,τι αυτός ορέγεται.

Η καρδιά της κάμπιας.

2011-08-13T20:17:00.005+03:00

Σε μια από τις εκδοχές της ζωής μου, είμαι κάμπια. Πορτοκαλόμαυρη κάμπια, έχω τυλίξει με το σώμα την καρδιά μου, την έχω τυλίξει τόσο σφιχτά ώστε να την πνίξω για να δοκιμάσω πώς είναι να ζεις μ' έναν μυ λιγότερο κι έπειτα, πάντα πίστευα ότι ο Λειβαδίτης είχε δίκιο όταν έγραφε πως «η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι όταν χρειάζεται να παραμερίσει την καρδιά του».

«Η πιτυοκάμπη ή αλλιώς κάμπια των πεύκων είναι ένα από τα πλέον κοινά αλλά και βλαβερά είδη της χώρας μας. Πρόκειται για την κάμπια που στο τέλος του βιολογικού της κύκλου μεταμορφώνεται στη νυχτοπεταλούδα με το επιστημονικό όνομα Thaumetopoea pityocampa. Στους περισσότερους οι κάμπιες αυτές είναι βέβαια γνωστές από την ιδιότητά τους να τσιμπάνε όποιον τις ακουμπά. Οι κάμπιες διαθέτουν έναν εξαιρετικό αμυντικό μηχανισμό. Όταν νιώσουν ότι απειλούνται (αν κάποιος για παράδειγμα τις αγγίξει), εκτοξεύουν στον αέρα μικροσκοπικά τριχίδια, τα οποία περιέχουν μια τοξίνη που προκαλεί στον άνθρωπο αλλεργικές αντιδράσεις (ερεθισμούς στο δέρμα και τα μάτια αλλά και αναπνευστικές διαταραχές). Η αντιμετώπιση των εντόμων αυτών γίνεται με διάφορους τρόπους. Παλαιότερα γίνονταν ψεκασμοί με χημικά, αλλά τώρα έχει επικρατήσει η βιολογική καταπολέμηση με το βακτήριο Bacillus thurigiensis, ενώ ο πιο φιλικός στο περιβάλλον τρόπος είναι το κόψιμο και το κάψιμο της φωλιάς τους. Η μεταμόρφωση της πιτυοκάμπιας σε νυχτοπεταλούδα λαμβάνει χώρα μέσα στο έδαφος. Μέσα σε δύο εβδομάδες κάθε κάμπια έχει δημιουργήσει ένα λεπτό υπόλευκο βαμβακοειδές κουκούλι μέσα στο οποίο μεταμορφώνεται σε χρυσαλλίδα με χρώμα καστανό προς το πορτοκαλί. Η όλη διαδικασία κρατάει αρκετό καιρό έως και μερικά χρόνια σε κάποιες περιπτώσεις. Μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου οι νυχτοπεταλούδες βγαίνουν από το χώμα». (www.gewponoi.com)

Άτιτλο κόκκινο.

2011-08-13T14:47:00.000+03:00

«Κι έμαθα πως συρρικώνονται τα πρόσωπα,

Πώς ο τρόμος ελλοχεύει κάτω απ’ τις βλεφαρίδες,

Πώς η οδύνη γράφει με σφηνοειδείς χαρακτήρες

Τραχιές γραμμές στα μάγουλα,

Πώς κατάμαυρα ή ξανθά δαχτυλίδια τα μαλλιά

Μονομιάς καλύπτονται απ’ ασημένια σκόνη,

Τα χαμόγελα πώς σβήνουν στα πειθήνια τα χείλη

Και ο φόβος τρέμει σ’ ένα ξερό γελάκι.

Και προσεύχομαι όχι για μένα μοναχά,

Αλλά για όλους, αυτούς που στάθηκαν μαζί μου στη σειρά

Στη ζέστα του Ιούλη, στο ψύχος του χειμώνα,

Σε αυτόν τον κόκκινο τοίχο, αθώρητος ακόμα».

Άννα Αχμάτοβα

Πεταλούδα στο νερό.

2011-08-12T18:32:00.002+03:00

Από τον χειμώνα φοβόταν ότι μια καλοκαιρινή μέρα θα ξυπνήσει με το κρεβάτι της ριγμένο στη θάλασσα. Μέσα στο σπίτι της θα έχουν φυτρώσει σφεντάμια και τα βιβλία της θα μουλιάζουν στο νερό. Ο Λειβαδίτης θα της χαμογελά σχεδόν λιπόθυμος, σε μια σχεδία φτιαγμένη από τα άπαντα του Καρούζου, ο Καρλ Σμιτ θα πνίγεται, πιασμένος από τα μαλλιά της Χάνα Άρεντ, όλα της τα βιβλία θα φεύγουν μακριά από εκείνη κι όλοι οι ακριβοί της άνθρωποι θα αγνοούνται. Φοβόταν πως ένα αγόρι θα έχει κάνει το πτυχίο της αεροπλανάκι γιατί το πανεπιστήμιο θα έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο χοιροστάσιο, τα ασφαλιστικά ταμεία θα έχουν γίνει χώροι σίτισης πρώην ασφαλισμένων και στα δελτία ειδήσεων θα δείχνουν μόνο διαφημίσεις όπλων, καθώς και οδηγίες παρασκευής σπιτικών δηλητηρίων. Λίγο πριν φτάσει το καλοκαίρι, είχε χάσει ήδη πολλά. Οριστικά ή σχεδόν. Η ζωή έμοιαζε για πρώτη φορά να 'χει ξεφύγει εντελώς από κάθε έλεγχο. Ένα καλοκαιρινό απόγευμα αποφάσισε να κάνει αυτό που ονειρευόταν καιρό. Έβαλε ένα γαλάζιο φουστάνι (εκείνο με τα μαύρα κουμπάκια και τον δαντελένιο γιακά), έγραψε κάτι σ' ένα χαρτί που είχε ποτιστεί από μια μυρωδιά κέδρου και στάθηκε έξω από το αγαπημένο της πολυκατάστημα. Τα πάντα έβρισκες εκεί πέρα. Από πλυντήρια και τηλεοράσεις μέχρι κατοικίδια και θαλάσσια πλάσματα σε τεράστιες γυάλες. Μπήκε σχεδόν σίγουρη γι' αυτό που ετοιμαζόταν να κάνει. Πέρασε μια τούφα από τα μαλλιά της σε ένα τσιμπιδάκι σε σχήμα πεταλούδας και κατευθύνθηκε προς το μεγάλο ενυδρείο. Μέσα του κατοικούσε μια μικροσκοπική φάλαινα. Ανήκε σ' ένα πολύ σπάνιο είδος και από τότε που είχε μετακομίσει εκεί, είχε γίνει η ατραξιόν της περιοχής. Την φωνάζανε Λαίνα (κάποιος είχε την φαεινή ιδέα να κόψει το φα και να κρατήσει το ανορθόγραφο υπόλοιπο). Η γυναίκα έβγαλε τις παντόφλες της και τις τοποθέτησε πολύ προσεκτικά δίπλα στην σκάλα του μεγάλου ενυδρείου. Το γαλάζιο φόρεμα είχε ήδη ξεκινήσει το ταξίδι του προς το πάτωμα. Έσφιξε στα χέρια της το χαρτί, κράτησε την αναπνοή της και πήδηξε μέσα. Μέρες αργότερα ένα αγόρι είδε ένα λευκό σημείωμα να μισοπνίγεται δίπλα στη Λαίνα. «Αυτό το καλοκαίρι μια πεταλούδα έμαθε να κολυμπά» έγραφε στο χαρτί και δυο γαλάζια φτερά χόρεψαν δειλά μέσα στα τεχνητά φύκια.

Όμορφα σπασμένο σαγόνι.

2011-08-11T20:05:00.004+03:00

Ξέχασα επειδή πάντοτε προσπαθούσα πολύ να μην ξεχάσω.

Είναι όμορφα να αιωρείσαι στο κενό.

Να μην ανήκεις εκεί που ανήκες.

Να μην έχεις ιδέα για το πού θα ανήκεις, μέχρι να σταματήσεις ν' ανήκεις κι εκεί.

Δεν φοβάμαι.

Όχι πια.

Μια ταυτότητα διαλύθηκε.

Μια νέα κατασκευάζεται.

Πώς αλλιώς;

Οι πόρτες που κλείνουν κάνουν την καρδιά ακόμη μεγαλύτερη.

Όχι από ανιδιοτέλεια. Από ανάγκη.

Οι πόρτες που κλείνουν σε ψηλώνουν.

Ακόμη και τώρα, δεν βρίσκομαι στον πάτο της ταξικής πυραμίδας.

Εκατομμύρια άνθρωποι είναι πιο κάτω από μένα.

Πώς αλλιώς;

Η ανισότητα αναπαράγεται με ακρίβεια.

Αριστερά, πιο αριστερά.

Πες μου, πώς αλλιώς;

Πες.

Να είσαι νέος εργαζόμενος είναι απέλπιδο.

Να είσαι κάποιας ηλικίας εργαζόμενος είναι απέλπιδο.

Να είσαι εργαζόμενος είναι απέλπιδο.

Ξεχνούν ότι χωρίς τους εργαζόμενους, είναι ανύπαρκτοι.

Τους λένε καπιταλιστές.

Τους λένε νεοφιλελεύθερους.

Τους λένε αγορές και οίκους αξιολόγησης.

Τους λένε μάνατζερς και διαχειριστές.

Τους λέω ρυπαρά ανθρωπάρια που θα καταλήξουν στους βόθρους της ανθρώπινης ιστορίας.

Μιλούν για τον κοινό νου, το μέσο άνθρωπο, την απουσία εναλλακτικής επιλογής.

Ας μιλήσουμε για τον Λειβαδίτη, τις πυγολαμπίδες, τη θάλασσα.

Μιλούν για αριθμούς, για περικοπές, για οικονομικά μεγέθη.

Ας μιλήσουμε για ριζοσπαστικοποίηση, για ανθρώπους, για ζωή.

Ζωή, ζωντανός, ζωντανή, ζωντανοί. Ζωή, ζούμε, ζήσαμε, θα ζήσουμε.

Η ζωή είναι πάντα μια γλίστρα από την τσουλήθρα που καταλήγει με μένα πεσμένη ανάποδα να χαζεύω τ΄αστέρια μέσα στη λάσπη.

Είναι όμορφα να σπας το σαγόνι σου πέφτοντας με τα μούτρα σε όσα αφοσιώθηκες.

Θέλω πόρτες για να γκρεμίζομαι με δύναμη επάνω τους.

Θέλω πόρτες για να κλείνουν σπάζοντας με ορμή το σαγόνι μου.

Θέλω βήματα,

βήματα,

να κάνω βήματα,

βήματα,

βουτιές,

βήματα.

Βήματα,

βουτιές,

σαγόνια.

Απ' όλα τα σαγόνια μου, απ' όλα τα σαγόνια που απέκτησα ποτέ,

αυτό

είναι

το

πιο

όμορφα

σπασμένο

σαγόνι

μου

τον

Αύγουστο.

Ρε, το λέει κι ο Καρούζος:

«Διαβαίνω αγιάτρευτος μεσ' στ' όνειρό μου

σε δίχτυ μόνος της πρώτης σιωπής

έδειξα τα πτηνά διχάζεται ο δρόμος

η αλήθεια φαρδαίνει πάντα την ορμή.

Κι η μοίρα των άστρων

θα είναι τέφρα θα είναι μια μεγάλη πυρική

τώρα μαθαίνω το αίμα μου

δίχως τους δροσερούς υάκινθους

τώρα σε βλέπω δρόμε του καλoύ σαν ειδοποίηση

με κρίνους

έχοντας το σακούλι τ' αναστεναγμού

κι όλο πηγαίνω

πηγαίνω

στις

πηγές».

Pepper #10

2011-08-10T14:00:00.000+03:00

Pepper #10 Summer tales worth telling (εδώ)

(Εγώ όχι πια) «Μικρή».

2011-07-31T19:02:00.000+03:00

«Χιλιάδες πόρτες πίσω
όταν ήμουνα παιδί μοναχικό
σ' ένα μεγάλο σπίτι με τέσσερα
γκαράζ και ήταν καλοκαίρι
απ' όσο μπορώ να θυμηθώ,
ξάπλωνα τη νύχτα στο γρασίδι
το τριφύλλι να ζαρώνει πάνω μου
τα άστρα σφηνωμένα από πάνω μου
το παράθυρο της μητέρας μου φουγάρο,
κίτρινη ζέστη που έβγαινε,
το παράθυρο του πατέρα μου μισόκλειστο,
ένα μάτι όπου περνούν οι κοιμισμένοι,
και οι σανίδες του σπιτιού
ήτανε λείες και λευκές σαν το κερί
και πιθανόν χιλιάδες φύλλα
ν' αρμένιζαν στους παράξενους μίσχους τους
και τα τριζόνια να τραγουδούσαν μαζί
κι εγώ, στο ολοκαίνουριο σώμα μου,
που δεν ήταν ακόμα σώμα γυναίκας,
έκανα τις ερωτήσεις μου στ' αστέρια
και πίστευα ότι ο Θεός μπορούσε στ' αλήθεια να δει
τη ζέστη και το χρωματισμένο φως
αγκώνες, γόνατα, όνειρα, καληνύχτα». («Μικρή», Anne Sexton, μτφ:Δ.Σταυρίδου)

Εκείνο το καλοκαίρι.

2011-07-28T12:28:00.000+03:00

Σκοτεινή κοινωνία.

2011-07-23T17:31:00.000+03:00

«Εδώ στέκομαι, σ' αυτή τη σιωπή
με μάτια ανοιχτά στα παράσιτα
έξι η ώρα τα χαράματα
ο εγωισμός μου δεν περνάει
όταν ένας άντρας ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο
παγωμένος
απλώνει το χέρι στο τίποτα
είναι η τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας
καθώς το πρώτο φως της μέρας απ' τα μάτια του ανατέλλει
κι αυτός δεν το ξέρει ότι μυρίζει άσχημα γιατί η ζωή είναι βρώμικη
μας χωρίζει ένα μέτρο κι αυτός ο αέρας που ξεφυλλίζει ένα πεταμένο περιοδικό
τα τέσσερα πρώτα μανεκέν που έφτασαν στις διαμαντένιες πύλες του παραδείσου
ξημερώνει και κανείς δε θέλει να το καταλάβει
ο θάνατος ενός πολίτη ξεκινάει από τα όνειρα του ΛΟΤΤΟ
κι ύστερα παίζει με τα κανάλια της τηλεόρασης
κι εκπαιδεύει τα παιδιά του πώς να γελούν με την τεχνική του ζάπινγκ
σπόνσορας αυτής της αθλιότητας ένα μεγάλο αυτοκίνητο
απομακρύνει τον έλεγχο πάνω απ' τις ανθρώπινες μάζες
κουλτούρα του γρήγορου φαγητού
έξι και πέντε λεπτά
η τέλεια κοινωνία εμποδίστηκε απ' τους καριερίστες και τους καιροσκόπους
μας χωρίζουν δυο βήματα
θα 'θελα να του μιλήσω μα ξέρω πως δε θα με καταλάβει
όλη νύχτα έμεινα έξω
πόσες φορές δεν έκανα το ίδιο πράγμα
με διαφορετικά ρούχα, με τα ίδια, και χωρίς
γιατί πίστευα πως τα μάτια σου είναι τα φώτα για ένα διαφορετικό κόσμο
ο μύθος της διασταύρωσης
κάποιος περνάει, άλλος μένει, κάποιος φεύγει
δρομολόγια προς κάθε κατεύθυνση
κι ένας ακόμη, φάντασμα μιας σκοτεινής κοινωνίας
χάνεται στους σκελετούς των νέων οικοδομών
τώρα το ξέρω πιο καλά πως δεν ήταν εύκολο
μέσα σ' εκείνο το πλάτος που αγκαλιάζει τις ακρότητες να επιβιώσεις
να γνέψω καταφατικά στο συμβιβασμό
ή να επιστρέψω οριστικά στον εαυτό μου;
χιλιάδες πόδια κάτω απ' αυτό τον ασπρόμαυρο ουρανό
έξι και [δέκα είναι] λεπτά
αυτό που με συνδέει μ' αυτόν τον πεταμένο άνθρωπο,
είναι η θνησιμότητα, η απόκρουση και το έλεος
τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω
τ' ασημένια αεροπλάνα στον παγωμένο ουρανό
περιμένοντας το πρώτο τρένο να ξεκινήσει απ' την αφετηρία». («6:00», Στέρεο Νόβα)

Broken flowers.

2011-07-16T15:23:00.001+03:00

«Ποιός θα φροντίζει τ' άνθη;».

Όριο.

2011-07-14T21:41:00.000+03:00

«Ίσκιε, πικρό μου όριο,

σπατάλησα τη δύναμή μου πλησιάζοντας
πώς να περάσω από τα μάγια, πώς.
Πέρα από σένα το είδωλό μου μες στο φως
κι εγώ την ύπαρξή μου σέρνω αλλάζοντας.

Ορμάς κρυφά και δένεσαι μαζί μου,
με κυνηγάς, ασάλευτα με φράζεις,
με κυριεύεις καθώς μάχομαι για ν’ αποδράσω·
πιστή φρουρά που καταδιώκεις τη φυγή μου
και τ’ όραμά μου αναίσθητα ταράζεις.

Ίσκιε, πικρό μου όριο, κι αν δε σε φτάσω..». («Όριο», Κοραλία Θεοτοκά)

Ίσκιε, πικρό μου όριο, θα σε φτάσω; Κι αν σε φτάσω, θα σε υπερβώ;

2011-06-27T14:56:00.000+03:00

«Ματαίως αναζητώ τη γλυκιά μου κόρη, δεν τη βρίσκω πια, και όλα τα βήματα που κάνει την απομακρύνουν από μένα. Σαν να μου ξερίζωναν την καρδιά και την ψυχή, κι αλήθεια, τι σκληρός αποχωρισμός! Σ' αυτό το δωμάτιο όπου, δυστυχώς, έμπαινα συνεχώς κι έβρισκα τις πόρτες ανοιχτές, τώρα ζω ολόκληρη απογυμνωμένη από έπιπλα, ολόκληρη αποσυντονισμένη». (Lettre de Madame de Sevigne a sa filie Madame de Grignan, Paris, 1671, από το «Δε μ' αγαπάς. Μ'αγαπάς»)

Το καλοκαίρι που σκοτώσανε.

2011-06-26T17:30:00.000+03:00

Σε δυο-τρεις μέρες πεθαίνει το καλοκαίρι στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας κι αιφνιδιαστικά θυμήθηκα πως το πιο όμορφο καλοκαίρι ήταν εκείνο που ανέβαλα για αργότερα, πλανημένη από παγιωμένες αντιλήψεις, όπως ότι ο σεβασμός της αξίας του ανθρώπου είναι πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας, η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος, οι λέξεις και νεκρές (λέξεις) ανασταίνουν, η μοίρα μιας πεταλούδας δεν είναι πάντοτε να γκρεμίζεται στη λάμπα ενός μικροαστικού διαμερίσματος κι έτσι σκέφτηκα πως αυτό το καλοκαίρι όλοι έχουμε κι από έναν εαυτό να θάψουμε.

«Η καρδιά του Κτήνους».

2011-06-25T21:11:00.001+03:00

Pepper, Ιούνιος 2011

«Η οικονομική κατάρρευση γεννά τον φασισμό». Τζον Κέινς

-Φάε παιδί μου το φαϊ σου. Έλα, μια μπουκίτσα για το μπαμπά. Το σκασμένο δεν έτρωγε με τίποτα. Τεσσάρων χρονών παιδί και είχε άποψη. -Δε θέλω να φάω. Εκείνη έπρεπε να το πείσει. Στην αρχή το απειλούσε πως αν δεν φάει το φαγητό του, θα το πάρει ο γύφτος. Έπειτα, ο Αλβανός. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο το παιδί εξοικειωνόταν με την ιδέα του γύφτου και του Αλβανού κι έτσι, εκείνη έπρεπε να επιστρατεύσει μια φιγούρα ακόμη πιο τρομακτική. -Φάε, αλλιώς θα έρθει να σε πάρει ο Πακιστανός. Του περιέγραφε τον Πακιστανό σαν ένα τέρας με τρία χέρια. Ένα Κτήνος που στις άκρες των δαχτύλων του δεν είχε νύχια αλλά κοφτερούς συνδετήρες. Εκείνο την κοιτούσε σχεδόν μαγεμένο να του περιγράφει το Κτήνος. Όσο πιο κτηνώδης γινόταν η περιγραφή της μάνας, τόσο μεγάλωνε η λαιμαργία του παιδιού. Τις νύχτες που οι γονείς του έπεφταν για ύπνο, εκείνο άνοιγε επίτηδες τη μπαλκονόπορτα και περίμενε τον Πακιστανό. Ποτέ του δεν είχε δει τέρας από κοντά. Φανταζόταν τον Πακιστανό να μπαίνει στο δωμάτιο, σκίζοντας με τους συνδετήρες τις κουρτίνες και να του επιτίθεται. Τότε, το μικρό αγόρι έβγαζε το σπαθί που είχε περασμένο στη ζώνη της πιτζάμας του (της καλής του πιτζάμας, αυτής με τα κίτρινα αεροπλανάκια) και το κάρφωνε στην καρδιά του Πακιστανού. Το αγόρι είχε γίνει σαν το σκυλί του Παβλόφ. Κάθε φορά που έφερνε στο μυαλό του τον Πακιστανό, ζητούσε από τη μάνα του να το ταϊσει. Μια μέρα, μάνα και γιος κατεβήκαν στο κέντρο με το αυτοκίνητο. Ένας νεαρός άνδρας, σκαμμένος από τις πληγές και τον ήλιο, πλησίασε το μπροστινό αυτοκίνητο και άρχιζε να καθαρίζει τα τζάμια. -Ουστ, βρωμόσκυλο, φύγε από το αμάξι μου, μη σε κάνω να γυρίσεις στο Πακιστάν με τα πόδια. Το αγόρι λούφαξε στο κάθισμά του. Ώστε, αυτό ήταν το Κτήνος; Αυτόν θα αντιμετώπιζε με το πλαστικό του σπαθί εκείνη τη νύχτα που επιτέλους θα έμπαινε στο δωμάτιο του; -Γιατί μου είπες ψέματα, μαμά; Γιατί μου είπες ότι αυτός είναι κτήνος και θα με πάρει μαζί του; -Ήμουν απελπισμένη, μικρέ μου. Δεν έτρωγες με τίποτα. Έπρεπε να βρω έναν τρόπο να σε κάνω να φας. Η απελπισία, ξέρεις, κάνει καμιά φορά τους ανθρώπους να φέρονται σαν κτήνη. Η απελπισία αποκτηνώνει εκείνους που τα έχουν χάσει όλα, εκείνους που δεν είχαν ποτέ τίποτε δικό τους ώστε να το χάσουν.

Υπερβαίνοντας.

2011-06-21T15:07:00.000+03:00

«Κάποιος δεν χρειάζεται να είναι δωμάτιο για να στοιχειώσει. Κάποιος δεν χρειάζεται να είναι σπίτι. Το μυαλό έχει διαδρόμους που υπερβαίνουν τον υλικό χώρο». Ε.Ντίκινσον

Ένα έντομο λιγότερο.

2011-06-20T19:09:00.000+03:00

Η εξαθλίωση είναι βία και η φτώχεια ανελευθερία.

Η μόνη συναίνεση που έχει νόημα είναι αυτή της Αριστεράς.

Μια αποϊδεολογικοποιημένη ζωή είναι μια μη ζωή.

Η ανάλυση μιας ύπαρξης προϋποθέτει μια σύνθεση από ανυπαρξίες.

Το να σε συγκλονίζει ο πόνος του άλλου επειδή δε μπορείς να κάνεις τίποτε για αυτόν είναι ακραίος εγωκεντρισμός.

Η γραφή είναι μια προσπάθεια να αρθεί μια αδικία για την οποία γίνεσαι υπεύθυνος, μόλις την αρθρώσεις.

Η τζαζ μουσική ταιριάζει στις ορφανές πυγολαμπίδες που γλιστρούν τις νύχτες από τα φύλλα των δέντρων.

Η μοίρα των εντόμων είναι να λιώνουν στα χέρια που τα συνθλίβουν ή για να το πω αλλιώς, στη ζωή δε μπορείς να έχεις πάντα αυτό που θέλεις. Kι ούτε καν αυτό, για το οποίο αγωνίστηκες μέχρι το τέλος.

Παρατακτική α-σύνδεση.

2011-06-14T22:35:00.000+03:00

Κι όπως στεκόμουνα ξυπόλητη -χωρίς προφανή λόγο, αφού δεν υπήρχε καρφί να πάω να πατήσω επάνω του- στο κέντρο ακριβώς εκείνου του σανατόριου για ονειροπαρμένους, ανέλαβα την υπεράσπιση των τρελών, αφού μονάχα εγώ ήξερα τη δικονομική διαφορά του ποτέ και του ποτές (στο πρώτο μπορείς να ασκήσεις έφεση ενώ το δεύτερο είναι αμετάκλητο λόγω της ύπαρξης του τελικού σίγμα) και σκέφτηκα ότι μια μέρα θα γράψω ένα βιβλίο κι έπειτα κάτι, που ένας σοβαροφανής θ'αποκαλούσε άνεμο, -παρότι θα ορκιζόμουν στις «Ελεγείες του Βορρά» πώς ήμουν εγώ όπως υπήρξα και δεν υπήρξα κάποτε- έδιωξε από τους ώμους μου εκείνο το κόκκινο σάλι κι αμέσως σκέφτηκα ότι μια μέρα δεν θα γράψω ένα βιβλίο.

what else is (not) there.

2011-06-13T12:22:00.000+03:00

«Θα χτίσω καινούρια ψυχή, θα την ντύσω με δέρμα

και μετά θα φορέσω το πουκάμισό μου

και θα τραγουδήσω έναν ύμνο

ένα τραγούδι του εαυτού μου».

(«Εμφύλιος πόλεμος», Ανν Σέξτον, μτφ:Δ.Σταυρίδου)

Αφορισμοί ΙΙ.

2011-06-12T21:30:00.000+03:00

«Τα σημάδια που θα μας κάνουν να ανησυχήσουμε θα είναι:

Ωχρό, ψυχρό και γλοιώδες δέρμα.

Γρήγορος και αδύνατος σφυγμός.

Ανησυχία, φόβος, ελαφρύς πονοκέφαλος και νοητική σύγχυση.

Δίψα».

Κάποτε είχα γνωρίσει μια γυναίκα που πέθανε. Την είχα γνωρίσει κάποτε επειδή τότε ακόμη ζούσε. Δεν θα την είχα γνωρίσει ποτέ, αν εκείνη δεν ζούσε κάποτε. Θα την γνωρίζατε κι εσείς αν ζούσε αλλά δεν θα την γνωρίσετε, εφόσον έχει πεθάνει. Η γυναίκα αυτή ήταν πολύ ευγενική, είχε καλούς τρόπους καθώς και μια αλλόκοτη συνήθεια. Κάθε φορά που πήγαινε να θυμώσει με κάποιον, του ζητούσε συγγνώμη. Έτσι, η γυναίκα δεν θύμωσε ποτέ με κανέναν γιατί ήταν πολύ ευγενική, είχε καλούς τρόπους καθώς και μια αλλόκοτη συνήθεια. Η ευγενική γυναίκα με τους καλούς τρόπους και την αλλόκοτη συνήθεια πέρασε όλη της τη ζωή μέσα στο σπίτι. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως μείναμε όλοι εμβρόντητοι όταν ο γιατρός μας ανακοίνωσε ότι η ευγενική γυναίκα με τους καλούς τρόπους και την αλλόκοτη συνήθεια πέθανε από εσωτερική αιμορραγία.

«Για τη χρονιά των παραφρόνων».

2011-06-11T00:17:00.000+03:00

«..Βλέπω δυο λεπτές γραμμές να καίνε το σαγόνι μου.

Βλέπω τον εαυτό μου όπως θα έβλεπα κάποιον άλλο.

Έχω κοπεί στα δυο.

Ω, Μαρία, άνοιξε τα βλέφαρά σου.

Βρίσκομαι στη σφαίρα της σιωπής,

στο βασίλειο των παραφρόνων και των κοιμώμενων.

Υπάρχει αίμα εδώ

και το 'χω πιει.

Ω, μάνα της κοιλίας,

μήπως μονάχα για το αίμα ήρθα εδώ;

Ω, μικρή μητέρα,

βρίσκομαι εντός του μυαλού μου.

Σε λάθος μέρος είμαι κλειδωμένη».

(«Για τη χρονιά των παραφρόνων», Ανν Σέξτον, μτφ:Δήμητρα Σταυρίδου)

20 μήνες αγώνας. Οι τράπεζες θα σωθούν.

2011-06-09T11:49:00.000+03:00

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;. &amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Κατατέθηκε στη Βουλή το σχέδιο νόμου του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής του υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο περιλαμβάνεται το πλαίσιο των μέτρων σε εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να δίνονται όμως όλες οι λεπτομέρειες για τη φύση των μέτρων, τα οποία θα εξειδικευθούν σε μεταγενέστερο χρόνο. Σε αυτό επιβεβαιώνονται τα μέτρα που είδαν το φως της δημοσιότητας της προηγούμενες ημέρες, όπως μείωση του αφορολόγητου, έκτακτη εισφορά ελευθέρων επαγγελματιών αλλά και κατάλογος με τις ιδιωτικοποιήσεις.

Μεταξύ των μέτρων που επιβεβαιώνονται στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο, είναι και έκτακτη εισφορά σε ελεύθερους επαγγελματίες, η αύξηση των τεκμηρίων και η μείωση του αφορολόγητου. Αναλυτικότερα προβλέπεται:
• Μείωση προσλήψεων στο δημόσιο, σαραντάωρη απασχόληση,
• Περικοπές επιδομάτων ΟΕΕ-ΟΕΚ, ΟΑΕΔ με στόχο την απόδοση 345 εκατ. στο 2011
• Ειδική εισφορά 8% σε συνταξιούχους κάτω των 60 ετών για ποσά άνω των 1.700 ευρώ και αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης για συντάξεις άνω των 1700 ευρώ
• Έλεγχος στις λίστες των αναπηρικών συντάξεων
• Εισφορά αλληλεγγύης δημοσίων υπαλλήλων για την καταπολέμηση της ανεργίας
• Εισφορά αλληλεγγύης ελεύθερων επαγγελματιών για την καταπολέμηση της ανεργίας
• Αύξηση της εισφοράς των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα για την καταπολέμηση της ανεργίας
•Μείωση φορολογικών εξαιρέσεων και απαλλαγών και αύξηση τεκμηρίων (100 εκατ.)
• Ειδική εισφορά αλληλεγγύης στα φυσικά πρόσωπα, αύξηση τεκμηρίων διαβίωσης και τεκμήρια ελεύθερων επαγγελματιών (400 εκατ.)
• Αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση από 13% σε 23% από 1/9/2011 (300 εκατ.)
• Αλλαγή στον φόρο ακίνητης περιουσίας (500 εκατ.), πιθανότατα μείωση του αφορολόγητου
• Έσοδα από ρύθμιση για αυθαίρετα (300 εκατ.)
• Αλλαγή στη δομή του φόρου καπνού και μείωση του περιθωρίου καταβολής του ΕΦΚ για τις εταιρείες από τις 56 στις 26 μέρες (150 εκατ.)
• Δήλωση σκαφών αναψυχής ως ιδιωτικά σε συνέχεια δράσεων ΣΔΟΕ και ρύθμισης για την εγγραφή τους στα αρχεία των φορολογικών αρχών (150 εκατ.)
• Έσοδα από ειδικούς φόρους κατανάλωσης (250 εκατ.)
• Αύξηση των τελών κυκλοφορίας (100 εκατ.)
• Έκτακτη εισφορά σε οχήματα μεγάλου κυβισμού, μεγάλης αξίας ακίνητα, σκάφη και πισίνες (100 εκατ.)
• Φορολόγηση χρηματοοικονομικών συναλλαγών (100 εκατ.)

enet.gr

Οριστικά χαμένος παράδεισος ΙΙ.

2011-06-06T02:03:00.000+03:00

«Αν η ιστορία μιας χώρας γυρνούσε πίσω στην εποχή της γέννησής της, αν μια πόλη ολοένα μίκραινε και γινόταν ένα μικροσκοπικό χωριό και μετά ένα βοσκοτόπι,πώς θα μπορούσε κανείς να επιβιώσει; Η Μαρία Βαλντές Νέιλαν, η ηρωίδα αυτού του βιβλίου, γυρεύει το δρόμο της μέσα στο χάος μιας βιβλικής καταστροφής. Από τη μια μέρα στην άλλη, το ηλεκτρικό κόβεται, οι υπολογιστές αντικαθιστώνται από γραφομηχανές, οι εκπομπές στην τηλεόραση προβάλλονται με διακοπές. Η Κοσμοχαλασιά ερημώνει όλες τις πόλεις, διαλύει κάθε ίχνος πολιτισμού. Οι άνθρωποι κλείνονται στο σπίτι τους κι όσα κτίρια έχουν μείνει ακόμα όρθια γίνονται φρούρια, ενώ η τροφή διανέμεται σαν το συσσίτιο. Έξω οι διαδηλωτές κολλάνε προκηρύξεις κατά της Κοσμοχαλασιάς. Βιτρίνες σπάνε, οι δρόμοι γεμίζουν θύματα. Και η Μαρία εισέρχεται σταδιακά στη βαρβαρότητα: χάνει τη δουλειά της ως γραμματέας, περιπλανιέται αβοήθητη στους δρόμους, γίνεται νοσοκόμα μα και πόρνη, διαπράττει ένα φόνο, τρέπεται σε φυγή και καταλήγει στις φυλές της προκολομβιανής περιόδου.Αναζητεί τον Αλεχάντρο και νοσταλγεί τις βόλτες τους με τη μηχανή σε όλο το Μπουένος Άιρες. Ο ωραίος Αλεχάντρο όμως παραμένει άφαντος, ο παράδεισος του Μπουένος Άιρες μοιάζει να ’χει οριστικά χαθεί...». («Η χρονιά της ερήμου», Pedro Mairal)

Απορία.

2011-06-03T18:54:00.001+03:00

Αγανάκτισαν e-τεχνοκράτες και οι επαγγελματίες ακτιβιστές με τους «Αγανακτισμένους». Λαϊκιστές και πρώην βολεμένους τους αποκαλούν! (Ειδικά το επιχείρημα με τις καντίνες είναι εξαιρετικά βαθυστόχαστο και το επικαλούνται όλοι). Ποιός είναι ο λαϊκισμός τον οποίο επικαλούνται; Πρόκειται για τον λαϊκισμό, έτσι όπως τον ορίζει ο Pierre-Andre Taguieff; Μήπως όπως τον αντιλαμβάνεται ο Ernesto Laclau; Η Margaret Canovan ίσως; Τρίζει το βασίλειο της ημιμάθειας, του κυνισμού, της τυφλής εμπιστοσύνης στις αγορές «που ξέρουν καλύτερα» και αυτό προκαλεί εκνευρισμό. Ειδικά σε αυτήν την πόλη που κάποιοι εργολαβικά ανέλαβαν να την σώσουν και δεν σταματούν λεπτό να μας το υπενθυμίζουν. Ωραία ήταν η μόδα/πλάκα με την καινοτομία, ωραία κι η μόδα/πλάκα με τον ακτιβισμό που θα μας βγάλει από τη μιζέρια αλλά εδώ μιλάμε για πραγματική ζωή. Που θα αλλάξει «από τους κάτω». Που έχουν επιλέξει να δράσουν «αυθόρμητα». Προς το παρόν, αυτόν τον τρόπο επέλεξαν οι πολλοί για να αγωνιστούν. Όταν επιλέξουν πέτρες και ξύλα, θα πιάσουμε τις πέτρες και τα ξύλα. Οτιδήποτε πέρα από τον καναπέ, είναι αγώνας. Με καντίνες ή χωρίς.

υγ: Αυτή η (υποτιθέμενη) πολυφωνία οδηγεί σήμερα στον εκδημοκρατισμό της χώρας ή μήπως στον εκφασισμό της;

Χέρια.

2011-06-02T02:03:00.001+03:00

«Καληνύχτα αδελφέ μου Αλέξανδρε κι ο δρόμος θα μας φέρει πάλι κοντά».

Μην κοιτάξω πίσω.

2011-06-01T11:44:00.000+03:00

«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».«Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή όπως μας έρχεται και να δείχνουμε πολύ θάρρος».

Μεσοπρόθεσμος πατριωτισμός.

2011-05-24T17:20:00.002+03:00

'Αρθρο 120: (Ακροτελεύτια διάταξη)

1. Tο Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Aναθεωρητική Bουλή των Eλλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975.
2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων.
3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

Παραφράζοντας τη Sylvia.

2011-05-21T21:06:00.004+03:00

Το να απολύεται κανείς

«είναι μια τέχνη, όπως κάθε τι.

Το κάνω εξαιρετικά καλά.

Μπορείτε να πείτε πως διαθέτω κλίση σ' αυτό.

Για να κοιτάξετε τις ουλές μου, υπάρχει επιβάρυνση.

Για ν' ακούσετε την καρδιά μου

-πράγματι χτυπάει.

Από τη στάχτη βγαίνω

Με πορφυρά μαλλιά...». («Λαίδη Λάζαρος», Sylvia Plath)

Ο μυστικός κήπος.

2011-05-19T01:25:00.003+03:00

«Η καρδιά μου αναστατώθηκε.
Και τούτα ήταν ό, τι ψιθύρισα κοιτώντας την πόρτα:
“Θεέ μου, θα κυβερνήσουμε με σοφία,
θα έχουμε μεγάλες εκκλησίες
και φάρους ψηλούς χτισμένους δίπλα στη θάλασσα.
Θα εξουσιάζουμε τόσο τη στεριά όσο και τη θάλασσα
Και κανείς δεν θα μας βλάψει με τη θέλησή του”».

(«Στην άκρη της θάλασσας», από τις «Ελεγείες του Βορρά», Άννα Αχμάτοβα)

«Πεινάω». Το γράφει η ταμπέλα που κάποιος του έχει περάσει στο λαιμό κι εκείνος κάθεται έξω από το ΑΤΜ με την απάθεια που έχουν στο βλέμμα οι νεκροί. Για άλλη μια φορά ένας άνθρωπος βρίσκεται σε πιο δυσχερή θέση από μένα. Αδύναμος, αβοήθητος, σχεδόν πεθαμένος. Ένας άνθρωπος έχει μόλις ξεβραστεί στα πόδια μου μέσα από τον εμετό του συστήματος. Ένας άνθρωπος δεν έχει να φάει επειδή όπως του είπαν, το σύστημα παρουσιάζει ελαττώματα τα οποία διορθώνονται μόνα τους κάποια στιγμή. Ψάχνω τρόπους. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος ξεβράζεται μπροστά μου, ψάχνω τρόπους ν' αρνηθώ την οδύνη μου και τη ντροπή μου γι' αυτήν την ανισότητα. Πώς να ζήσει κανείς υποφερτά με τόσα ανθρώπινα πτώματα σε κάθε γωνία; Ένα ατομικό πλήγμα, το δικό μου πλήγμα, σφυρηλατεί ακόμη πιο βαθιά αυτό που λογίζω γι' αριστερή μου συνείδηση. Στην αυλή έχουμε φτιάξει έναν κήπο κι έχουμε φυτέψει μια λευκή τριανταφυλλιά. Έτσι, για να ξεχνάμε καμιά φορά την ανισότητα (και να μας ξεχνά για λίγο κι εκείνη). Στα όνειρά μου έχω φτιάξει έναν κήπο γεμάτο τριανταφυλλιές ενώ στο κέντρο του έχω φυτέψει μια κόκκινη μουριά. Κάθε μεσημέρι κάθομαι από κάτω και ξεφλουδίζω μανταρίνια. Στα όνειρά μου σημαδεύω μούρα με τον δείκτη του αριστερού μου χεριού, παρατηρώ τα έντομα να σκαρφαλώνουν στους κορμούς, μιλώ με τις πυγολαμπίδες και ψηλώνω μαζί με τα δέντρα. Στα όνειρά μου ο κήπος μου με όλα του τα πλάσματα είναι δικός μου και κανείς δε μπορεί να μου τον πάρει.

Δυνατή, πιο δυνατή.

2011-05-14T00:10:00.001+03:00

Θεέ μου, αν υπάρχεις και δεις πόσο δυνατή είμαι, θα τρομάξεις.

Ζωντανή, πιο ζωντανή.

2011-05-06T12:17:00.001+03:00

Υπάρχει κάτι που το αόρατο χέρι δεν θα καταφέρει ποτέ να σκοτώσει. Το αόρατο χέρι δεν θα καταφέρει ποτέ να σκοτώσει την συνείδησή μου.

Οικοκυρικά.

2011-04-27T01:59:00.000+03:00

«Η νέα μου μελέτη

ήταν όλοι οι τρόποι με τους οποίους μια καρδιά μπορεί να σκοτώσει τον ιδιοκτήτη της

και πώς η δική μου είχε σκοτώσει εμένα. Για όλα αυτά,

ένα, δυο, τρία χρόνια δεν σου είπα τίποτα.

Εν τω μεταξύ,

ποιος χρησιμοποιούσε την καρδιά μου,

ποιος τοποθέτησε την κυψέλη μας με τις μέλισσες και φύτεψε,

με τα ανυποψίαστα χέρια μου, για να διασκεδάσει,

εννέα σειρές φασόλια;».

(«Ο ένοικος», Τεντ Χιουζ)

Melancholia.

2011-04-25T15:48:00.000+03:00

«Αυτή είναι μια από τις αρετές του ρομαντισμού -οικειοθελώς να εξαγνίζεσαι πεθαίνοντας».
Lars Von Trier

ΠΑΣΟΚ και δέος: Achieving Rapid Dominance

2011-04-21T22:48:00.002+03:00

«...η δύναμη εισβολής πρέπει να αποκτά τον έλεγχο του περιβάλλοντος και να παραλύει ή να επιβαρύνει τον τρόπο με τον οποίο ο αντίπαλος αντιλαμβάνεται και κατανοεί τα γεγονότα, έτσι ώστε ο εχθρός να είναι ανίκανος να αντισταθεί. Το οικονομικό σοκ λειτουργεί με βάση μια παρόμοια θεωρία: την εικασία ότι οι άνθρωποι μπορούν να προβάλλουν αντίσταση σε τμηματικές αλλαγές αλλά, αν συμβούν ταυτόχρονα δεκάδες αλλαγές προς κάθε κατεύθυνση, τότε εδραιώνεται ένα αίσθημα ματαιότητας και ο πληθυσμός περιέρχεται σε κατάσταση αδράνειας. [...]Η κρίση του χρέους χρησιμοποιήθηκε μεθοδικά ως μοχλός προώθησης της ατζέντας της Σχολής του Σικάγου, η οποία βασιζόταν στην ανηλεή εφαρμογή της θεραπείας-σοκ του Φρίντμαν: ιδιωτικοποιήσεις,
απορρύθμιση,
δραστικές περικοπές στις κρατικές δαπάνες».
(Το δόγμα του σοκ-Η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής, Ναόμι Κλάιν, σελ.203, 224-225)

βαριά, πιο βαριά.

2011-04-21T03:32:00.000+03:00

I
am
a
heavy
heart
to
carry,
my
feet
never
touched
the
ground.

2011-04-17T20:42:00.001+03:00

«Δεν έχω νόημα, δεν ξέρω την αξία μου, δεν έχω με τι να με συγκρίνω ώστε να με βρω δεν χρησιμεύω σε κάτι ώστε να με αναγνωρίσω. Κι έτσι, στις διαδοχικές εικόνες όπου με περιγράφω -όχι χωρίς αλήθεια, αλλά με ψέμματα- είμαι τελικά παρών περισσότερο στις εικόνες παρά σε εμένα τον ίδιο, διηγούμενος τον εαυτό μου ώσπου να μην είμαι πια, γράφοντας με την ψυχή μου για μελάνι, που άλλωστε δεν χρησιμεύει για τίποτε άλλο παρά μόνο για να γράφει κανείς μ' αυτή. Αλλά η αντίδραση παύει, και υποτάσσομαι ξανά. Επιστρέφω σε μένα, σ' αυτό που είμαι, αν και δεν είμαι τίποτα. Και κάτι που μοιάζει με δάκρυα χωρίς κλάμα καίει στα ακίνητα μάτια μου, κάτι σαν αγωνία που δεν υπήρξε φουσκώνει βίαια το στεγνό λαιμό μου. Αλλά δεν ξέρω καν τι θα έκλαιγα, αν είχα κλάψει, ούτε και γιατί δεν έκλαψα. Η μυθοπλασία με συντροφεύει σαν να ήταν η σκιά μου. Αυτό που θέλω είναι να κοιμηθώ». («Το βιβλίο της ανησυχίας», Φ.Πεσσόα)

το Πλήγμα.

2011-04-16T17:15:00.002+03:00

«Κάποτε αυτός έγραψε ένα ποίημα και το όνομασε πλήγμα...και αυτό ήταν όλο κι όλο».* Έπειτα, αυτή ονόμασε πλήγμα το μπλε μπρελόκ ενός αυτοκινήτου, την άδεια γυάλα του χρυσόψαρου και ένα ποστ-ιτ που 'χε μια λέξη από φι κολλημένη επάνω του. Έπειτα, αυτή η γυναίκα που ήταν η ίδια ένα πλήγμα για τον εαυτό της, περπάτησε μια νύχτα χιλιόμετρα πέρα από την θνητότητα και την ελευθερία (της) και λίγο πριν το πογκρόμ κατά των ονειροπαρμένων και των αλαφροϊσκιωτων, έδειξε σ' έναν σκύλο την πληγή της κι έκανε ένα τσιγάρο μ' έναν ξένο κι έπειτα πέρασε όλη τη ζωή της με το πλήγμα της και αυτό ήταν όλο κι όλο.

*βλ.εισαγωγή Γ.Αντιόχου στο «Θηριώδης Μούσα»

2011-04-12T00:48:00.002+03:00

«Mη χάσεις το θάρρος σου. Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να έχει καρδιά. Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται να παραμερίζει την ~~καρδιά~~ του».Τ.Λειβαδίτης

«όλοι οι ακριβοί μου».

2011-04-08T23:13:00.001+03:00

«Α feeling that is too painful to bear».

Κι όταν οι άνθρωποί μου δεν είναι μαζί μου, εγώ θέλω να είναι ευτυχισμένοι γιατί η αγάπη ακρωτηριάζει τον εγωισμό και ο χρόνος δεν είναι γιατρός αλλά νεκροθάφτης κι όταν ξέρεις όλη την αλήθεια είναι πλέον αργά γιατί όλα είναι αλλιώς τώρα και όπως πέρασα έξω από εκεί, ήμασταν όλοι μαζί αλλά διασχίζοντας τη γέφυρα θυμήθηκα πως δεν υπήρχε τότε καμιά γέφυρα κι έτσι δεν είμαστε πια εδώ, είμαστε αλλού τώρα κι εγώ είμαι έξω από το πλέξιγκλας γιατί αυτό ήθελα πάντα κι όμως μια μέρα κατάλαβα πως εγώ ήμουν αυτό το κουτί, «εγώ ήμουν μονάχα το εμπόδιο του εαυτού μου» κι όταν ξυπνάς είσαι μόνος αλλά τόσο ελεύθερος και ξέρεις καλά πως ο Ρίτσος είχε δίκιο όταν έγραφε εκείνον τον στίχο για τον έρωτα και τον θάνατο και θα 'σαι για πάντα μόνος και μονάχα όταν το καταλαβαίνεις μπορείς να αγγίξεις για λίγο τον άλλο, να «γίνεις φύλακας της μοναξιάς του» όπως έγραψε ο Ρίλκε κάποτε και μια μέρα θα φτάσω με τα πόδια στη θάλασσα, έτσι κι αλλιώς, μονάχα ότι αγάπησες με πάθος μπορείς να προδώσεις ή για να το πω διαφορετικά, ακόμη και με ένα χέρι μπορείς να ζήσεις γιατί η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από τη διάψευση μιας μεγάλης ιδέας που θα κυνηγάμε για πάντα σαν τα έντομα που γκρεμίζονται επάνω στις λάμπες το καλοκαίρι και θα καιγόμαστε μέχρι το τέλος κι εγώ θα αναρωτιέμαι γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Τάσος Λειβαδίτης και σαν τη μύγα θα καψαλίζω τα φτερά μου πάνω στο φως γιατί δεν είναι τίποτε πιο όμορφο απ' το να ζήσεις πλανημένος.

Ο μεγάλος μετασχηματισμός (της).

2011-03-29T22:55:00.005+03:00

Έχω ένα σχέδιο. Θα κόψω τη Γλώσσα μου μ΄ ένα ψαλίδι και θα σου την δώσω να την κρεμάσεις στο μπαλκόνι σου. Εσύ δεν πρέπει να φοβηθείς. Θα την κρεμάσεις ανάποδα και θα την αφήσεις στον ήλιο να στεγνώσει. Εγώ θα είμαι ήσυχη κι εσύ θα ξέρεις ότι ήμουν πάντοτε σιωπηλή γιατί δεν ήθελα να μιλάω. Δεν ήθελα κι ούτε ήξερα πώς να το κάνω. Με τη γλώσσα μιλάνε ή τα χέρια, ποτέ μου δεν κατάλαβα κι έτσι, έζησα σιωπηλή μέσα στις λέξεις που τρυπάγανε τον τοίχο και βγαίνανε τις νύχτες στην ταράτσα. Θα είμαι σιωπηλή κι αυτή θα είναι η επανάστασή μου. Θα εκρήγνυμαι κάθε βράδυ μπροστά στα μάτια μου και θα σκάζω με κρότο πάνω στην εκκωφαντική σιωπή μου. Θα ξεφύγω από τον μικροαστισμό που με βασανίζει και δεν θα πηγαίνω πια σε τράπεζες και πολυκαταστήματα. Χωρίς γλώσσα δεν θα με καταλαβαίνουν οι πωλήτριες κι έτσι θα βγαίνουν για διάλειμμα, πριν καν με εξυπηρετήσουν. Δεν θα λούζω τα μαλλιά μου γιατί δεν θα 'χω σαμπουάν, αφού δεν είχα γλώσσα κι οι πωλήτριες δεν με καταλαβαίνανε και βγαίνανε για διάλειμμα, πριν καν με εξυπηρετήσουν. Δεν θα κλάψω ξανά για εκείνη τη γυναίκα στο δρόμο που ήταν άλουστη επειδή εγώ της είχα στερήσει εκείνο το τελευταίο μπουκάλι κι ήταν αυτό που ονομάζουνε κοινωνική ανισότητα. Βουβή θα έχω βρει την θέση μου στο βασίλειο που κατοικούν οι πλανεμένοι, οι αιθεροβάμονες και οι σιωπηλοί και θα είναι αυτό η ευτυχία που κυνηγούσανε οι λέξεις (μου). Σ' ένα τεράστιο νεκροταφείο λέξεων θα τρέχω ξυπόλητη γιατί δεν θα φοβάμαι ότι οι λέξεις εκδικούνται. «Ο θάνατος είναι στη Γλώσσα» θα γράφει στο μνήμα μιας λέξης και εγώ ακρωτηριασμένη πια, θα φτάσω εκεί που οι περισσότεροι το αποκαλούν τίποτα κι όμως, για μένα εκεί είναι όλα.

Η Αλίκη στη χώρα της λεκάνης.

2011-03-29T14:24:00.004+03:00

«...αυτές τις μπούρδες λέω τώρα και στον γιο μου, όταν τον βάζω πάνω στη λεκάνη...κι έτσι λέμε για την τρύπα που πηγαίνει στη λίμνη και αρχίζουμε ολόκληρη ιστορία που δεν έχει τελειωμό. Τον τύπο με το κόκκινο τζόκεϊ τον λένε Μαρκ και ετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην κωπηλασία, η γυναίκα του είναι η Σούζαν και μένουνε στο κόκκινο σπιτάκι και...όση ώρα ο Μαρκ προπονείται, η Σούζαν ετοιμάζει το πρωινό με αυγά, κρουασάν και τυρογαριδάκια».(«Νυχτερίδες», Λ.Κιτσοπούλου)

Αυτό θα το φάτε; Πέρασε από δίπλα μας και έδειξε με το δάχτυλο ένα κομμάτι μισοφαγωμένο κέικ. Πουλάει εικόνες έξω από τη Μητρόπολη. Μισοφαγωμένες κι αυτές στις άκρες τους. Οπως κι ίδιος. Μισοφαγωμένος. Τον μασουλάει λίγο-λίγο η πραγματικότητα και με ό,τι απομένει, στέκεται στο πλατύσκαλο, δίπλα στα κηδειόχαρτα και πουλάει εικόνες. Τι άλλο να πουλήσει κανείς έξω από μια εκκλησία; Μετά, ένας νεαρός πατέρας με το ένα χέρι του περασμένο στο χέρι της 4χρονης κόρης του και το άλλο στο ακορντεόν. Ανέβηκαν από την στάση κοντά στο σταθμό κι εκείνος άρχισε να παίζει. Φάλτσα, πώς αλλιώς; Τα κέρματα προορίζονταν να πέσουν σε ένα κυλινδρικό κουτί με πράσινο χρώμα στο οποίο κατοικούσαν κάποτε γαριδάκια. Κατοικούσαν μέχρι που τα έφαγε η μικρή. Μετά, σε ένα φωτοτυπάδικο. Νέος, με ξανθά μαλλιά, ένα σάκο στην πλάτη κι ένα περιφερόμενο αποφυλακιστήριο. -Κοπελιά, πάρε μου κάτι να φάω. -Σίγουρα θέλεις να φας; Δηλαδή, δε θέλεις χρήματα; -Οχι, μια τυρόπιτα θέλω. Ενα κρουασάν. Κάτι. Κι ύστερα, σε μια παρουσίαση βιβλίου. Πάλι άνδρας, πάλι ακορντεόν. Βουλγαρικής καταγωγικής, έπαιξε και τραγούδησε στα βουλγάρικα. (-Για τον κομμουνισμό έλεγε το τραγούδι, είπε λίγο μετά με ένα χαμόγελο που μαρτυρούσε πως μας την έσκασε. Ηταν σαν μας έλεγε: «Καλά, τι περιμένατε να τραγουδήσω»;). Τον είδα πάλι, χαρούμενο, στην Καρόλου Ντηλ, να παίζει έξω από ένα σούπερ μάρκετ. Μετά, μπήκα στο ίδιο λεωφορείο, το ίδιο πάντα λεωφορείο, σαρδέλα στο τενεκεδάκι, έβαλα Tom Waits κι έπεσα πάνω στο κομμάτι «Alice». Κοίταξα τους διπλανούς μου, κοίταξα έξω, μετά πάλι μέσα, έκλεισα τα μάτια για λίγο. Λίγο πριν την στροφή με τις εργατικές και τα μπαλκόνια που είναι γεμάτα σχοινιά (εκατοντάδες μπλούζες αυτοκτονούν καθημερινά στα σχοινιά αυτά), νόμισα πως είδα μέσα στο λεωφορείο την Χώρα των Θαυμάτων κι εκείνη την βασίλισσα με τον κότσο που έπαιζε ένα παράξενο παιχνίδι και αποκεφάλιζε όποιον ήθελε. Ομως, ο Lewis Carrol πέθανε κι η βασίλισσα (κακώς) νόμιζε πως μπορείς ν' αυτορυθμίζεσαι ες αιεί. Μέσα από τις λεκάνες μπορεί να δει κανείς κούνελους να ξεπηδούν ή όπως το γράφει κάπου ο Tom Robbins, «to achieve the impossible, it is precisely the unthinkable that must be thought».

άιλαντ μπλουζ.

2011-03-23T16:56:00.001+02:00

«Hello my love
It's getting cold on this island
I'm sad alone
I'm so sad on my own
The truth is
We were much too young
Now I'm looking for you
Or anyone like you
We said goodbye
With the smile on our faces
Now you're alone
You're so sad on your own
The truth is
We run out of time
Now you’re looking for me
Or anyone like me
Hello my love
It's getting cold on this island
I'm sad alone
I'm so sad on my own
The truth is
We were much too young
Now I'm looking for you
Or anyone like you».

Χελιδονοπιαστράκι.

2011-03-01T02:36:00.002+02:00

Μια μέρα θα βάλω τις παντόφλες μου και περπατώντας, θα φτάσω μέχρι την Κατερίνη.

Μ' αρέσει εκεί γιατί έχει θάλασσα.

Θα φοράω ένα πιαστράκι και τα μαλλιά μου θα είναι μπλεγμένα γιατί ένα χελιδόνι είχε κάνει φωλιά κάποτε.

Οι άνθρωποι θα πούνε πως τρελάθηκα.

Πως ήμουν ευγενική αλλά καθόλου ανθεκτική.

Πως ήμουν γεμάτη ρωγμές και μια μέρα έσπασα, κάνοντας μια εκκωφαντική σιωπή.

Θα πουν πως ήμουν περίπλοκη κι εγώ θα αναρωτιέμαι τι το περίπλοκο έχει να περπατάς ξυπόλητος μέσα στις τσιμεντένιες πλάκες, προσέχοντας να μην πατήσεις με το πέλμα σου τους αρμούς.

Μια μέρα θα φτάσω ξυπόλητη στην θάλασσα.

Θα είμαι γριά αλλά θα φτάσω και τότε θα κάνω για πρώτη φορά νυχτερινό μπάνιο.

Οι άνθρωποι θα πούνε πως τρελάθηκα κι όμως, εγώ απλά θα κολυμπώ στον εαυτό μου.

Κι όπως θα βγω απ' το νερό, με ένα χελιδόνι καρφωμένο στο κεφάλι, γριά με μάτια παιδιού που κολυμπάει μέσα στη μήτρα της μάνας του, θα σου πω για ακόμη μια φορά πως ο ουρανός έχει ψηλώσει κι άλλο.

Είναι απέραντος, θα σου πω.

Ψηλώνει κι άλλο.

Κάθε μέρα, κι άλλο.

Και εσύ θα πεις ξανά ότι αυτό είναι αλλοφροσύνη και εγώ θα πω ότι αυτό είναι πραγματισμός.

Κοίτα πόσο ψηλός είναι,

τόσο

ψηλός

που

δεν

θα

φτάσουμε

ποτέ.

Ο θεός μαζί σας.

2011-02-27T16:29:00.007+02:00

«Ήταν στιγμές ηδονής ανείπωτης, απαγορευμένης. Φοβόταν μήπως η γη ήταν παιδί της ηδονής και όχι του Νόμου.Τότε που την έφτιαξε ήταν παιδί ακόμα ο ίδιος, έπαιζε με το σύμπαν, έλυνε μια κουβαρίστρα δώρο κάποιου άγνωστου Πατέρα, και μέτραγε τα ουράνια βάθη». («Ο υπνοβάτης», Μ.Καραπάνου)

Ο οδηγός του λεωφορείου άνοιξε την πρώτη πόρτα και περίμενε δυο λεπτά μέχρι εκείνη να καταφέρει να φτάσει. Έτρεχε να προλάβει. Το λεωφορείο και τους ξένους. Τον ευχαρίστησε και μπήκε μέσα. Κι ήμουν σίγουρη ότι το «ευχαριστώ» της δεν σήμαινε «ευχαριστώ-που-περίμενες-δυο-λεπτά-ώστε-να-προλάβω-το-λεωφορείο». Ήταν ένα αλλιώτικο ευχαριστώ. «Ευχαριστώ-που-με-άφησες-να-ανέβω-ενώ-ξέρεις-τι-πρόκειται-να-κάνω». Την αναγνώρισα και δεν έκανα λάθος. «Κυρίες και κύριοι, καλή σας μέρα και με συγχωρείτε για την ενόχληση. Ο άντρας μου...Ο άντρας μου έπεσε από την οικοδομή 27 χρονών και τον έχω στο σπίτι ανάπηρο. Έχω και δυο παιδιά. Αν δεν κάνω αυτό που κάνω, δεν έχει ούτε γάλα, ούτε πετρέλαιο χειμώνα μήνα. Όποιος δεν με πιστεύει, μάρτυράς μου ο Θεός». Πείστηκαν. Μόλις άκουσαν ότι ο Θεός ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά της, τα κέρματα άρχισαν να εκσφενδονίζονται στο παγκάρι των χεριών της. Φαντάστηκα τον Θεό να μπαίνει στο λεωφορείο, φορώντας χρυσό κολάν. «Θεέ μου, πόσο Θεός είσαι ντυμένος έτσι! Αλήθεια λοιπόν, αυτή η γυναίκα έχει έναν άντρα ανάπηρο και δυο παιδιά, χωρίς πετρέλαιο χειμώνα μήνα»; «Οτι σας είπε αυτή η γυναίκα είναι αλήθεια. Εγώ, ο Θεός, ο ποιητής ορατών τε πάντων και αοράτων, το επιβαιώνω». «Το εισιτήριό σας, κύριε». «Ορίστε;». «Το εισιτήριό σας θέλω να δω». «Ποιό εισιτήριο; Εγώ δεν χτυπάω εισιτήριο. Δεν πληρώνω, κύριε μου. Είμαι ο Θεός». «Ρε, και ο Έλβις να είσαι, το πρόστιμο θα το φας». Του έκοψε το πρόστιμο κι έφυγε κι έμεινε ο Θεός να κοιτάζει απορημένος. Τριάντα ευρώ χρωστούσε ο Θεός και μ' ένα ακορντεόν στην πλάτη, ανέβηκε στο πρώτο λεωφορείο που βρήκε μπροστά του. «Κυρίες και κύριοι, καλή σας μέρα και με συγχωρείτε για την ενόχληση. Ο άντρας μου...Ο άντρας μου έπεσε από την οικοδομή 27 χρονών και τον έχω στο σπίτι ανάπηρο. Έχω και δυο παιδιά. Αν δεν κάνω αυτό που κάνω, δεν έχει ούτε γάλα, ούτε πετρέλαιο χειμώνα μήνα. Όποιος δεν με πιστεύει, μάρτυράς μου ο Θεός» . «Ο Θεός πέθανε», φώναξε ένας συνεπιβάτης, ίδιος ο Νίτσε. «Ο Θεός είναι ασυνείδητος», συμπλήρωσε ένας εκκεντρικός εξηντάρης που τον φωνάζανε Ζακ και φόραγε κάτι αλλόκοτα φουλάρια κι η Μαργαρίτα, που ήταν κόρη μιας άλλης Μαργαρίτας που όμως την φωνάζανε Ρίτα, δεν δίστασε να πει ότι «ο Θεός ήτανε κουρασμένος». Η ξανθιά γυναίκα με το μελαμψό δέρμα που κατά τύχη βρισκόταν στο ίδιο λεωφορείο, του έδωσε τα τριάντα ευρώ που χρειαζόταν και λίγο πριν φύγει, έπιασε τον Θεό απ΄το μπράτσο και σχεδόν παρηγορητικά τον ενημέρωσε πως ο Θεός έμεινε άνεργος.

«Η ζωή της μάγισσας».

2011-02-26T21:41:00.000+02:00

«Όταν ήμουν παιδί
ήτανε μια γριά στη γειτονιά που την φωνάζαμε μάγισσα.
Όλη τη μέρα κρυφοκοίταζε απ' το παράθυρό της στο
δεύτερο όροφο
πίσω από ζαρωμένες κουρτίνες.
Μερικές φορές άνοιγε το παράθυρο
και φώναζε: “Πάρτε δρόμο απ' τη ζωή μου!”.
Τα μαλλιά της μοιάζανε με φύκια
και η φωνή της με κοτρόνα.
Τώρα την σκέφτομαι καμιά φορά
κι αναρωτιέμαι αν έχω αρχίσει να της μοιάζω.
Τα παπούτσια μου γυρίζουν προς τα πάνω σαν του
γελωτοποιού.
Μεγάλες τούφες απ΄τα μαλλιά μου, καθώς γράφω αυτό εδώ,
σγουραίνουνε ξεχωριστά, σαν δάχτυλα.
Ξεφορτώνομαι τα παιδιά μου
φτυαριά με την φτυαριά.
Μονάχα τα βιβλία με μυρώνουν
και λίγοι φίλοι,
αυτοί που φτάνουν ως τις φλέβες μου.
Μήπως γίνομαι ερημίτισσα
που ανοίγει την πόρτα
μόνο σε λίγα, ιδιαίτερα ζώα;
Μήπως στο κεφάλι μου έχουν συσσωρευτεί πολλά
και δεν βρίσκω το άνοιγμα
να τα ταϊσω λίγη σούπα;
Μήπως έκλεισα τις κόγχες των ματιών μου
για να κρατήσω μέσα τους θεούς;
Μήπως, αν και η καρδιά μου
είναι γατάκι τρυφερό,
εγώ την φουσκώνω σαν αερόπλοιο;
Ναι. Είναι η ζωή της μάγισσας
που αναρριχάται στην αρχέγονη πτήση,
όνειρο μέσα σε όνειρο,
και μετά κάθεται εδώ
κρατώντας ένα καλάθι από φωτιά». («Η ζωή της μάγισσας», Ανν Σέξτον, μφτ: Δήμητρα Σταυρίδου)

Σε 4 χορδές.

2011-02-24T18:28:00.000+02:00

Αυτός στέκεται στο κέντρο του σαλονιού. Επιδεικτικά και λίγο πεισμωμένα. Πολύ όμορφος. Όπως τότε που γνωριστήκανε. Αυτή κάθεται παραδίπλα διαβάζοντας την στήλη με τα κοινωνικά. Οι δυο τους υπήρξαν ερωτευμένοι κάποτε. Αχώριστοι. Ένα. Πώς το λένε; Αυτοκόλλητοι, σιαμαίοι. Όπου εκείνη κι εκείνος. Πάντα δίπλα της. Βράχος. Σε όλα εκεί. Σε όλα ναι.

Χορδή Πρώτη: Ο,τι θες εσύ

-Θέλω να σκαρφαλώσω στα κάγκελα και να γυρίσω το κεφάλι μου ανάποδα.
-Να το κάνεις, αγαπημένη μου.
-Θέλω να πιάσω το ουράνιο τόξο, να το σκίσω με τα νύχια μου και να κάνω τα κουρέλια κομφετί.
-Να το κάνεις κι αυτό.
-Θέλω να βγάλω την καρδιά σου με ένα κουτάλι και να την φάω.
-Κάντο.

Χορδή Δεύτερη: Δεν σε θέλω

-Δεν σε θέλω.
-Απλά είσαι πιεσμένη.
-Όχι, δεν σε θέλω. Δε σε μπορώ ρε αδερφάκι μου.
-Εγώ θα περιμένω να σου περάσει.
-Κάτσε και περίμενε.

Χορδή Τρίτη: Μου λείπεις

-Πότε θα γυρίσεις;
-Σύντομα.
-Όλο αυτό μου λες.
-Θα γυρίσω καλή μου. Έχω συναυλίες,, δεν το καταλαβαίνεις;
-Πώς παίζεις; Αφού το μπάσο σου είναι εδώ.

Χορδή Τέταρτη: Εκείνο το παρατημένο μπάσο

-Πού είσαι;
-Δεν θα ξανάρθω.
-Αφού το υποσχέθηκες. Έχουμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα. Να σκαρφαλώσουμε στα κάγκελα και να γυρίσουμε τα κεφάλια μας ανάποδα. Να πιάσουμε το ουράνιο τόξο, να το σκίσουμε με τα νύχια μας και να κάνουμε τα κουρέλια κομφετί.
-Δεν θα ξανάρθω. Ψέμματα σου έλεγα.

Αυτός στέκεται στο κέντρο του σαλονιού. Επιδεικτικά και λίγο πεισμωμένα. Πολύ όμορφος. Καλογυαλισμένος αλλά ξεκούρδιστος. Πρέπει να ήταν το πρώτο μπάσο στην ιστορία που το έλεγαν Πέτρο. Αυτή κάθεται παραδίπλα διαβάζοντας την στήλη με τα κοινωνικά. Ο Πέτρος είχε τελειώσει με τις συναυλίες, ήταν στην πόλη και ετοιμαζόταν να παντρευτεί. Σε δευτερόλεπτα οι χορδές είχαν γίνει βραχιόλι σε ακανόνιστο σχήμα, που έκοψε από λάθος το αριστερό της χέρι. Οι γιατροί της είπαν ότι για κακή της τύχη, το σημάδι από τα ράμματα δεν θα έφευγε ποτέ. -Μαλακισμένο μπάσο, έπρεπε να σε είχα πετάξει από τον έβδομο. Θεμέλιος λίθος μιας μουσικής μπάντας και μαλακίες. Δε μπορείς ρε να παίξεις τραγούδι μόνος σου. Δε μπορείς. Ποτέ δεν θα μπορέσεις.

Εξιλέωση.

2011-02-24T18:19:00.003+02:00

Ηξερα έναν βετεράνο που υπέφερε από μετατραυματικό στρες. Που δεν ήθελε αλλά τελικά τον έπεισαν και βγήκε στον πόλεμο. Αυτός δεν ήταν φτιαγμένος για πόλεμο αλλά του έλεγαν πως όλοι είναι φτιαγμένοι για πόλεμο και τελικά πήγε στον πόλεμο. Τον πρώτο καιρό, τις ώρες της μάχης, εκείνος έβρισκε δικαιολογίες και καθόταν στην σκηνή του, διαβάζοντας ποίηση. Τεντ Χιουζ κατά προτίμηση και καμιά φορά, αργά τη νύχτα, Μπόρχες. Αγαπούσε πολύ ένα κορίτσι που είχε αφήσει για πάντα πίσω, τη μέρα που αποφάσιζε να καταταγεί. Αυτός δεν ήταν φτιαγμένος για πόλεμο αλλά του έλεγαν πως όλοι είναι φτιαγμένοι για πόλεμο και τελικά πήγε στον πόλεμο. Την σκεφτόταν μέρα-νύχτα αλλά δεν είχε νέα της. Οι σύντροφοί του στη μάχη, του έλεγαν να την ξεχάσει. Εκείνος όμως ήταν αλλιώτικος. Αλλοπαρμένος. Πίστευε ακόμη στις λέξεις και σε όσα είχαν ειπωθεί. Δεν ήταν φτιαγμένος από υλικό πολέμου, ήταν φτιαγμένος από λέξεις. Αρνιόταν πεισματικά να υποταχθεί στις εντολές των ανωτέρων του. Αρνιόταν να σημαδεύσει. Αρνιόταν να οπλίσει. Αρνιόταν να πυροβολήσει. Χτυπούσε επίτηδες τις σφαίρες του στα δέντρα. Μια φορά που κατά λάθος σκότωσε ένα πουλί, έκανε δυο μέρες να βγει από την σκηνή. Εκείνες τις μέρες διάβαζε Λόρκα και έριχνε κλεφτές ματιές στο ψοφίμι, μήπως και αναστήθηκε. Δε μπορούσε να κοιμηθεί από τις ενοχές. Αυτός που τρεφόταν με λέξεις, αυτός που αντιμετώπιζε τα πάντα σαν να ήταν έμψυχα, αυτός που μιλούσε στο όπλο του, αυτός ήταν τώρα υπεύθυνος για τον θάνατο ενός πουλιού. Οι σύντροφοί του σκοτώναν κάθε μέρα καμιά δεκαριά και το βράδυ έπεφταν για ύπνο σαν τα μοσχάρια. Ετσι σκεφτόταν από μέσα του. Ο καιρός περνούσε, εκείνη δεν απαντούσε στα γράμματά του, (μάλλον είχαν δίκιο οι άλλοι, εξάλλου, λίγο καιρό μετά έμαθαν πως εκείνη παντρεύτηκε κάποιον άλλο) και μια μέρα αποφάσισε να βγει από την σκηνή. Δεν ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει αλλά έπρεπε να σταθεί στα πόδια του, να πιάσει το όπλο του, να κοιτάξει τον εχθρό του κατάματα. Αυτό έκανε. Βγήκε από την σκηνή, κοίταξε τον εχθρό του και σήκωσε το όπλο του. Δεν θα πυροβολούσε ποτέ. Δεν ήταν φτιαγμένος να πυροβολεί τους ανθρώπους. Ο άλλος τον σημάδευσε χωρίς δεύτερη σκέψη. Δευτερόλεπτα μετά ήταν κιόλας νεκρός. Το βράδυ είχε γίνει ήδη τροφή για τα πουλιά. Ενα είχε σκοτώσει κατά λάθος κι αυτά τον εκδικήθηκαν. Κι ούτε μισή τύψη.

Απαρατήρητος ιδεαλισμός.

2011-02-16T23:44:00.003+02:00

«Ένας νεαρός αστυνομικός εγκαταλείπει την Αστυνομία λέγοντας ότι δεν του αρέσει αυτό που πρέπει να κάνει. Μια νεαρή δασκάλα εγκαταλείπει τη διδασκαλία. Ο ιδεαλισμός της αγνοείται. Αυτός ο κοινωνικός μηχανισμός περνάει σχεδόν απαρατήρητος». Αυτά γράφει μεταξύ άλλων, η Ντόρις Λέσινγκ, στον πρόλογο του πιο εμβληματικού της βιβλίου. «Το χρυσό σημειωματάριο». Ένας πρόλογος από εκείνους που δεν έχεις συνηθίσει να διαβάζεις στα μυθιστορήματα. Ένας πρόλογος στον οποίο, μεταξύ άλλων, κατακεραυνώνει τους κριτικούς, τους φοιτητές που ασπάζονται τυφλά όσα διαβάζουν, τους αναγνώστες που βλέπουν στα βιβλία μονάχα εκείνα που θέλουν να δουν. Σκέφτομαι πόσα ρεπορτάζ έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα για ανθρώπους που έχασαν τη δουλειά τους εξαιτίας της κρίσης. Όντως. Είναι εκατοντάδες χιλιάδες εκείνοι που βρέθηκαν από την μια στιγμή στην άλλη εκτός, που περιμένουν μονάχα εκείνο το κουτσουρεμένο επίδομα. «Οι τσαλακωμένοι» του Χριστιανόπουλου. Αυτοί είναι. Που τους χρησιμοποιούν, εν αγνοία τους, για την εγκαθίδρυση του φόβου. Εκείνοι δεν το ξέρουν. Εκείνοι δεν το θέλουν.(Σύμφωνα με τις προβλέψεις η ανεργία στο τέλος του 2011 θα αγγίξει το 22% και οι άνεργοι θα ανέλθουν σε 1.150.000). Πραγματικότητα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Τόσοι άνεργοι που κάθε λεπτό φοβάσαι πως θα είσαι ο επόμενος. Φοβάσαι και υποχωρείς. Στο εργοστάσιο που φτιάχνεις κομπόστες. Στο πολυκατάστημα που υποδέχεσαι με χαμόγελο τους πελάτες. Στο σούπερ μάρκετ που κόβεις σαλάμια και κασέρια. Στο αρχιτεκτονικό γραφείο που σχεδιάζεις και σβήνεις. Φοβάσαι και υποχωρείς. Λες σε όλα ναι. Δουλεύεις ατέλειωτες ώρες χωρίς να πληρώνεσαι γι' αυτές. Φοβάσαι και υποχωρείς. Σου χρωστάνε πέντε μισθούς αλλά μένεις εκεί. Φοβάσαι και υποχωρείς. Χάνεις ένα-ένα τα δικαιώματά σου αλλά μένεις εκεί. Φοβάσαι και υποχωρείς. Φοβάσαι πως θα είσαι ο επόμενος. Εύχεσαι να μην είσαι ο επόμενος. Μονάχα τρόμος και ανεργία σε περιμένει εκεί έξω. Έτσι λένε. Το τελευταίο διάστημα δυο άνθρωποι που γνωρίζω παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους για παρόμοιους λόγους. «Ένιωθα ότι είχα τσαλακωθεί. Ότι ήμουν ένα αντικείμενο. Ένας αριθμός. Ένας που έπρεπε να δίνει όλο και περισσότερα και να παίρνει όλο και λιγότερα. Μπορώ και καλύτερα. Μου αξίζει κάτι καλύτερο. Θα παλέψω για να το βρω». Δυο άνθρωποι παραιτήθηκαν πριν λίγες ημέρες από τις δουλειές τους, γιατί η κόκκινη γραμμή ανάμεσα στην επιβίωση και την προσωπική τους ηθική είχε καταπατηθεί προ πολλού ή για να το πω αλλιώς, συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά αλλά περνά απαρατήρητο.

Της Νομικής.

2011-01-28T16:19:00.005+02:00

«Όταν η κατάσταση εξαίρεσης τείνει να γίνει ο κανόνας, οι θεσµοί και οι ισορροπίες των δηµοκρατικών συνταγµάτων δεν µπορούν να λειτουργήσουν και το ίδιο το όριο ανάµεσα στη δηµοκρατία και τον απολυταρχισµό µοιάζει να καταλύεται». («Κατάσταση εξαίρεσης», G.Agamben)

Της Νομικής. Γενική κατηγορηματική, αντικειμενική, κτητική, υποκειμενική ή διαιρετική; Ή μήπως γενική της αιτίας, του χρόνου, του τόπου ή του τρόπου; Πτώση σε κάθε περίπτωση. Γενική. Γιατί οι πτώσεις δεν έχουν χρόνο; Γενική Αορίστου. Όχι, όχι. Καλύτερα Γενική Συντελεσμένου Μέλλοντα. Όλα θα έχουν ήδη συντελεστεί. Ήταν ωραία στη Νομική. Κάναμε Συνταγματικό και Εργατικό Δίκαιο.

(Στο σημείο αυτό σηκωνόμαστε στο βάθρο και με δυνατή φωνή, φωνάζουμε με μια φωνή:

Άρθρο 2

1.Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

Άρθρο 4

5. Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.

Άρθρο 16

2.Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Το Κράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητες τους.

Άρθρο 22

1.H εργασία απoτελεί δικαίωμα και πρoστατεύεται από τo Kράτoς, πoυ μεριμνά για τη δημιoυργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πoλιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση τoυ εργαζόμενoυ αγρoτικoύ και αστικoύ πληθυσμoύ.Όλoι oι εργαζόμενoι, ανεξάρτητα από φύλo ή άλλη διάκριση, έχoυν δικαίωμα ίσης αμoιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας.

2. Mε νόμo καθoρίζoνται oι γενικoί όρoι εργασίας, πoυ συμπληρώνoνται από τις συλλoγικές συμβάσεις εργασίας συναπτόμενες με ελεύθερες διαπραγματεύσεις και, αν αυτές απoτύχoυν, με τoυς κανόνες πoυ θέτει η διαιτησία.

5. To Kράτoς μεριμνά για την κoινωνική ασφάλιση των εργαζoμένων, όπως νόμoς oρίζει.

Άρθρο 25

1. Τα δικαιώματα του ανθρώπου, ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας.

2. Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.

Άρθρο 28

1.Oι γενικά παραδεγμένoι κανόνες τoυ διεθνoύς δικαίoυ, καθώς και oι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τoυς με νόμo και τη θέση τoυς σε ισχύ σύμφωνα με τoυς όρoυς καθεμιάς, απoτελoύν αναπόσπαστo μέρoς τoυ εσωτερικoύ ελληνικoύ δικαίoυ και υπερισχύoυν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμoυ. Η εφαρμoγή των κανόνων τoυ διεθνoύς δικαίoυ και των διεθνών συμβάσεων στoυς αλλoδαπoύς τελεί πάντoτε υπό τoν όρo της αμoιβαιότητας.

2.Για να εξυπηρετηθεί σπoυδαίo εθνικό συμφέρoν και να πρoαχθεί η συνεργασία με άλλα κράτη, μπoρεί να αναγνωρισθoύν, με συνθήκη ή συμφωνία, σε όργανα διεθνών oργανισμών αρμoδιότητες πoυ πρoβλέπoνται από τo Σύνταγμα. Για την ψήφιση νόμoυ πoυ κυρώνει αυτή τη συνθήκη ή συμφωνία απαιτείται πλειoψηφία των τριών πέμπτων τoυ όλoυ αριθμoύ των βoυλευτών.

3.H Eλλάδα πρoβαίνει ελεύθερα, με νόμo πoυ ψηφίζεται από την απόλυτη πλειoψηφία τoυ όλoυ αριθμoύ των βoυλευτών, σε περιoρισμoύς ως πρoς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσoν αυτό υπαγoρεύεται από σπoυδαίo εθνικό συμφέρoν, δεν θίγει τα δικαιώματα τoυ ανθρώπoυ και τις βάσεις τoυ δημoκρατικoύ πoλιτεύματoς και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και με τoν όρo της αμoιβαιότητας.

Άρθρο 106

2.Η ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής οικονομίας.

Ακροτελεύτια Διάταξη

Άρθρο 120

4.Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία).

Μας μιλάγανε για συλλογικό εργατικό δίκαιο, συνταγματικές ελευθερίες και άλλα φαιδρά. Κανένας μας δεν είχε υποψιαστεί τότε τι θα σήμαιναν όλα αυτά σήμερα. Ω, άχρηστες γνώσεις σε έναν κόσμο που με απίστευτη ευκολία καταλύει οποιοδήποτε δικαίωμα βρεθεί στο δρόμο του. Αλίμονο σε εκείνον που δεν κατάλαβε πως τίποτε δεν ανακόπτει το αόρατο χέρι. Ήταν ωραία στη Νομική. Αισθανόσουν μια ασφάλεια. Τόσα βιβλία γράφανε επάνω τους τη λέξη «δίκαιο». Πού θα πάει, σκεφτόσουν. Θα το βρω. Το δίκαιο θα το βρω και θα 'ναι με το μέρος μου. Αν είμαι θύμα, θα με προστατεύσει. Αν είμαι θύτης, θα τιμωρηθώ. Θα μπορούσε να λειτουργεί και ως δίστιχο.

(Στο σημείο αυτό σηκωνόμαστε στο βάθρο και με δυνατή φωνή, φωνάζουμε με μια φωνή:

«Αν είμαι θύμα,

θα με προστατεύσει.

Αν είμαι θύτης,

θα τιμωρηθώ».

Ξανά.

«Αν είμαι θύμα,

θα με προστατεύσει.

Αν είμαι θύτης,

θα τιμωρηθώ»).

Η ομοιοκαταληξία είναι σταυρωτή. Ο πρώτος στίχος ομοιοκαταληκτεί με τον τέταρτο και ο δεύτερος με τον τρίτο. (μη μου πεις πώς δεν υπάρχει ομοιοκαταληξία;) Μικροπολιτικές συσκοτίζουν πάντα το θέμα. Πάντα υπάρχει το θέμα που οι μικροπολιτικές συσκοτίζουν. Πάντα υπάρχει το πτώμα που μπορείς να περιφέρεις και να σκυλεύεις. Πτώμα είναι, τι χειρότερο μπορεί να του συμβεί; Πάντα υπάρχουν ορισμένες καλές προθέσεις που οι χειρισμοί τις αδικούν. «Κάποιοι τους είπαν να κλειστούν στη Νομική» και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες. Ύστερα δεν θα συζητήσουμε σχετικά. Θα μιλήσουμε μονάχα για τους «κάποιους», το νόμο και την τάξη, την ανομία, την ευθύνη που ψάχνει ηθικό αυτουργό. Πόσο αντέχεις να παρακολουθείς την τραγωδία των ανθρώπων; Πόσο αντέχεις να συμμετέχεις στην θηριωδία των ανθρώπων; Στον ξενώνα προσφύγων της Θεσσαλονίκης μπορεί να βρει κανείς μια απάντηση. Στα γυμνά πόδια τους, σε εκείνο το βλέμμα που νομίζεις ότι θα εκραγεί και θα εκσφενδονιστεί επάνω σου με φρίκη και αηδία. Παστά ψάρια σε σπασμένο τενεκεδάκι, σαν να μην ανήκουν στο ανθρώπινο είδος. Σε κοιτάνε λες και τους κάνεις χάρη που τους μιλάς. Είναι γεμάτοι απορίες. -Γιατί δε μας δίνουν άσυλο; Γιατί μας κρατάνε εγκλωβισμένους; Γιατί δεν έχουμε δουλειά; Γιατί τα παιδιά μας δεν είναι παιδιά; Από τα ενενήντα άτομα του ξενώνα, μονάχα μια έγκυος κατάφερε να πάρει πολιτικό άσυλο. Γιατί δεν έχουμε φωνή; Γιατί δεν έχουμε φωνή; Ένας ακραίος -για πολλούς- τρόπος ν' ακουστείς και ένα κτίριο με συμβολική σημασία. Ποιός τους άκουσε; Ποιός νοιάστηκε; Ο καθένας κατάλαβε εκείνα που ήθελε να καταλάβει. Σήμερα ξημέρωσε μια καινούρια μέρα. Η τάξη αποκαταστάθηκε. Ο νόμος εφαρμόστηκε. Άρση του ασύλου γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση ανάγκης. Νόμος 3846/2010 γιατί βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση ανάγκης. Μια προσωρινή κατάσταση είναι, θα περάσει. Όλες οι προσωρινές καταστάσεις πρέπει να ρυθμίζονται, ας κάνει το δίκαιο λίγο πίσω. Θα περάσουν σύντομα όλα. Όλα θα είναι ένας μακρινός εφιάλτης. Το 2015, η αριστερή συνείδηση θα είναι πια ποινικό αδίκημα για το οποίο οι ηθικοί αυτουργοί θα τιμωρούνται με εξορία σε κάποιο μεγάλο εμπορικό κέντρο. Εκεί θα πίνουν υποχρεωτικά Coca Cola πέντε φορές την ημέρα και με δυνατή φωνή θα φωνάζουνε με μια φωνή: «Τα εμπορεύματα μπορούν να διακινούνται ελεύθερα, οι άνθρωποι όχι. Τίποτε δεν κατέρρευσε, πρόκειται για ένα ελάττωμα του συστήματος το οποίο θα διορθωθεί από το ίδιο το σύστημα. Τα θεμέλια του συντάγματος απλά υποχωρούν προσωρινά εξαιτίας μιας εξαιρετικής κατάστασης. Όλα σύντομα θα τελειώσουν. Μας αξίζει αυτό που μας συμβαίνει». Της Νομικής. Σε πτώση γενική.

(To πρόβλημα είναι η κατάληψη και όχι η κατάλυση, έτσι;)

2011-01-22T13:03:00.002+02:00

ακατανίκητος εγωισμός. ο δικός μου.

κυνόδοντας.

2011-01-20T20:55:00.005+02:00

Έσπασα

τον

κυνόδοντά

μου

και

τώρα

είμαι

έτσι

ακριβώς

όπως

ήθελα.

πολύ.

2011-01-10T01:36:00.008+02:00

«Όλη την ημέρα φτιάχνω μοκασίνια.

Στην αρχή τα χέρια μου ήταν άδεια, άεργα,

για τις ζωές που είχαν δουλέψει.

Τώρα αρχίζω να τα μαθαίνω πάλι, το κάθε θυμωμένο δάχτυλο

που απαιτεί να επιδιορθώνω κάτι που κάποιο άλλο δάχτυλο θα σπάσει...

Κάποτε ήμουν όμορφη. Τώρα είμαι ο εαυτός μου,

μετρώντας μια μια τις σειρές τα μοκασίνια

που περιμένουν στο σιωπηλό ράφι». («Εσύ, δόκτωρ Μάρτιν», Ανν Σέξτον)

Κι όπως διέσχιζα ολομόναχη εκείνον το μεγάλο δρόμο, γύρισα στον εαυτό μου που ήταν συνεχώς δίπλα μου, οικείος κι ανοίκειος μαζί.

-Εαυτέ; Απάντησέ μου ειλικρινά. Λέγε ρε. Φοβάσαι;

-Όχι πια. Υπάρχει μια κατακερματισμένη πληρότητα που μας ανήκει.

2011-01-09T14:22:00.001+02:00

Με το κουταλάκι.

2010-12-28T15:40:00.006+02:00

Μέσα ποτέ. Ανάμεσα στις πολυκατοικίες που λέμε πως ζούμε ζωές. Εβδομήντα άνθρωποι, οι περισσότεροι από το Αφγανιστάν. Ξενώνας αναμονής εκτέλεσης θανατικής ποινής προσφύγων και αιτούντων χάρη για ματαίωση εκτέλεσης της ποινής αυτής. Δωμάτιο-κλουβί για πέντε. Οι δυο γονείς να κοιμούνται στο πάτωμα και το μικρότερο από τα τρία παιδιά, σχεδόν βρέφος, ανεμβολίαστο. Δεν πειράζει. Εξάλλου, σε λίγο όλοι θα πεθάνουν. Γιατί να κάνεις εμβόλια στους μελλοθάνατους; Όλοι ξυπόλητοι. Δεκάδες ζευγάρια παντόφλες έξω από τις πόρτες. Οι γυναίκες με μαντήλες στο κεφάλι, με το κεφάλι στραμμένο στον σύζυγο και τον σύζυγο στραμμένο στις άδειες τσέπες του παντελονιού του. Οι γονείς και τα αδέρφια που έμειναν πίσω σε αλλόκοτες φωτογραφίες στον τοίχο. Οι κατσαρόλες στο πάτωμα. Εκεί που κοιμούνται οι γονείς. Εκεί που περπατάει το ανεμβολίαστο βρέφος. Εκεί που παίζουν τα παιδιά. Εκεί που οι γονείς μένουν άπραγοι. Άπραγοι, πώς αλλιώς; Δουλειά ούτε για δείγμα κι ας είναι οι περισσότεροι ράφτες και κατασκευαστές δερμάτινων παπουτσιών. Μυρωδιά από λάδι και τρίμματα ψωμιού. Και σκάλες. Πολλές σκάλες, σκάλες στριφογυριστές και σκοτάδι και ξανά σκάλες και μια ταράτσα γεμάτη σχοινιά με ρούχα και δίπλα κάτι λαμπάκια χριστουγεννιάτικα. Κάποιος γιορτάζει εκεί δίπλα. Πάντα κάποιος γιορτάζει δίπλα στην αθλιότητα. Ήθελα να κλάψω αλλά δεν έκλαψα. Να σφίξω την παλάμη αλλά δεν έσφιγγε με τίποτε. Το κέντρο βάρους του σώματός μου είχε μετατοπιστεί ξαφνικά. Όλη μου η δύναμη βρισκόταν για κάποιο λόγο στον δείκτη του αριστερού μου χεριού, που γκρεμίστηκε με τρομακτική ταχύτητα επάνω στο κόκκινο κουμπί που έγραφε rec. «Η αλήθεια έχει δομή μυθοπλασίας». Είχα πάει να τους συναντήσω φορώντας το καλό μου φουστάνι. Εκείνο που δεν φοράω ποτέ. Το άσπρο. Δεν ξέρω πως το είχαν καταφέρει. Ίσως κάποιο από τα παιδιά ήξερε από μαγικά κόλπα και ξαφνικά το δωμάτιο μεγάλωσε. Έγινε τεράστιο και στη μέση ακριβώς προσγειώθηκε ένα ξύλινο τραπέζι με χρυσές λεπτομέρειες στα πόδια. Όλος ο υπόλοιπος χώρος έμεινε άδειος. Εκείνοι στέκονταν όρθιοι σε διάφορα σημεία του δωματίου. Ξυπόλητοι και χωρίς ρούχα και χαμογελαστοί. Έπρεπε να ήσουν εκεί να μ' έβλεπες μέσα στο λευκό μου φουστάνι. Είχα βάλει κι ένα πιαστράκι για να μη λες ότι τα μαλλιά που πέφτουν στα μάτια, μου κρύβουν πάλι όλη την εικόνα. Τι καθαρό φουστάνι, φρεσκοπλυμμένο και τι ωραίο χτένισμα! Και μυρωδιά από βερύκοκο. Τόσο απορροφημένη στεκόμουν εκεί που ξέχασα ότι γύρω μου υπήρχαν άνθρωποι, τόσο που ούτε κατάλαβα πως έγινε...Άχρηστα αντικείμενα άρχισαν να βγαίνουν από το σώμα μου. Από τα μάτια μου έβγαιναν καρέκλες με τρία πόδια, από τα αυτιά μου οθόνες που απεικονίζαν την τέταρτη διάσταση, από το στόμα μου αυτοκίνητα που σε πήγαιναν στον Ωρίωνα, κάλτσες για ανθρώπους με επτά δάχτυλα στο ένα πόδι, ρολόγια που είχαν 25 ώρες, τετράδια χωρίς φύλλα για να μη γράψει ποτέ κανείς τίποτα. Όλο το δωμάτιο είχε γεμίσει από αντικείμενα που δεν είχα καταλάβει ποτέ γιατί τα είχα αγοράσει στ' αλήθεια. Μα ποιός τα χρειάζεται όλα αυτά; Ήταν τόσα πολλά και τόσο άχρηστα, που οι τοίχοι έσκασαν και άρχισαν να σπάζουν και οι άνθρωποι που ήταν εκεί μέσα πέθαναν από πνιγμό ή ασφυξία. Και τα αντικείμενα συνέχισαν να αναπαράγονται με καταπληκτική επιμέλεια και επιδεξιότητα και όλο το κτίριο άρχισε να τρέμει και οι άνθρωποι έτρεχαν σαν ξυπόλητα περιστέρια αλλά κανείς δεν σώθηκε γιατί πραγματικά, ήταν πολλά εκείνα τα άχρηστα αντικείμενα, που όσο πιο πολλά, τόσο πιο άχρηστα. Το τραπέζι ήταν ακόμη εκεί. Ευτυχώς! Έκατσα προσεκτικά για να μην τσαλακώσω το φουστάνι μου. Έκανα μια μικρή τομή στο στήθος μου και έβγαλα την καρδιά μου μ' ένα κουτάλι. Την ακούμπησα στο πιάτο και την έκοψα. Άρχισα να την τρώω με λαιμαργία. Ορισμένα κομμάτια επέστρεφαν στο σώμα μου αμάσητα κι άλλα πολτός. Το φουστάνι μου. Το λευκό μου φουστάνι είχε γίνει κόκκινο. Κόκκινο. Το πιαστράκι είχε χαθεί κάπου μέσα στη μανία μου να φάω την καρδιά μου και εκείνο το τσουλούφι είχε πέσει πάνω στα μάτια μου. Ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω αν το κόκκινο που έβλεπα τόση ώρα ήταν αίμα ανθρώπινο ή φωτάκι σε εκείνη τη μικρή συσκευή που συνηθίζουν να αποκαλούν δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι.

Το είδος μου.

2010-12-25T20:20:00.005+02:00

«Βγήκα, δαιμονισμένη μάγισσα,

στοιχειώνοντας το μαύρο αέρα, πιο τολμηρή τη νύχτα,

πετώ πάνω από σπίτια φτωχικά, σκέφτομαι το κακό,

πάω από φως σε φως.

Πλάσμα μοναχικό, δωδεκαδάχτυλο, τρελό.

Μια τέτοια γυναίκα δεν είναι ακριβώς γυναίκα.

Έχω υπάρξει ον του είδους της.

Βρήκα τις ζεστές σπηλιές στο δάσος,

τις γέμισα με κατσαρολικά, κουζινομάχαιρα και ράφια,

ντουλάπια και μεταξωτά, αμέτρητα αγαθά.

Μαγείρευα για τα σκουλήκια και τα ξωτικά.

Γκρίνιαζα, έβαζα τα πάντα πάλι σε σειρά.

Μια τέτοια γυναίκα την παρεξηγούν.

Έχω υπάρξει ον του είδους της»... («Το είδος της», Άνν Σέξτον)

«I'll cut your little heart out cause you made me cry».

2010-12-23T12:14:00.002+02:00

«τώρα εκείνη κοιμάται με το ένα μάτι ανοιχτό,
αυτό ήταν το τίμημα που πλήρωσε».

Aφορισμοί.

2010-12-14T13:54:00.003+02:00

Και θα γίνω η πρώτη γυναίκα που την σκότωσε η ευγένεια.

Αυτή η μνημειώδης, βλακωδέστατη διακριτικότητα που τη λογίζω για αξιοπρέπεια.

Οι γαμημένοι καλοί μου τρόποι θα με σκοτώσουν μια μέρα.

Γιάννης Νάστας

2010-12-13T16:39:00.001+02:00

Σ' ένα βαλς με τους «Xaxakes»

Ο Γιάννης Νάστας, ψυχή του συγκροτήματος, μιλά για το άλμπουμ «Το valse των ελαφιών» και την εμφάνισή τους στο «Block 33»

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

Οι «Xaxakes», ένα βαλς για ελάφια, μια συναυλία στο «Block 33» στις 10 Δεκέμβρη, τραγούδια φτιαγμένα από φως και σκοτάδι, ζωή φτιαγμένη από μουσική. Ο Γιάννης Νάστας, η ψυχή της «artistic popular» μπάντας, είναι ένας ποιητής, ένας ρομαντικός, ένας φωτεινός πρίγκιπας του κέντρου, ένας σκοτεινός ιππότης των προαστιών. Μιλά συνεχώς για τα πρότζεκτ που έχει στο μυαλό του, για την ανάγκη να κάνει καταρχήν αυτό που ο ίδιος επιθυμεί, για τους «Xaxakes», για τη μουσική, το σκοτάδι, το φως, τον Bowie, τον Cave, τους «Bauhaus», τους «Sex Pistols», τους «Placebo». Συχνά απαντά με στίχους. Στίχους που μοιάζουν να φτιάχτηκαν από τα υλικά της ποίησης. «Ξέρεις λεν' πως η λάμψη μιας ψυχής σαν σβήσει/ σαν τα ελάφια αφού χαϊδέψουν τα κρεμάνε/ και μια στάχτη αφού γίνουν/ τα πετάνε/ τα ξεχνάνε/ για παντοτινά./ Γι' αυτό μείνε, γίνε δάσος/ δυο κλαδιά θα λιώσουν μαζί/ θα ανέβεις στη σελήνη/ θα γίνεις μια σελήνη για παντοτινά».

Τα ελάφια που χορεύουν

«Στο “Βαλς των ελαφιών” το σκηνικό στήνεται σ' ένα βουνό, όπου ένα ελάφι φλερτάρει ένα άλλο. Του λέει ότι θα του δώσει αγάπη αλλά δεν θα μπορέσει να το προστατεύσει από τα πάντα. Είναι σκληρό αλλά και τρυφερό τραγούδι. Υπάρχει ένας κυνισμός και ταυτόχρονα μια τρυφερότητα. Τα ελάφια είναι τα πιο άκακα πλάσματα στη φύση. Στη συνέχεια του τραγουδιού το ελάφι γίνεται τσακάλι, καταστρέφεται και έπειτα, επιστρέφει στο αρχικό σημείο. Στο τέλος του κομματιού υπάρχει μια λύτρωση. Είναι εύκολο να καείς από τον κυνισμό, αν απομακρυνθείς από την αγάπη», εξηγεί ο κ. Νάστας. Σύμφωνα τον ίδιο, τα τραγούδια του συγκροτήματος έχουν μέσα τους φως και σκοτάδι ενώ τη μουσική δεν την αντιμετωπίζει «ελιτίστικα». «Μου αρέσει που κάποια τραγούδια μας αρέσουν σε άτομα που δεν ακούνε γενικά “Xaxakes”. Εγώ μπορώ να σταθώ παντού. Από το πιο παρακμιακό στέκι μέχρι το πιο κοσμοπολίτικο. Είμαι ευέλικτος και μου αρέσει η εναλλαγή των καταστάσεων. Μόνο έτσι νομίζω ότι μπορεί να επέλθει μια ισορροπία». Τα τραγούδια του λέει πως φαίνεται να έχουν στίχους ασύνδετους, χωρίς όμως στην πραγματικότητα, να είναι έτσι. «Μου αρέσει ο καθένας να φαντάζεται διαφορετικές εικόνες, ακούγοντας τα τραγούδια μου. Δε θέλω εγώ να υποδείξω στον άλλο τι θα σκεφτεί. Τον αφήνω να φτιάξει την δική του ιστορία. Η μουσική μας είναι για μένα “artistic popular”». Του αρέσουν ιδιαίτερα οι προχωρημένες και εκκεντρικές εμφανίσεις, αν και το κοινό τις αντιμετωπίζει με μια δυσπιστία, ή ακόμη και με αποδοκιμασία. «Κάποια στιγμή παίξαμε το τραγούδι μας “Βασιλιάς” σε μια πολύ εκκεντρική εμφάνιση, πολύ προχωρημένη για την Αθήνα. Ακόμη και τώρα, πιστεύω ότι η εμφάνιση αυτή θα σόκαρε».

Αντέχοντας το σκοτάδι...

Ο τραγουδιστής της μπάντας δηλώνει σήμερα γαλήνιος, σε αντίθεση με άλλες περιόδους, όπου προτιμούσε περισσότερο το σκοτάδι. «Κάποια στιγμή πέταξα τα μαύρα και είπα ότι θα βάλω χρώμα στη ζωή μου, ότι θα μπω σε μια νέα φάση. Το σκοτάδι είναι πολύ ωραίο, αρκεί να το αντέχεις. Οταν μεγαλώνεις, μαθαίνεις να παίρνεις το σκοτάδι στα σοβαρά. Οταν είσαι πιτσιρικάς, το σκοτάδι έχει άλλη γοητεία». Στα συρτάρια του έχει κρατήσει τραγούδια πολύ σκοτεινά που δεν τα έχει κυκλοφορήσει ακόμη. «Δεν ξέρω αν θέλω να τα τραγουδήσω εγώ ή να τα δώσω σε κάποιον άλλο. Με τη μουσική πρέπει να είσαι τίμιος. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα». Οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες λέει πως δεν τον ένοιαζαν ποτέ. Προτιμούσε να κάνει πάντα αυτός που ήθελε ο ίδιος, ακόμη κι αν του έλεγαν πως είναι λάθος. «Υπάρχουν πολλά συγκροτήματα που εγκλωβίζονται στις προσδοκίες που έχει το κοινό από αυτά. Ο κόσμος τους έχει δημιουργήσει έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω τους. Εγώ γενικά προσπαθώ να το αποφεύγω αυτό». Θαυμάζει πολλές ροκ και πανκ μπάντες αλλά ο Bowie έχει ξεχωριστή θέση για εκείνον. «Ητανε καταπληκτικό αυτό που έκαναν μια φορά οι “Sex Pistols”, όταν η βασίλισσα τους απαγόρευσε να παίξουν ξανά στην Αγγλία το “God save the Queen”. Προκειμένου να το τραγουδήσουν λοιπόν, το έπαιξαν μέσα από μια βάρκα στον Τάμεση. Αυτό είναι όντως ένα μεγάλο συγκρότημα».

Μένης Κουμανταρέας

2010-12-13T16:37:00.001+02:00

«Σήμερα περνούμε όλοι από ένα καθαρτήριο»

Ο Μένης Κουμανταρέας μιλά για βιβλία, δικτατορίες, μετανάστες αλλά την παρεξήγηση που ακολουθεί τον πνευματικό κόσμο

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

«Το αρμένισμα», το βιβλίο που οδήγησε τον Μένη Κουμανταρέα στις δικαστικές αίθουσες αφού χαρακτηρίστηκε ως άσεμνο, επανακυκλοφόρησε πρόσφατα μαζί με δυο ακόμη βιβλία του, «Το κουρείο» και την «Κυρία Κούλα». Το τελευταίο μάλιστα θεατροποιήθηκε από τον Ακη Δήμου και σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, έκανε πρεμιέρα πριν λίγες ημέρες, στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν». «Πρόκειται για μια εξαιρετική παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί η Λυδία Κονιόρδου σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας της. Η διασκευή είναι πάρα πολύ καλή κι ως θεατής της παράστασης, έμεινα πολύ ευχαριστημένος», εξηγεί ο συγγραφέας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μόλις κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του «Ξεχασμένη Φρουρά» από τις εκδόσεις Καστανιώτη. «Αυτό το βιβλίο είναι ένα περιβόλι με κείμενα. Ενα περιβόλι από όπου ο καθένας μπορεί να κόψει όποιο λουλούδι θέλει και να αφήσει τα υπόλοιπα. Δεν πρόκειται ούτε για διηγήματα, ούτε για δοκίμια. Τα κείμενα αυτά δεν μιλούν μονάχα για λογοτεχνία αλλά και για μουσική, ζωγραφική, για τους μετανάστες».

Για το «πολύπαθο»βιβλίο του, «Το αρμένισμα», ο συγγραφέας εξηγεί πως όταν πρωτοεκδόθηκε στις αρχές του 1967, ήταν ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό από το πρώτο βιβλίο που είχε γράψει. «Τότε αντιμετώπισα δυσκολίες με τον εκδότη μου ενώ ύστερα από λίγους μήνες πέρασα από δίκη. Η ιστορία ξεκίνησε από το Πρωτοδικείο και έφτασε στον Αρειο Πάγο. Κέρδισα μεν την υπόθεση αλλά ταρακουνήθηκα πολύ από αυτό το γεγονός. Μην ξεχνάτε πως τότε μόλις ξεκινούσα την συγγραφική μου πορεία. Ο κόσμος όμως, υποδέχτηκε με έναν εξαιρετικό τρόπο το βιβλίο, το οποίο απέκτησε τελικά αντιστασιακό χαρακτήρα».

Οταν το γράφατε, είχατε επίγνωση ότι θα σας έβαζε σε περιπέτειες ή ότι θα αποκτούσε αυτόν τον αντιστασιακό χαρακτήρα;

Καθόλου. Από την άλλη, δε με ένοιαζε κιόλας. Εγώ ήθελα απλώς να το γράψω. Ξέρετε, όταν γράφω, δεν σκέφτομαι τον αναγνώστη. Αν σκεφτώ κάποιους, αυτοί θα είναι μονάχα οι οικείοι μου και μερικοί φίλοι.

«Το αρμένισμα» κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και επανακυκλοφόρησε φέτος. Εντοπίζετε ομοιότητες σε σχέση με το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο των δυο περιόδων;

Οταν γράφτηκε το βιβλίο, τα πράγματα στην Ελλάδα ήταν καλά. Μπορεί να υπήρξε μια πολιτική αναταραχή πριν από τη δικτατορία, αλλά η χώρα ήταν σε μια άνθηση. Οι κακές εποχές συνέπεσαν με την κυκλοφορία του βιβλίου. Προς θεού, δεν πρέπει κανείς να συγχέει τη δικτατορία με την σημερινή στενότητα των πραγμάτων.

Κάποιοι λένε πως τότε είχε εγκαθιδρυθεί η δικτατορία των Συνταγματαρχών ενώ σήμερα η δικτατορία των αγορών...

Είναι πολύ διαφορετικά αυτά τα δυο. Το ένα είναι μια συνταγματική εκτροπή ενώ το άλλο είναι ένα πλαίσιο στο οποίο αναγκάζεται να μπει η Ελλάδα και το οποίο δεν είναι πρωτόγνωρο. Η Ελλάδα ήταν πάντοτε μια χώρα που δανειζόταν από τις μεγάλες δυνάμεις. Μην κοιτάτε τώρα που υποτίθεται πως είμαστε εταίροι...Εταίροι είμαστε μονάχα στα χαρτιά. Το ότι είμαστε υπο επιτήρηση δεν είναι κάτι καινούριο. Βέβαια, ενώ ζούσαμε σε μια εύρρωστη χώρα, φτάσαμε σήμερα σε αυτό το σημείο. Η ευρρωστία όμως αυτή ήταν η απατηλή βιτρίνα του καπιταλισμού. Εγώ σκέφτομαι όλα αυτά τα παιδιά, τους μετανάστες που έχουν έρθει στην Ελλάδα και που τα πρώτα χρόνια βρήκαν εδώ έναν παράδεισο. Τώρα βρίσκονται κι αυτοί μέσα στο ίδιο καθαρτήριο από το οποίο περνούμε όλοι. Μετανάστες και ημεδαποί είμαστε σχεδόν στην ίδια μοίρα.

Εννοείτε πως οι μετανάστες υφίστανται σήμερα ένα δεύτερο πλήγμα;

Φυσικά. Εκτός από κάποιους οι οποίοι έχουν ορθοποδήσει. Τα πράγματα είναι δύσκολα κυρίως για τους ανθρώπους από την Ασία και την Ανατολική Ευρώπη.

Εχουν οξυνθεί ο ρατσισμός και η ξενοφοβία;

Εχει οξυνθεί ο φασισμός σε μια μειοψηφία. Πρόκειται για ξενόφοβους και μικροφασίστες. Η κυβέρνηση θα πρέπει να επανασχεδιάσει την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος. Ας μην ξεχνούμε ποτέ ότι οι μετανάστες έκαναν μέχρι σήμερα τις δουλειές που δεν ήθελαν να κάνουν οι Ελληνες. Πόσα νοικοκυριά δεν έχουν αλλοδαπές ως οικιακές βοηθούς, πόσοι γέροι δεν έχουν στα σπίτια τους αλλοδαπές οι οποίες εργάζονται ως νοσοκόμες;

«Το Αρμένισμα» απέκτησε μια μυθολογία επειδή χαρακτηρίστηκε άσεμνο;

Κουβαλάει όντως μια μυθολογία. Είναι ένα βιβλίο που βασανίστηκε. Δεν βασανίστηκε βέβαια μέσα στα κελιά της χούντας αλλά μέσα στα δικαστήρια. Ημουν τυχερός όμως, επειδή είχα έναν εξαιρετικό δικηγόρο, τον Γιώργο Κουμάντο αλλά και την συμπαράσταση του πνευματικού κόσμου.

Πιστεύετε ότι ο πνευματικός κόσμος σιωπά σήμερα;

Δε μπορεί κάθε φορά που κάτι συμβαίνει, να βγαίνουμε και να κάνουμε δημόσιες τοποθετήσεις. Αυτό είναι δουλειά των πολιτικών και των κομμάτων. Βεβαίως, όταν κινδυνεύει η ελευθερία του λόγου ή των πολιτών, όταν κινδυνεύει η δημοκρατία, επεμβαίνουμε. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι οι πνευματικοί άνθρωποι πρέπει να τοποθετούνται επί παντός επιστητού.

Ευγενία Φακίνου

2010-12-13T16:35:00.001+02:00

«Υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσει το ευτελές»

Η Ευγενία Φακίνου μιλά για το νέο της βιβλίο, λίγο πριν ανέβει στην Θεσσαλονίκη για να το παρουσιάσει

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

«Οδυσσέας και Μπλουζ», το τελευταίο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου. Εκείνος είναι ένας συγγραφέας που έχει γράψει ένα βιβλίο στα νιάτα του, το οποίο είχε σημειώσει επιτυχία και είχε κάνει εντύπωση. Τρομαγμένος από την επιτυχία αυτή, έχει εξαφανιστεί, ταξιδεύοντας σε ολόκληρο τον κόσμο, συλλέγοντας αντικείμενα και αναμνήσεις. Στα πενήντα του απομονώνεται στο σπίτι του σε μια ορεινή κοινότητα και ξεκινά να γράφει το δεύτερο του βιβλίο, που το παιδεύει δέκα χρόνια, χωρίς όμως να έχει καταφέρει να το τελειώσει. Εκείνη καταφθάνει στο χωριό... Η Μπλουζ, επιμελήτρια κειμένων και σκηνοθέτης και με πρόσχημα ότι θέλει να γυρίσει σε ντοκιμαντέρ τη ζωή του Οδυσσέα, εισβάλλει στη μυστήρια και μοναχική ζωή του. Ο Οδυσσέας μάλιστα έχει οργανώσει την μοναξιά του, φτιάχνοντας ένα μουσείο με τέσσερα δωμάτια. Πρόκειται για την αίθουσα του χρόνου που είναι γεμάτη περίεργα ρολόγια, το δωμάτιο της αθωότητας με βιβλία που είχε διαβάσει στα παιδικά του χρόνια, το δωμάτιο της θάλασσας που αποτελεί την διαφυγή του προς την ελευθερία και την αίθουσα των αυτόχειρων συγγραφέων και ποιητών.

Πότε γεννήθηκε και ωρίμασε μέσα σας η ιδέα για αυτό το μυθιστόρημα;

Από το 1980 έψαχνα να βρω ένα ντοκιμαντέρ με μια συνέντευξη που να μπορώ να μεταφέρω από το φιλμ στο χαρτί όλα εκείνα που δεν προλαβαίνει να παρατηρήσει το μάτι. Πρόκειται για μια συγγραφική εμμονή! Ηθελα να κάνω λοιπόν το στοπ καρέ και να περιγράψω τόσο την εικόνα όσο και το συναίσθημα. Από αυτήν την ιδέα προέκυψε ένα από τα διηγήματα της συλλογής μου «Φιλοδοξίες κήπου». Σ' αυτήν τη συλλογή διηγημάτων υπήρχει και η αναφορά στο ντοκιμαντέρ της
Εύας Στεφανή για τον Ε.Χ. Γονατά. Αυτό ήταν η αφορμή. Βεβαίως, ούτε ο Οδυσσέας είναι ο Γονατάς, ούτε η Στεφανή είναι η Μπλουζ. Εγώ αναφέρομαι στην σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που συναντιούνται επαγγελματικά και συνυπάρχουν για μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς και στην εξουσία που ασκεί στην αρχή ο συνεντευξιαστής κι έπειτα ο συνεντευξιαζόμενος.

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στο βιβλίο αυτό δεδομένου ότι ο ήρωάς σας είναι συγγραφέας;

Αυτό που έχω συμμεριστεί με τον ήρωά μου είναι η αγωνία για το γράψιμο. Εχουμε μοιραστεί ή καλύτερα, του έχω δώσει τις «αγάπες» μου για ορισμένους συγγραφείς, με μια εμμονή στους παλιούς. Στον Καρκαβίτσα, τον Λαπαθιώτη, τον Γιαννόπουλο.

Θα μπορούσατε να αναφερθείτε σε κάποιες συγγραφικές εμμονές που έχετε;

Τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει οι εμμονές μου. Γράφω μυθιστορήματα σχεδόν τριάντα χρόνια. τώρα Τον πρώτο καιρό με ενδιέφερε πολύ η σχέση των Ελλήνων με την ιστορία τους. Με ενδιέφερε αυτή η περίεργη σχέση που από τη μια τρελαίνονται κι από την άλλη, είναι έτοιμη να την εγκαταλείψουν. Τα τελευταία χρόνια όμως, ίσως επειδή έχω μεγαλώσει, ενδιαφέρομαι περισσότερο για υπαρξιακά θέματα. Τα ταξίδια που υπήρχαν πάντοτε μέσα στα βιβλία μου, ενώ τον πρώτο καιρό ήταν ταξίδια στη φύση, τώρα είναι ταξίδια εσωτερικά. Είναι ταξίδια ανα-αυτοκαθορισμού. Προφανώς παίζει ρόλο τόσο η ηλικία όσο και ο ισολογισμός που κάνεις για τη ζωή σου.

Φαντάζομαι ότι κάποιες από αυτές τις εμμονές τις κάνατε πράξη κι άλλες εξαλείφθηκαν με το χρόνο.

Μα, δεν συνδιαλέγεσαι με τις εμμονές σου! Οι εμμονές έχουν πάντα το πάνω χέρι. Ποτέ δεν τις οδηγείς εσύ κάπου τις εμμονές. Αυτές σε οδηγούν.

Το μέλλον των βιβλίων πώς το βλέπετε;

Πιστεύω ότι θα γίνει ένα ξεκαθάρισμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ξεχωρίσει το καλύτερο. Υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα να επιβιώσει το ευτελές. Ολοι θα μάθουν ή θα θυμηθούν να ζουν με λιγότερα κέρδη και με λιγότερες πωλήσεις.

Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα για έναν συγγραφέα όταν ξεκινούσατε την συγγραφική σας πορεία;

Ηταν η μέρα με τη νύχτα. Τότε υπήρχε ένα λογοτεχνικό κατεστημένο από το οποίο έπρεπε να περάσεις για να εκδώσεις ένα βιβλίο. Σήμερα δεν συμβαίνει αυτό. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να εκδώσει ένα βιβλίο. Το βιβλίο έχει εμπορευματοποιηθεί. Ο συγγραφέας όμως πρέπει να αδιαφορεί για τις πωλήσεις ή τα κέρδη.

«Ο λαός σε κρίση ασχολείται με όσα επείγουν»

Στην ερώτηση για το αν η σχέση των Ελλήνων με την ιστορία τους παραμένει αντιφατική ή αν επαπροσδιορίζεται εξαιτίας των νέων κοινωνικο-οικονομικών δεδομένων η κ. Φακίνου εξηγεί πως όταν ένας λαός βρίσκεται σε κρίση, προσπαθεί να ασχοληθεί με τα επείγοντα ζητήματα. Τα ζητήματα εκείνα που είναι θεωρητικού περιεχομένου θα τα επαναπροσδιορίσει αργότερα. Οταν ένας άνθρωπος πονάει, πρέπει καταρχήν ν'αντιμετωπίσει τον πόνο. Τώρα δε μπορεί κανείς να απαιτεί έναν τέτοιο επαναπροσδιορισμό από τον άνεργο, από τον συγγραφέα που δεν πουλάνε τα βιβλία του, από τον βιβλιοπώλη που δεν πατάει κανείς στο μαγαζί του, από τον εκδότη που ανησυχεί...

Το βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Οδυσσέας και Μπλουζ» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Λένα Κιτσοπούλου

2010-12-13T16:32:00.002+02:00

«Γύρω μας συμβαίνουν άγρια πράγματα»

Η βραβευμένη συγγραφέας και ηθοποιός Λένα Κιτσοπούλου μιλά για τη νέα της συλλογή διηγημάτων, «Μεγάλοι δρόμοι»

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

Η Λένα Κιτσοπούλου έχει αδυναμία στα βιβλία της Μαργαρίτας Καραπάνου και του Σωτήρη Δημητρίου. Χαίρεται όταν οι αναγνώστες την πλησιάζουν και τις μιλούν για τα βιβλία της ενώ διάφοροι «μικρομηκάδες» της ζητούν να σκηνοθετήσουν τις ιστορίες που γράφει, ιστορίες ανθρώπων κανονικών που αυτή τους η κανονικότητα τους ωθεί στα άκρα. Στο τελευταίο της βιβλίο «Μεγάλοι δρόμοι» μιλά, μεταξύ άλλων, για ένα «μικρό ταξίδι στο πάτωμα». Πρόκειται για τη μικρή ιστορία ενός άνδρα, ο οποίος ψάχνει μια βίδα κι όπως σκαλίζει το πάτωμα, θυμάται την μάνα και τον πατέρα του. «Οι “Μεγάλοι δρόμοι” είναι μια συλλογή διηγημάτων. Πρόκειται για ιστορίες ανθρώπων, ανθρώπων κανονικών, όσο κανονικός μπορεί να είναι, δηλαδή, κάποιος. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται υπό πίεση ή σε μια οριακή στιγμή».

Σ' ένα βίντεο στο yοutube όπου μιλάτε για το καινούριο βιβλίο σας, αναφέρετε πως σας γοητεύουν οι κανονικοί άνθρωποι, οι άνθρωποι του απέναντι διαμερίσματος που απλώνουν τη μπουγάδα τους στο μπαλκόνι. Πώς ορίζετε εσείς αυτήν την κανονικότητα;

Για μένα η κανονικότητα περιέχει πολλά και αντιφατικά πράγματα. Ο άνθρωπος είναι ικανός τόσο για το καλύτερο, όσο και για το χειρότερο. Ανθρωποι είναι αυτοί που προκαλούν καταστροφές, άνθρωποι αυτοί που βιάζουν, άνθρωποι αυτοί που βασανίζουν άλλους ανθρώπους. Ολα αυτά είναι στην ανθρώπινη φύση. Ανθρωποι είναι επίσης αυτοί που ερωτεύονται, που αγαπούν, που δημιουργούν. Γράφω για ανθρώπους που μέσα τους έχουν όλες αυτές τις αντιφάσεις.

Οι άνθρωποι που συναντάτε είναι ικανοί για όλα όσα κάνουν οι ήρωες των διηγημάτων σας;

Πιστεύω πως ναι. Ολες οι «αρρώστιες» που συναντούμε σήμερα, είναι αρρώστιες ανθρώπων κανονικών, ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Πολλές φορές ακούμε τις φράσεις «δεν του το 'χα», «δεν τον είχα ικανό να κάνει κάτι τέτοιο», «δεν το περίμενα από αυτόν, ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος». Γύρω μας συμβαίνουν πράγματα άγρια, ακραία και βίαια.

Παρότι λέτε ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί τόσο για το καλύτερο, όσο και για το χειρότερο, τελικά οι ήρωές σας εκδηλώνουν πάντα την χειρότερή τους πλευρά...

Αυτό είναι αλήθεια! Μάλλον μόνο για τέτοιου είδους πράγματα γράφει κανείς. Αν έχεις μέσα σου κάτι καλό, δεν κάθεσαι να γράψεις γι΄αυτό...

Πώς γράφετε συνήθως; Οργανωμένα και προσχεδιασμένα ή λειτουργείτε με μια αιφνίδια έμπνευση;

Το γράψιμο μου βγαίνει ως ανάγκη. Οταν μπαίνω στη διαδικασία του γραψίματος ενός βιβλίου, σίγουρα το κάνω συνειδητά. Δεν βάζω συγκεκριμένο πρόγραμμα αλλά πάντα περιμένω να έρθει η επόμενη ημέρα και να συνεχίσω το γράψιμο. Μπαίνω στην κάθε ιστορία και ζω μέσα σε αυτή. Από την άλλη, αν πρέπει να ασχοληθώ με άλλα πράγματα, δεν θα τα αφήσω επειδή έχω αποφασίσει να γράψω.

Είναι μια μοναχική διαδικασία για εσάς το γράψιμο;

Απομονώνομαι πολύ, αλλά αυτό είναι κάτι που μου αρέσει. Αισθάνομαι εντελώς ελεύθερη. Δεν χρειάζεται να λογοδοτήσω κάπου κι ούτε με βλέπει κανείς την ώρα της δημιουργίας, όπως γίνεται σε άλλες τέχνες, περισσότερο ομαδικές. Στην περίπτωση της συγγραφής, είσαι εντελώς μόνος σου κι εκτίθεσαι πιο γρήγορα. Στο θέατρο χρειάζεσαι χρόνο μέχρι να νιώσεις άνετα με τους άλλους και να εκτεθείς. Στο γράψιμο μπορείς επίσης να γίνεις ακραίος, ακριβώς επειδή ξέρεις ότι έχεις τη δυνατότητα να σκίσεις το χειρόγραφο την επόμενη στιγμή.

Υποθέτω ότι είστε πολύ εξοικειωμένη με την έκθεση, τόσο ως συγγραφέας, όσο και ως ηθοποιός.

Από τη μια, η έκθεση του ηθοποιού μοιάζει με την έκθεση του συγγραφέα κι από την άλλη, είναι κάτι διαφορετικό. Υπάρχει πάντα όμως ένας φόβος.

Γιατί επιλέγετε να γράφετε διήματα και όχι ένα μυθιστόρημα, για παράδειγμα;

Νομίζω προκύπτει. Ισως τελικά να μου ταιριάζει αυτή η μικρή φόρμα. Βέβαια, στο νέο μου βιβλίο υπάρχει κι ένα διήγημα εβδομήντα σελίδων.

Λένε ότι είναι πιο δύσκολο για έναν συγγραφέα να γράψει ένα διήγημα παρά ένα μυθιστόρημα...

Συμφωνώ, αν και για να είμαι ειλικρινής, το ίδιο δύσκολο μου φαίνεται και το να γράψω ένα μυθιστόρημα. Ολα έχουν την δική τους δυσκολία και ταυτόχρονα, την δική τους ευκολία.

Σας επηρρέασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, που πήρατε για τις «Νυχτερίδες»;

Νομίζω πως όχι. Προσπαθώ να μην επηρρεάζομαι πολύ. Το είδα ως μια γιορτή, σαν να είχα τα γενέθλιά μου.

Δηλώνετε ηθοποιός ή συγγραφέας;

Τίποτα από τα δυο. Ντρέπομαι πολύ, έχω μια συστολή. Από την άλλη, δε μπορώ να τα διαχωρίσω.

Το νέο βιβλίο της Λένας Κιτσοπούλου «Μεγάλοι δρόμοι» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Άλκη Ζέη

2010-12-13T16:30:00.001+02:00

«Κατά λάθος προέκυψαν τα παιδικά βιβλία»

Η συγγραφέας των παιδιών Αλκη Ζέη σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, μιλά για το καινούριο της βιβλίο

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

Στα 85 της χρόνια δημοσιεύει ακόμη ένα βιβλίο ενώ ήδη έχει στο μυαλό της την ιδέα για το επόμενο. Αγαπημένη συγγραφέας των παιδιών και των νέων, η Αλκη Ζέη μιλά για το βιβλίο της «Σπανιόλικα παπούτσια και άλλες ιστορίες» που μόλις κυκλοφόρησε ενώ επισημαίνει ότι όποιος λέει πως σήμερα έχουμε πόλεμο, δεν έχει ιδέα τι σημαίνει πραγματικά πόλεμος. Η ίδια έζησε την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τη δικτατορία και την εξορία ενώ μέσα σε όλα αυτά, κατάφερε να γράψει τα βιβλία της από το...ύψος ενός δεκάχρονου παιδιού.

«Το τελευταίο μου βιβλίο έχει έντονο αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Πρόκειται για μικρά διηγήματα που έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί στο περιοδικό “Λέξη” ενώ συμπεριλαμβάνεται κι ένα καινούριο, αδημοσίευτο, το οποίο το έγραψα το φετινό καλοκαίρι. Το βιβλίο αυτό έγινε ουσιαστικά εξαιτίας της επιμονής και της υπομονής του Θανάση Νιάρχου ο οποίος έβγαζε κάθε φορά ένα τεύχος αφιερωμένο σε κάποιον, για παράδειγμα στον Καββαδία και μου ζητούσε να του πω κάτι. Επειτα από δεκαπέντε τηλεφωνήματα τελικά με έπεισε».

Μέσα στο βιβλίο αναφέρονται σπουδαίοι Ελληνες καλλιτέχνες και δημιουργοί, μεταξύ των οποίων, ο Νίκος Καββαδίας, ο Κάρολος Κουν, ο Γιάννης Τσαρούχης...

Απ' όταν ήμουν δεκάξι χρονών γνώριζα τον Ελύτη, τον Γκάτσο, τον Εμπειρίκο, όλους αυτούς που έγιναν μετέπειτα μεγάλοι και τρανοί. Τους γνώριζα λοιπόν από τα πολύ νεανικά μου χρόνια και έχω τις εντυπώσεις μου από αυτούς, τις οποίες περιγράφω. Βεβαίως, ο καθένας από αυτούς επηρρέασε με τον τρόπο του το συγγραφικό μου έργο.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα της αδημοσίευτης ιστορίας που συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο;

Είχα καθηλωθεί με τη μέση μου εξαιτίας ενός σπονδύλου και έκανα βελονισμούς.Ο γιατρός μου έτυχε να είναι στην οδό Λευκωσίας όπου έμενα κι εγώ κάποτε. Περνώντας λοιπόν από το παλιό μου σπίτι, μου ήρθαν όλες οι αναμνήσεις και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω αυτήν την ιστορία.

Αποτελεί μεγαλύτερη πρόκληση αλλά και ταυτόχρονα μεγαλύτερη έκθεση για έναν συγγραφέα το να αντλεί στοιχεία από την ίδια του στη ζωή και να τα εντάσσει σε ένα βιβλίο;

Είναι πιο σκληρό αυτό. Εγώ αισθάνομαι πιο ανάλαφρα όταν γράφω ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά. Μπαίνω σε μια τελείως αλλιώτικη ατμόσφαιρα. Η αυτοβιογραφία έχει ένα βάσανο.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το παιδικό βιβλίο;

Αυτό συνέβη κατά λάθος! Οταν έγραφα το «Καπλάνι της βιτρίνας» δεν καταλάβαινα ότι έγραφα ένα βιβλίο για παιδιά. Εγώ ήθελα απλώς να μιλήσω για τις παιδικές μου αναμνήσεις από τη Σάμο, όπου ήμουν μαζί με τον παππού και την αδερφή μου. Οταν βγήκε το βιβλίο, ούτε ο εκδότης δεν ήξερε καλά-καλά αν απευθυνόταν σε παιδιά. Επειτα, ήταν ένα βιβλίο που μιλούσε για το Μεταξά, για την δικτατορία...Δεν ήταν κάτι συνηθισμένο για εκείνα τα χρόνια. Τελικά, στο εξώφυλλο γράφτηκε πως πρόκειται για «βιβλίο για νέους». Οταν μετά τη Μεταπολίτευση, είδα την ανταπόκριση που είχε στα παιδιά, κατάλαβα ότι μπορώ να γράφω για παιδιά κι έτσι από τότε άρχισα πια να γράφω συνειδητά για παιδιά. Δεν πήγα λοιπόν εγώ στην απόφαση αλλά ήρθε εκείνη σε εμένα.

Ποιά είναι η δυσκολία της συγγραφής παιδικών βιβλίων;

Το θέμα είναι να μπορέσει ο συγγραφέας να μπει στο πετσί του παιδιού. Οταν γράφει, να γίνει αυτός το παιδί χωρίς να φαίνεται η εμπειρία του, χωρίς να φαίνεται ο ίδιος. Είχα δει κάποτε μια αστυνομική ταινία που ένα παιδάκι δέκα χρονών ήταν το μόνο που είχε δει τον δολοφόνο κι αυτό επειδή περνούσε ανάμεσα από τις ταράτσες και είδε τα πόδια του. Οι μεγάλοι δε μπορούσαν να τα δουν. Ολη λοιπόν η ταινία είχε γυριστεί στο ύψος ενός δεκάχρονου παιδιού. Ολα όσα φαίνονταν στην ταινία ήταν όλα όσα μπορούσε να δει ένα δεκάχρονο. Η ταινία αυτή με συντάραξε και σκέφτηκα ότι έτσι πρέπει να γράψω τα βιβλία μου. Από το ύψος ενός παιδιού.

Εχετε ζήσει μέσα σε δύσκολες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και αντιξοότητες, έχετε περάσει την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τη δικτατορία. Πόσο ριζικά επέδρασε στην προσωπικότητα και το έργο σας το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της κάθε περιόδου;

Με επηρρέασαν πολύ. Αν κάποιος έχει περάσει όλα αυτά που πέρασα εγώ, αν έχει εξοριστεί δυο φορές, πώς είναι δυνατόν να μην επηρρεαστεί; Ευτυχώς μέτρησαν θετικά για την πορεία της ζωής μου.

Μπήκε έτσι και μια πολιτική διάσταση στα βιβλία σας;

Δε θέλω να πω ότι πρόκειται για πολιτική διάσταση. Για παράδειγμα, για το «Καπλάνι της βιτρίνας» που έχει μεταφραστεί σε 35 γλώσσες, κανείς στο εξωτερικό δεν είπε ότι πρόκειται για πολιτικό βιβλίο, όπως έλεγαν κάποτε στην Ελλάδα. Ολοι μιλήσαν για ένα βιβλίο με ιστορικά στοιχεία. Εγώ όλα αυτά τα λέω ιστορία και όχι πολτική.

Πολλοί σήμερα εκφέρουν δημόσια την άποψη ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο. Συμφωνείτε με αυτό;

Οσοι δεν έχουν περάσει έναν πόλεμο, δεν ξέρουν τι σημαίνει πραγματικά. Εχουμε ελευθερία και δημοκρατία. Περνάμε απλώς μια πολύ δύσκολη εποχή. Εχουμε περάσει όμως και πιο δύσκολες.

Από το '54 μέχρι το '64 ήσασταν στη Σοβιετική Ενωση ως πολιτική πρόσφυγας. Πώς ήταν εκείνα τα χρόνια;

Χρειάζομαι ώρες για να μιλήσω για εκείνα τα χρόνια. Θυμάμαι ότι θέλαμε πάντα να γυρίσουμε στην Ελλάδα. Δεν ήμασταν στη Γαλλία όπου τα πράγματα ήταν σαφώς πιο εύκολα. Εμείς ήμασταν αποκλεισμένοι. Για μας η Ελλάδα ήταν κάτι πολύ μακρινό. Τότε ήταν που έγραψα και το «Καπλάνι της βιτρίνας».

Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης

2010-12-13T16:28:00.002+02:00

«Ο συγγραφέας χρειάζεται δυνατό αυτί»

Ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, συγγραφέας του «Λα Πουπέ» μιλά για την παράσταση που έκανε τους κριτικούς ν'ακολουθήσουν το κοινό

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

«Λα Πουπέ». Ο μονόλογος του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη που σκηνοθέτησε και ερμηνεύει η Αννα Κοκκίνου έκανε αίσθηση σε κοινό και κριτικούς. Ο ίδιος ο συγγραφέας εξηγεί πως τελικά οι κριτικοί ακολούθησαν το κοινό που αγάπησε την ηρωίδα, αυτήν την πεισματάρα ηρωίδα που αυτονομήθηκε από το δημιουργό της και τράβηξε την δική της πορεία. Μια ηρωίδα ιδιόρρυθμη και μοναχική, μια γυναίκα που έχει μανία τις κούκλες.

Θα μου μιλήσετε για την «Λα Πουπέ»;

Το πρώτο που θέλω να πω είναι ότι η ιδέα της δημιουργίας αυτού του έργου ανήκει στην Αννα Κοκκίνου. Εχοντας διαβάσει τα βιβλία μου, με συνάντησε και μου είπε πως θα της άρεσε να κάναμε κάτι μαζί επάνω στην ιδέα της κούκλας. Μου είπε επίσης ότι θα ήθελε το έργο αυτό να απευθύνεται στο σήμερα, στο τώρα. Από κει και πέρα, είχα απόλυτη ελευθερία να πλάσω όπως ήθελα εγώ τόσο την ηρωίδα όσο και το έργο. Η ελευθερία είναι απαραίτητο στοιχείο της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Χωρίς να καταλάβω κι εγώ πως, η ηρωίδα άρχισε να πλάθεται με τις πρώτες κιόλας ατάκες του έργου. Οταν έβαζα στο χαρτί αυτές τις πρώτες φράσεις, δεν είχα ιδέα για το τι θα επακολουθήσει. Είναι λίγο κλισέ αυτό που θα πω...

Οτι η ηρωίδα σας αυτονομήθηκε και πήρε τη δική της πορεία;

Ακριβώς! Εγινε απόλυτα έτσι. Η μια ατάκη έφερνε την άλλη. Εκ των υστέρων βέβαια έγινε μια συνολικότερη δουλειά, μπήκανε κάποιες δομικές κολώνες ώστε το έργο να μην «μπατάρει» όπως λέμε.

Αλήθεια, πώς αυτονομείται ένας ήρωας;

Καταρχήν ο δημιουργός πρέπει να έχει δώσει σε αυτόν τον ήρωα μια οντότητα η οποία είναι σε θέση να αυτονομηθεί. Αν ένα πρόσωπο δεν «στέκεται» καλά στα πόδια του, δεν θα μπορέσει να ανεξαρτητοποιηθεί ποτέ. Θα παραμένει ένα κουτσό πρόσωπο και θα περιμένει κάποια συγγραφικά ευρήματα για να ζήσει. Οταν όμως έχει οντότητα, το πρόσωπο λειτουργεί μόνο του και ο συγγραφέας τότε χρειάζεται να έχει όχι ένα δυνατό μυαλό αλλά ένα δυνατό αυτί. Πρέπει ο συγγραφέας να αφουγκράζεται την ψυχοσύνθεση αλλά και την επιθυμία αυτού του πλασματικού ήρωα.

Σας επηρρέασε σε δημιουργικό επίπεδο το γεγονός ότι το έργο αυτό το γράψατε κατόπιν «παραγγελίας»;

Αυτό δεν είναι κάτι που το αντιλαμβάνομαι ως κακό. Για το αν αυτό λειτούργησε καθοριστικά, η απάντηση είναι και ναι και όχι. Είχα απόλυτη ελευθερία να πάω την φαντασία μου εκεί που ήθελε να πάει. Από την άλλη, ίσως τελικά και να μην ήμουν τόσο ελεύθερος, αφού από την πρώτη στιγμή είχα στο νου μου ότι την ηρωίδα θα την υποδυθεί η Αννα Κοκκίνου. Αυτό δε γινόταν να μην αφήσει το ίχνος του. Το ευτύχημα είναι ότι με την Αννα δεν γνωριζόμασταν καλά κι έτσι δεν περιορίστηκα πολύ. Είχα απλά στο μυαλό μου την εικόνα της και τον ήχο της φωνής της.

Φαντάζομαι ότι είδατε την παράσταση...

Πολλές φορές μάλιστα! Η παράσταση τόσο από την πλευρά της ερμηνείας όσο και από την σκηνοθετική και σκηνογραφική πλευρά ήταν κάτι διαφορετικό που εγώ είχα στο μυαλό μου. Ευτυχώς! Ηταν μια ευχάριστη έκπληξη, ήταν κάτι άλλο. Αυτή είναι η μεγάλη χαρά για τον συγγραφέα. Το να βλέπει ότι ένας άλλος καλλιτέχνης παίρνει το έργο του και το προχωράει.

Είστε ένας από τους λίγους σύγχρονους συγγραφείς που το έργο τους έχει ξεφύγει από τα ελληνικά σύνορα...

Υπάρχουν πολλοί που το έχουν καταφέρει αυτό. Ισως να ισχύει αυτό μονάχα με την έννοια πως οι ξένοι εκδοτικοί οίκοι δύσκολα εμπιστεύονται έναν συγγραφέα που δεν έχει καταξιωθεί στη χώρα του. Είναι πολύ σχετικό όμως το θέμα της αναγνώρισης. Εξάλλου, υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που ενώ υμνήθηκαν για το έργο τους, σήμερα θεωρούνται ξεπερασμένοι και ελάσσονες.

Σε μια παλιότερη συνέντευξη έχετε πει: «Είμαι άνθρωπος που με γοητεύουν τα μυστικά. Αυτό το ξεγύμνωμα της ιδιωτικότητας σαν γούστο, σαν αισθητική, δεν μου ταιριάζει. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι καλυμμένοι πίσω από δεκαπέντε πέπλα». Σήμερα με δεδομένη τη διάδοση των νέων μέσων είναι ακόμη μεγαλύτερο αυτό το ξεγύμνωμα;

Πραγματικά ζούμε σε μια εποχή που η ιδιωτιοκότητα προσβάλλεται με κάθε τρόπο. Από τις τράπεζες που σου τηλεφωνούν και σε ρωτούν αν θέλεις δάνειο χωρίς να ξέρεις πού βρήκαν το τηλέφωνό σου μέχρι το facebook. Από παντού κινδυνεύει η ιδιωτικότητά μας. Από την άλλη, αυτός που θέλει να διατηρήσει για τον εαυτό του μια σφαίρα κλειστή και απρόσιτη, μπορεί να το κάνει ακόμη κι αν βρίσκεται κλεισμένος σ' ένα γυάλινο κουτί στην Ομόνοια.

Τις κριτικές για το έργο πως τις αντιληφθήκατε;

Οι δυο πρώτες ήταν από χλιαρές έως αποδοκιμαστικές. Νομίζω ότι το έργο άρεσε στον κόσμο και απέκτησε ίσως μια καλή φήμη που επηρρέασε στη συνέχεια την κριτική. Οι κριτικοί ίσως τελικά να ακολούθησαν το κοινό.

Σας ενόχλησαν αυτές οι αρνητικές κριτικές;

Σε μια από αυτές έγραφε πως το έργο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ατέλειωτο και μικροπεπέστατο κουτσομπολιό που δεν οδηγεί πουθενά. Νομίζω ότι δε μπορεί να γραφτεί κάτι χειρότερο για ένα έργο. Διαβάζοντας τις κακές κριτικές, στεναχωρέθηκα και κλονίστηκα. Αρχισα να αμφιβάλλω και να σκέφτομαι μήπως ο κριτικός είχε δίκιο. Μήπως άδικα παλεύουμε τόσους μήνες, μήπως τελικά αποτύχαμε.

Ο Γούντι Αλεν μέσα από τα μάτια τους

2010-12-13T16:26:00.001+02:00

Προσωπικότητες του κινηματογράφου και της συγγραφής μιλούν για τον δημιουργό λίγο πριν την πρεμιέρα της νέας του ταινίας

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

Ενας συμπλεγματικός τύπος με αναρχικό χιούμορ που περιφέρει επιτυχημένα την εβραϊκότητά του σε όλες του τις ταινίες. Δημιουργός που έκανε τον εαυτό του κινηματογραφική περσόνα. Καινοτόμος και πρωτοπόρος σεναριογράφος σαν αυτούς που θαύμαζε ο Χίτσκοκ. Ενας Αμερικανός που προσποιείται τον Ευρωπαίο διανοούμενο, sui generis δημιουργός, υπαρξιστής και ανθρωποκεντρικός. Πληθωρικός και «πληθωριστικός», με ταινίες που κάνουν εικόνα τη φράση «ζούμε ανάμεσα σε τσιμέντα και ανθρώπινες σχέσεις». Επτά γνωστές προσωπικότητες του κινηματογράφου και της συγγραφής μιλούν για τον ξεχωριστό Γούντυ Αλεν, λίγο πριν την πρεμιέρα της νέας του ταινίας με τίτλο «Θα συναντήσεις έναν ψηλό, μελαχρινό άνδρα» με τη Ναόμι Γουότς, τον Αντονι Χόπκινς και τον Αντόνιο Μπαντέρας που κάνει πρεμιέρα στις 27 Οκτωβρίου.

Η πλάτη του Γούντυ

Για τον κριτικό κινηματογράφου Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο, μια σκηνή από την ταινία «Μανχάταν» κουβαλά και περιγράφει ακριβώς όλα όσα είναι ο Γούντυ Αλεν για τον θεατή. «Εμείς ως θεατές είμαστε πίσω από το παγκάκι που κοιτάζει τον ορίζοντα του Μανχάταν. Αυτό είναι ο Γούντυ Αλεν. Πρόκειται για την σκηνή και το πόστερ της ταινίας “Μανχάταν”. Είναι αυτός μαζί με μια κοπέλα σε ένα παγκάκι δίπλα στη γέφυρα και κοιτάζει τον ορίζοντα. Εμείς λοιπόν ως θεατές κοιτάζουμε την πλάτη του», σημειώνει. «Το εντυπωσιακό με τον Γούντυ Αλεν είναι ο κινηματογραφικός πυρετός από τον οποίο αναρριγά και ο οποίος τον οδηγεί σε μια πληθωρική δημιουργία. Πληθωρική δημιουργία τόσο σε αριθμό έργων όσο και στον τρόπο σκηνοθεσίας αυτών των έργων. Βέβαια, το κακό είναι ότι πολλές φορές αυτή η πληθωρική δημιουργία γίνεται πληθωριστική δημιουργία», τονίζει ο Βασίλης Κεχαγιάς, διευθυντής του μουσείου κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Αλεν διακρίνεται τόσο για τον δημιουργικό του οίστρο όσο και για τον πληθωρισμό του. Επισημαίνει μάλιστα πως τον τελευταίο καιρό και κυρίως στις ταινίες του «The Matchpoint» και «Vicky Christina Barcelona», ο «πυρετός» παραμένει δημιουργικός και ευφυής. Για τον διευθυντή του μουσείου κινηματογράφου, ο Αλεν ξεκίνησε ως ειδική περίπτωση στην ιστορία του κινηματογράφου αλλά από ένα σημείο και μετά, δεν υπάρχει αναμονή για κάθε νέα ταινία του. «Το θετικό είναι ότι καταφέρνει πάντα να ξεφεύγει από τη μανιέρα γιατί κάθε φορά τον βρίσκουμε να δρα σε ένα διαφορετικό πεδίο. Στην πρώτη του φάση συνομιλεί με την αγαπημένη του πόλη, τη Νέα Υόρκη. Μετά περνάει σε μια μπεργκμανική φάση όπου το χιούμορ φεύγει από τη μέση και κυριαρχεί ο υπαρξισμός», καταλήγει.

Τσιμέντα και σχέσεις

Η συγγραφέας Λένα Διβάνη βλέπει κάθε νέα ταινία του αμερικανού δημιουργού, ακόμη κι αν δεν πρόκειται για αριστούργημα. Από τις κωμικές του ταινίες ξεχωρίζει τον «Νευρικό εραστή» ενώ από τις δραματικές, την ταινία «Απιστίες και αμαρτίες», την οποία θεωρεί εξαιρετική. «Οταν βλέπω μια ταινία του Αλεν αισθάνομαι ότι θέλω να βουτήξω μέσα στην ταινία, να πηδήξω μέσα στην ταινία. Είναι ένας ανθρωποκεντρικός δημιουργός. Οι ταινίες του αποτελούν εικονοποίηση της φράσης “ζούμε ανάμεσα σε τσιμέντα και ανθρώπινες σχέσεις”. Είναι μια κατηγορία μόνος του ο Γούντυ Αλεν», σημειώνει η κ. Διβάνη. Ο Πέτρος Τατσόπουλος θυμάται έντονα τις πρώτες του ταινίες επειδή συνέπεσαν με τη νιότη και την εφηβεία του. Θυμάται την εποχή που πρωτοείδε το “Ζητείται εγκέφαλος για ληστεία” και τις “Μπανάνες” αλλά και το πόσο τον εντυπωσίαζε τότε το αναρχικό χιούμορ του Αλεν. «Ο Αλεν που ακολούθησε μετά, ο μπεργκμανικός, ο πιο ευρωπαϊκός δε με συγκίνησε εξίσου. Μου έδινε την αίσθηση ενός Αμερικανού που προσπαθεί να μιμηθεί τον Ευρωπαίο διανοούμενο κι έτσι προτιμούσα να πάω κατευθείαν στον ευρωπαίο διανοούμενο ή και να μην πάω καθόλου». Ο γνωστός συγγραφέας τονίζει πως ο ιδιαίτερα παραγωγικός και ευφυής Αλεν είνα ένας sui generis δημιουργός, ο οποίος ξεκίνησε ως «joke teller» και έκανε τελικά τον εαυτό του κινηματογραφική περσόνα. Για τον συγγραφέα Δημήτρη Σωτάκη, ο Γούντυ Αλεν ακυρώνει το αμερικάνικο όνειρο πολύ συνειδητά. Το χιούμορ του δεν εκφράζει απλώς μια υπαρξιακή ανησυχία όπως κάποιο πιστεύουν ότι συμβαίνει σε ταινίες όπως «Ο νευρικός εραστής». «Δεν πρόκειται απλά για μια κωμική εκδοχή του Γούντυ Αλεν αλλά για μια βόμβα στο αμερικάνικο σύστημα. Μια βόμβα στην αμερικάνικη κοινωνία. Γι' αυτό άλλωστε και τα τελευταία δέκα χρόνια δουλεύει στην Αγγλία. Πέρα από αυτό, μου αρέσει το γεγονός ότι οι ταινίες του έχουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία πέρα από την εξαιρετική πλοκή». Η αγαπημένη του ταινία είναι «Ο νευρικός εραστής» που την χαρακτηρίζει μάλιστα ως μια ταινία δεν έχει σενάριο. «Είναι τόσο αυτοσαρκαστική που ο ήρωας φτάνει σε βαθμό να ακυρώνει εντελώς τον εαυτό του. Η ταινία αυτή συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά του έργου του Αλεν. Είναι αστεία ως ταινία αλλά δίνει το στίγμα του Αλεν». Ο κ. Σωτάκης εξηγεί πως τα κείμενά του έχουν ορισμένες ομοιότητες με τις ταινίες του ευρηματικού δημιουργού. Η πιο χαρακτηριστική ομοιότητα είναι ότι τόσο στα κείμενά του, όσο και στις ταινίες του Αλεν, υπάρχουν κωμικά στοιχεία που...ζουν βουτηγμένα στο σκοτάδι τους.

Συστολή και ευρυμάθεια

Ο δημιουργός της εκπομπής «Cinemania» Νίκος Γουλιάς, εξηγεί ότι ο Γούντυ Αλεν είναι από τους δημιουργούς που τον έχουν σημαδέψει ενώ έχει δει σχεδόν όλες τις ταινίες του. «Ακόμη και όταν βλέπω σήμερα μια από τις ταινίες του της δεκαετίας του '70, αντιλαμβάνομαι πόσο επίκαιρος παραμένει. Είναι τόσο εύστοχος και σαρκαστικός που καταλαβαίνεις τελικά πόσο μπροστά ήταν από την εποχή του». Ο ίδιος θυμάται την ημέρα που τον συνάντησε από κοντά. «Πρόκειται για έναν γλυκύτατο άνθρωπο, πολύ συνεσταλμένο ο οποίος στην πραγματικά μοιάζει πολύ με τους χαρακτήρες που υποδύεται. Είναι ένας άνθρωπος με φοβερή ευρυμάθεια. Οταν τον γνώρισα, δεν είχε έρθει ακόμη στην Ελλάδα. Μου είχε κάνει λοιπόν μεγάλη εντύπωση η εκτίμηση που τρέφει στην αρχαία κλασική ελληνική παιδεία. Είναι ένα ιερό τέρας της μεγάλης οθόνης». Για τον σεναριογράφο Παναγιώτη Ιωσηφέλη, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του έργου του Αλεν είναι η διάθεση που είχε επί σειρά ετών για πειραματισμούς στην αφήγηση. Κάνοντάς το μάλιστα να φαίνεται εύκολο, εισήγαγε πολλές νέες φόρμες στην αφήγηση και μια αίσθηση παιχνιδιού. Ηταν μάλιστα ο πρώτος που ξεκίνησε μια ταινία με ένα ανέκδοτο όπως συνέβη στο «Νευρικό εραστή», όπως επισημαίνει ο κ. Ιωσηφέλης. «Υπήρξε καινοτόμος και πρωτοπόρος χωρίς όμως η ταινία να χάνει τον επικοινωνιακό χαρακτήρα της. Μου αρέσει επίσης πολύ ο τρόπος που χειρίζεται την παράδοσή του και όλη αυτήν την συμπλεγματικότητα. Διαχειρίζεται και αναλύει σε κάθε του ταινία την εβραϊκότητά του, πράγμα που μου φαίνεται έντιμο, ενδιαφέρον και τελικά συνεπές». Ο κ. Ιωσηφέλης εξηγεί πως ο τα σενάρια του Αλεν είναι σαν εκείνα που ο Χίτσκοκ ήθελε να γράφουν οι σεναριογράφοι. Εχουν δηλαδή μια ουσιαστική πρωτοτυπία η οποία όμως δεν είναι αυτοσκοπός αλλά προωθεί την αφήγηση ένα βήμα μπροστά. Ο σεναριογράφος τονίζει ότι είναι αρνητικός ως προς τις τελευταίες ταινίες του Αλεν, χωρίς όμως να τις θεωρεί κακές. «Συζητώντας για τον Γούντυ Αλεν συνειδητοποιώ τελικά ότι έχω δει πολλές ταινίες και μάλλον αυτό ισχύει για τους περισσότερους από εμάς. Παρατηρώ λοιπόν ότι ο Αλεν έχει αφήσει έναν τεράστιο όγκο δουλειάς».

Γιάννης Κότσιρας

2010-12-13T16:24:00.001+02:00

«Το πολιτικό τραγούδι θ'αντικαταστήσει το λαϊκό»

Ο Γιάννης Κότσιρας μιλά για την μουσική, την κρίση στη δισκογραφία, το πολιτικό τραγούδι και τον κόσμο που έχει σωπάσει

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

Ο Γιάννης Κότσιρας εμφανίζεται στο «Stage» με τον Δημήτρη Μπάση σε ένα πρόγραμμα λαϊκό και αυτοσαρκαστικό. Οι δυο καλλιτέχνες είχαν συνεργαστεί ξανά πριν από πολλά χρόνια στην «Σφεντόνα», στην Αθήνα. «Από τότε έχουμε ωριμάσει πολύ κι έχοντας περισσότερα τραγούδια στο ενεργητικό μας, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα καθαρόαιμο λαϊκό πρόγραμμα. Στο συγκεκριμένο πρόγραμμα υπάρχουν επίσης πολλές στιγμές, οι οποίες βασίζονατι στον αυτοσαρκασμό και την σάτιρα. Εχουμε αποκτήσει πια τόσο τη διάθεση, όσο και την ελευθερία να τσαλακώνουμε τους εαυτούς μας. Σατιρίζουμε μέσα από τα τραγούδια τόσο την ελληνική μουσική, όσο και τους εαυτούς μας».

Αλλη μια ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου προγράμματος είναι ότι δίνετε μια μουσική παράσταση το μεσημέρι της Κυριακής...

Επειδή θεωρούμε ότι για πολλά χρόνια ο κόσμος μας στηρίζει, αποφασίσαμε να κάνουμε κι εμείς κάτι γι' αυτόν. Κάθε Κυριακή με τα ίδια χρήματα που θα έδινε κάποιος για να μας δει το βράδυ, μπορεί να φάει ένα καταπληκτικό γεύμα από τον “Ζύθο” ενώ εμείς κερνούμε το κρασί. Επίσης, πολλοί άνθρωποι που δεν τους αρέσει να ξενυχτούν, μπορούν να διασκεδάσουν με την καρδιά τους το μεσημέρι.

Υπάρχουν τραγούδια που εντάξατε στο πρόγραμμα και που σε άλλη κοινωνικοοικονομική περίοδο δεν θα το τολμούσατε;

Δεν λειτουργούσα ποτέ με τη λογική των αποκλεισμών. Πάντοτε τραγουδούσα τραγούδια που τα θεωρούσα καλά. Δεν ήμουν αφοριστικός και δεν μου άρεσαν ποτέ οι διακρίσεις. Ο μόνος συσχετισμός της κρίσης με το πρόγραμμα είναι οι χαμηλές τιμές.

Πώς αντιλαμβάνεστε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η ελληνική δισκογραφία;

Δε νομίζω ότι υπάρχει σήμερα δισκογραφία. Η δισκογραφία αυτοκαταργήθηκε για πολλούς λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι η προσφορά της στο ποιοτικό τραγούδι τα τελευταία είκοσι χρόνια ήταν μηδαμινή. Επίσης, προσέφερε ένα εξαιρετικό κακό προϊόν σε πολύ υψηλή τιμή. Μάλιστα, αυτό οδήγησε τον κόσμο στο να αναζητά τρόπους να αποκτήσει τη μουσική δωρεάν. Φτάσαμε σε ένα σημείο όπου η μουσική έτσι όπως την ξέραμε, έχει πλέον καταργηθεί. Αυτό είναι πολύ κακό κατά την γνώμη μου. Νομίζω ότι θα πάψουν πλέον να γράφονται καλά τραγούδια. Εξάλλου, αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί καλλιτέχνες βγάζουν άλμπουμ από ζωντανές εμφανίσεις τους και από συναυλίες.

Πώς σχολιάζετε την επιλογή πολλών καλλιτεχνών να πωλούν τα άλμπουμ τους μέσω των εφημερίδων;

Φυσιολογική! Αφού δεν υπάρχουν δισκοπωλεία να πουλήσουν τα άλμπουμ. Τα άλμπουμ φτιάχνονται για να καταλήξουν στα σπίτια κι όχι να στέκονται στις αποθήκες των δισκογραφικών εταιριών. Από την στιγμή που τα δισκοπωλεία καταργήθηκαν, αναγκαζόμαστε να «βγούμε» στα περίπτερα.

Πώς κρίνεται η επιτυχία ενός καλλιτέχνη, όταν παύει ο αριθμός των πωλήσεων ενός άλμπουμ να αποτελεί το μέτρο της επιτυχίας;

Για μένα, ποτέ ο ο αριθμός των πωλήσεων ενός άλμπουμ δεν αποτελούσε την προϋπόθεση για να χαρακτηρίσω κάτι ως επιτυχημένο. Οι πωλήσεις ενός δίσκου δείχνουν συνήθως μια συγκυριακή τάση. Οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν μια εφήμερη επιτυχία. Επιτυχία σημαίνει να καταφέρει ένα τραγούδι να αγαπηθεί διαχρονικά από την ψυχή και το σώμα. Ακόμη και μέσα από τις πωλήσεις των εφημερίδων βέβαια, μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κόσμος έτρεξε να αγοράσει την εφημερίδα που έδινε άλμπουμ του Μάνου Χατζιδάκι. Κάτι σημαίνει αυτό...

Υπήρξαν τραγούδια σας που ενώ τα πιστέψατε πολύ, δεν άγγιξαν τελικά το κοινό ή αδικήθηκαν;

Αυτό έχει συμβεί με πολλά τραγούδια μου. Το 2000 είχα βγάλει το τραγούδι «Ένας έρωτας φτηνός». Αυτό το τραγούδι δεν αγαπήθηκε όσο περίμενα. Ο κόσμος δεν μπαίνει σε καλούπια ενώ λειτουργεί ενστικτωδώς. Πολλά τραγούδια επίσης κυκλοφορούν άκαιρα. Ο δίσκος της Ελευθερίας Αρβανιτάκη «Μένω εκτός» σημείωσε τεράστια επιτυχία χρόνια αφότου κυκλοφόρησε.

«Οταν σωπαίνει ο λαός, μιλούν οι καλλιτέχνες»

Ο Γιάννης Κότσιρας εξηγεί πως το τελευταίο του τραγούδι με τον τίτλο «Αγάπη μου εσύ» είναι ένα τραγούδι-πολιτικό σχόλιο. «Θέλησα να σχολιάσω το πώς σκεφτόμαστε ως λαός και ως χώρα. Θέλησα να στηλιτεύσω τον τρόπο σκέψης μας αλλά και τον τρόπο σκέψης των πολιτικών μας. Οφείλω να πω ότι δεν είμαι πολύ ικανοποιημένος από αυτήν την πρώτη μου στιχουργική απόπειρα. Θα μπορούσα να το έχω κάνει πολύ καλύτερα. Το πολιτικό τραγούδι δε μου φαίνεται καθόλου παρωχημένο. Ισα-ίσα που πιστεύω ότι το πολιτικό τραγούδι τελικά θα αντικαταστήσει το λαϊκό τραγούδι». Για τον δημοφιλή τραγουδιστή, οι καλλιτέχνες οφείλουν να τοποθετηθούν δημόσια σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο. «Το κοινό έχει δώσει στους καλλιτέχνες φωνή. Αυτήν τη στιγμή λοιπόν που ο κόσμος έχει σωπάσει, οι καλλιτέχνες οφείλουν να μιλήσουν και να τοποθετηθούν. Είναι υποχρέωση των καλλιτεχνών και εγώ προσωπικά, το νιώθω ως μεγάλο βάρος. Για άλλη μια φορά έκανε την αρχή ο Μίκης Θεοδωράκης».

Νίκος Παπανδρέου

2010-12-13T16:21:00.001+02:00

Ο έρωτας υπό αίρεση...

Αγγελιοφόρος

Το νέο βιβλίο του Νίκου Παπανδρέου «Ερωτας υπό αίρεση και άλλα διηγήματα» προέκυψε χωρίς να το έχει προσχεδιάσει. «Είδα ότι τα τελευταία χρόνια είχα γράψει πολλά διηγήματα και προς έκπληξή μου, τα περισσότερα είχαν να κάνουν, άμεσα ή έμμεσα, με τον έρωτα. Αρα, έδεσαν από μόνα τους, κατά κάποιον τρόπο, εφόσον η θεματολογία ήταν αντίστοιχη», εξηγεί ο ίδιος. Υπάρχουν όμως ακόμη πράγματα για τον έρωτα που δεν έχουν ειπωθεί; «Πάντα ο κάθε συγγραφέας έχει κάτι νέο να πει για την ανθρώπινη ψυχή – ειδικά αν θέλει να μιλήσει για την εποχή στην οποία ζει. Αρα, είναι σύγχρονα διηγήματα, με τη ματιά πάνω στον έρωτα του εικοστού πρώτου αιώνα – μια πολύ διαφορετική ματιά πάνω σε ορισμένα θέματα του έρωτα σε σχέση με το πώς βλέπαμε τον έρωτα πριν έναν αιώνα. Από την άλλη υπάρχουν και πράγματα στην ανθρώπινη συμπεριφορά που ποτέ δεν αλλάζουν. Το πάθος, η ζήλια, το σεξ. Οπως λέω στο πρώτο διήγημα, ''αν δεν έχει κάτι το κιτς ο έρωτας, αν δεν έχει το στοιχείο της υπερβολής, ε τότε δεν είναι έρωτας αλλά κάτι λιγότερο''».

Στο βιβλίο του μιλά για ιστορίες ανθρώπων σε Ελλάδα και Αμερική. Είναι άραγε καθολικός ο τρόπος με τον οποίο ερωτεύονται οι άνθρωποι ή παίζουν ρόλο και κριτήρια πολιτισμικά, κοινωνικά; «Τα πάθη είναι καθολικά, ναι, όπως και ο έρωτας, αναλλοίωτος, δυνατός, εκρηκτικός. Αλλά το πώς συμπεριφέρεται ο ερωτευμένος, το πώς εκφράζει τον έρωτά του, το τι κάνει να αποκτήσει το αντικείμενο του πόθου, το πώς κινείται όταν αισθάνεται ότι η σχέση του κινδυνεύει από αντίζηλο, αυτά επηρεάζονται καθοριστικά από τον πολιτισμό στο οποίο ζει ο καθένας. Φανταστείτε τους ιππότες στο Μεσαίωνα σε σχέση με το νέο σήμερα στο πανεπιστήμιο».

Πριν από είκοσι χρόνια παραιτηθήκατε από τη Διεθνή Τράπεζα για να αφιερωθείτε στη λογοτεχνία; Πόσο εύκολη ήταν εκείνη η απόφαση; Το μετανιώσατε ποτέ;

«Καθόλου εύκολη επειδή, πρώτον, ακόμη δεν είχα κανένα δείγμα γραφής ότι θα τα καταφέρω, δηλαδή δεν είχα εκδώσει τίποτε και φοβόμουν μην κατηγορηθώ ως ένας ακόμη αιθεροβάμων. Δεύτερον, είχα αφιερώσει όλη τη ζωή μου ώς τότε προς ένα σκοπό, το ντοκτορά και τη δουλειά μου με βάση τα οικονομικά. Δηλαδή ώς τα 33 -34, ενώ έγραφα συνεχώς, ''παράνομα'', όταν είχα το χρόνο, επισήμως συνέχιζα τις σπουδές. Δίδαξα στο Πρίνστον αλλά και στην Ελλάδα, ήμουν δηλαδή στον ακαδημαϊκό χώρο, δούλευα στην τράπεζα. Κάποια στιγμή όλο το είναι μου μού το έλεγε, αφού υπέφερα από αϋπνίες, κούραση, κατάθλιψη. Τότε, λοιπόν, είπα στον εαυτό μου: ''Θα περιμένεις ώς τη σύνταξη να κάνεις αυτό που αγαπάς ή θα το κάνεις εδώ και τώρα και ας γίνει ό,τι είναι να γίνει;''. Ετσι, ένα πρωινό, πήγα στον προϊστάμενό μου στην τράπεζα και του είπα ότι παραιτούμαι. Το παράλογο της υπόθεσης είναι ότι όλοι πίστευαν ότι είχα βρει άλλη δουλειά, καλύτερη, με μεγαλύτερο μισθό. Πού να πιστέψουν ότι θα έμενα σπίτι όλη μέρα, προσπαθώντας να γράφω, μπροστά σε έναν τοίχο, όπου και το παράθυρό μου τοίχο έβλεπε, και θα ζούσα από τις αποταμιεύσεις μου;».

Θα μας κάνετε ένα σχόλιο για τη σημερινή πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας; Είστε αισιόδοξος;

«Πολύ, πάρα πολύ. Νέα πράγματα γίνονται στη χώρα μας, πρωτόγνωρα. Αυτό είναι καλό σημάδι».

Στέλιος Μάινας

2010-12-13T16:18:00.001+02:00

«Είμαι ένας εμπερικός συγγραφέας»

Ο ηθοποιός Στέλιος Μάινας μιλά για το πρώτο του βιβλίο και τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά «Το νησί»

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

«Τα φαινόμενα απατούν». Αυτός είναι ο τίτλος της πρώτης συλλογής διηγημάτων του γνωστού ηθοποιού Στέλιου Μάινα, που μόλις κυκλοφόρησε. Ο ίδιος δείχνει να αντιμετωπίζει με συστολή την πρώτη του συγγραφική απόπειρα που αποτελείται από ιστορίες που γράφτηκαν σε διάστημα τριών ετών. Με επιρροές από τους κλασικούς Καρκαβίτσα και Παπαδιαμάντη μέχρι το νεότερο Ανδρέα Μήτσου, ανυπομονεί κι ο ίδιος να μάθει ποιός θα είναι τελικά ο συυγραφικός του βηματισμός ενώ δηλώνει έκπληκτος από τη δημοσιότητα που έχει πάρει «Το Νησί», χωρίς να έχει ακόμη ξεκινήσει η προβολή του.

Τα φαινόμενα λοιπόν απατούν...

Είναι μια συλλογή διηγημάτων. Εγώ ασχολήθηκα με την συγγραφή μέσω του ραδιοφώνου. Είμαι ένας συγγραφέας ακροατής. Διαβάζω τα κείμενά μου στον εαυτό μου. Τα κείμενα λοιπόν αυτά αποτελούν μικρούς μονολόγους. Μονολόγους ανθρώπους που εκφεύγουν της προσοχής των περισοτέρων ανθρώπων, που δραπετεύουν από τα βλέμματα των αδιάκριτων και χρειάζεται δεύτερη και τρίτη ματιά για να τους προσέξεις. Αυτοί δεν είναι μονάχα οι ήρωες του βιβλίου μου αλλά και οι ήρωες της ζωής μου. Πέρα από αυτό, επειδή ασχολούμαι με την υποκριτική, το βασικό χαρακτηριστικό της δουλειάς μου είναι η παρατήρηση. Χρειάζεται να παρατηρήσεις για να μπορέσεις να ερμηνεύσεις. Αυτή η παρατήρηση είναι η παρατήρηση ενός καλλιτέχνη. Είμαι ένας εμπειρικός συγγραφέας και πιστεύω πολύ στη βιωματικότητα των πραγμάτων.

Οπότε, γράφετε για τους αθέατους. Εκείνους που είναι δίπλα μας, απέναντί μας κι όμως αδυνατούμε να τους δούμε.

Οι περισσότεροι είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι που δεν έχουν επάνω τους κάτι που θα μπορούσε να τραβήξει την προσοχή. Δεν είναι ήρωες, δεν είναι σημαίνοντα πρόσωπα. Δεν αφηγούμαι ζωές, αφηγούμαι στιγμές.

Ο λόγος που χρησιμοποιείτε στο βιβλίο έχει θεατρικότητα, δεδομένου ότι είστε ηθοποιός;

Θέλοντας και μη. Εξάλλου, όλα τα διαβάζω στον εαυτό μου μεγαλόφωνα.

Ακούσατε κάποια πρώτα σχόλια για το βιβλίο;

Πρέπει να σας πω ότι το βιβλίο αυτό αποτελεί...κεραυνό εν αιθρία. Δεν έχω προετοιμάσει κανέναν γι' αυτό. Ούτε καν τον εαυτό μου. Είναι ξαφνικό ακόμη και για μένα το να βλέπω τα κείμενά μου να έχουν εκδοθεί. Είμαι παρατηρητής του γεγονότος και δεν έχω καν προλάβει να το ερμηνεύσει. Η κριτική είναι καλοδεχούμενη απ' όπου κι αν προέρχεται, αρκεί να είναι καλοπροαίρετη.

Πρόκειται για ένα μελαγχολικό βιβλίο;

Οχι, γιατί το λέτε αυτό;

Επειδή αυτοί οι αθέατοι άνθρωποι θα μπορούσαν να κουβαλούν μια μελαγχολία.

Οχι, οι αθέατοι κουβαλούν απλώς ένα παρελθόν. Ενα παρελθόν το οποίο όμως δεν έχει ίχνος μιζέριας και παραπόνου. Κουβαλούν το παρελθόν μιας προσπάθειας συμφιλίωσης με τη ζωή.

Ακούγεστε σαν να αντιμετωπίζετε την πρώτη συγγραφική σας απόπειρα με έντονη μετριοπάθεια.

Είμαι γενικώς άνθρωπος χαμηλών τόνων. Και τη δουλειά μου στην τηλεόραση και το θέατρο έτσι ακριβώς την αντιμετωπίζω. Δεν είναι επιλογή μου. Δεν είναι επιλογή μας ο χαρακτήρας μας.

Θα μου πείτε και δυο λόγια για την συμμετοχή σας στην πολυαναμενόμενη τηλεοπτική σειρά του Mega «Το νησί» που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο της Βικτόριας Χίσλοπ;

Είναι μια δουλειά που ξεκίνησε χωρίς να αντιληφθούμε το μέγεθός της. Χωρίς να αντιληφθούμε την σημασία της δουλειάς αυτής. Στην πορεία ανακάλυψα ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική δουλειά που βρέθηκε στο δρόμο μου. Σημαντική για πολλούς λόγους. Πρώτα απ' όλα για το περιεχόμενο το οποίο είναι λυτρωτικό. Είναι λυτρωτικό επειδή ίσως είναι η πρώτη φορά που ένα σίριαλ ασχολείται με τον βαθύ, υπαρξιακό πόνο των ανθρώπων. Στη συγκεκριμένη σειρά, ο υπαρξιακός πόνος προέρχεται από την καταδίκη των ανθρώπων στην απομόνωση. Αυτό είναι το νησί. Το νησί της απομόνωσης. Εχω μείνει λοιπόν έκπληκτος που η τηλεόραση ασχολείται σήμερα με τον κοινωνικό αποκλεισμό. Εχω εκπλαγεί κι εγώ ο ίδιος. Αν αυτή η σειρά πάει καλά εμπορικά, αυτό θα βοηθήσει στο να γίνονται πιο «ψαγμένα» πράγματα. Οταν μάλιστα μου είπαν ότι θα γίνει οντισιόν γι' αυτήν τη σειρά, είπα από μέσα μου «Επιτέλους, κάποιοι παίρνουν στα σοβαρά τη δουλειά τους!».

Δεν είναι δηλαδή οι οντισιόν μια συνήθης διαδικασία;

Οχι, βέβαια! Συνήθως σε παίρνει κάποιος τηλέφωνο και σε ρωτάει αν σε ενδιαφέρει ένας συγκεκριμένος ρόλος.

Το βιβλίο του Στέλιου Μάινα «Τα φαινόμενα απατούν» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

2010-12-13T16:12:00.002+02:00

«Ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη χούντα»

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου έρχεται στη Θεσσαλονίκη για τρία διήμερα και μιλά στον «ΑτΚ» για μουσική και πολιτική

Δεν τραγουδάει για να ξεχωρίσει και ούτε αισθάνεται μοναδικός. Τραγουδάει μονάχα για να ενώσει τους εκατοντάδες ανθρώπους που βρίσκονται κάτω από την σκηνή, κάθε φορά που τραγουδάει. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου εξηγεί ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι θαυμαστές. Είναι συνοδοιπόροι στο όνειρο. Συνοδοιπόροι που θα τους συναντήσει ξανά στο «STAGE» στη Θεσσαλονίκη για τρία διήμερα του Νοεμβρίου. «Θα παρουσιάσουμε ένα πρόγραμμα “unplugged”, δηλαδή με φυσικά όργανα και χωρίς εφέ. Θέλουμε να βγάλουμε έναν πιο φυσικό ήχο. Το κοινό αντιλαμβάνεται διαφορετικά τον ήχο αυτό. Υπάρχει μια αμεσότητα», σημειώνει ο κ. Παπακωνσταντίνου.

Το τελευταίο σας άλμπουμ έχει τίτλο «Το παιχνίδι παίζεται». Είναι μια φράση την οποία συμμερίζεστε; Πιστεύετε πως το παιχνίδι δεν έχει ακόμη χαθεί;

Καταρχήν, το άλμπουμ αυτό, που έχει ήδη κυκλοφορήσει εδώ και αρκετούς μήνες, έχει πάει πραγματικά πολύ καλά. Ο τίτλος ουσιαστικά λέει πως ακόμη κι όταν τα πράγματα έχουν ζορίσει πολύ, πρέπει να συνεχίσουμε να ελπίζουμε. Το πιστεύω πολύ αυτό και όχι μόνο σε επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων αλλά και σε ένα επίπεδο ευρύτερο, συλλογικό.

Υπάρχει λοιπόν και μια πολιτική διάσταση στο άλμπουμ αυτό;

Φυσικά! Το μήνυμα είναι να μην χάνουμε το κουράγιο μας παρά τα όσα μας συμβαίνουν αυτήν τη στιγμή και να είμαστε σε εγρήγορση. Πάνω απ' όλα θα πρέπει να είμαστε ενεργοί πολίτες. Αυτό είναι για μένα το κρίσιμο.

Πιστεύετε ότι ο όρος «πολιτικό τραγούδι» είναι πλέον παρωχημένος;

Εγώ για να είμαι ειλικρινής, ούτε πριν τριάντα χρόνια δεν χρησιμοποιούσα αυτόν τον όρο. Τον θεωρούσα πάντα παρωχημένο και τον απέφευγα. Νομίζω πως αρκετά από τα τραγούδια που χαρακτηρίστηκαν ως πολιτικά απέτυχαν παταγωδώς. Ηταν σαν να προσπαθούσαν να κάνουν μάθημα στον κόσμο. Πώς να το πω; Ηταν έντονο το «δασκαλιλίκι» τους. Αυτός ο τρόπος όμως είναι απομακρυσμένος από τα βαθιά συναισθήματα του ανθρώπου. Εγώ από την πρώτη στιγμή αντικατέστησα τον όρο αυτό με τον όρο «κοινωνικό τραγούδι».

Υπάρχει λοιπόν σήμερα χώρος για αυτά τα κοινωνικά τραγούδια, όπως τα αποκαλείτε;

Βεβαίως και υπάρχει. Μάλιστα, γράφονται σήμερα πολλά τέτοια τραγούδια. Επίσης, υπάρχουν τέτοια τραγούδια που δεν έχουν στίχους. Σκεφτείτε για παράδειγμα, το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»...Δεν είναι αυτό ένα κοινωνικό τραγούδι; Δεν είναι τέχνη αυτό; Προκαλεί συναισθήματα βαθιά και το κάνει ακόμη και με έλλειψη των στίχων.

Πόσο επίκαιρο παραμένει το τραγούδι σας «Χαιρετίσματα στην εξουσία»;

Αυτόν τον στίχο τον έχει γράψει η Αφροδίτη Μάνου. Με την Αφροδίτη λοιπόν πιστεύουμε ότι το τραγούδι αυτό είναι σαν να γράφεται κάθε φορά αύριο...

Οπότε δεν ανήκει αποκλειστικά στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της εποχής που γράφτηκε;

Σίγουρα όχι. Αναφέρεται στη διαχρονική αντίθεση ανάμεσα σε αυτόν που καταπιέζει κι εκείνον που καταπιέζεται. Το «σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι» ερμηνεύεται ως «σας ξέρω αλλά... δεν θα πάρω». Κατά καιρούς οι έχοντες και κατέχοντες θέλουν να εξαντλήσουν ακόμη περισσότερο τους υπόλοιπους. Αυτό που ζούμε σήμερα συμβαίνει σε παγκοσμιοποιημένο επίπεδο. Είναι μια παγκοσμιοποιημένη χούντα που αποτελείται από πενήντα με εκατό οικογένειες σε όλο τον κόσμο. Αυτές οι οικογένειες παγκοσμιοποίησαν τα κεφάλαιά τους και έγιναν ένα. Αποφάσισαν λοιπόν να κάνουν έναν πόλεμο χωρίς όπλα αυτήν την φορά και βρήκαν έναν τρόπο να πάρουν τα λεφτά των υπολοίπων με έναν πιο ανώδυνο τρόπο.

Υιοθετείτε λοιπόν κι εσείς τον όρο «οικονομικός πόλεμος»;

Ακριβώς! Πρόκειται για τη νέα τάξη πραγμάτων που έχει ξεκινήσει εδώ και τριάντα χρόνια.

«Να μην υπερισχύσει πάλι ο δικομματισμός»

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου εξηγεί πως πάνω απ' όλα αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ενεργό πολίτη. Για το εάν κατά τη γνώμη του οι επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν δημοψηφισματικό χαρακτήρα υπέρ ή κατά του Μνημονίου, ο ίδιος σημειώνει: «Παλιότερα η Βουλή αποτελούνταν από πεντακόσιους βουλευτές οι οποίοι δεν ανήκαν σε κανένα κόμμα. Σήμερα έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε πέντε κόμματα, σε πέντε συγκεκριμένες απόψεις. Πιστεύω λοιπόν ότι τα πράγματα είναι στημένα. Από κει και πέρα, ο δικομματισμός ταλαιπωρεί αυτήν την χώρα πάρα πολλά χρόνια. Ελπίζω και εύχομαι να μην υπερισχύσει ο δικομματισμός για ακόμη μια φορά».

Διογένης Δασκάλου

2010-12-13T16:10:00.002+02:00

«Στην τέχνη είμαστε όλοι κλέφτες»

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

Η υποψηφιότητά του στις επερχόμενες εκλογές ήταν απρόσμενη και τους αιφνιδίασε όλους. Ολες σχεδόν οι δημοσκοπικές εταιρίες του δίνουν το προβάδισμα, παρά το γεγονός ότι έχει αποφασίσει να κατέβει...ξυπόλητος. Ο «Ξυπόλητος Δήμαρχος» Διογένης Δασκάλου και οι «Monie & Monie Conniente» διεκδικούν την ψήφο του κοινού, στις 15 και 16 Οκτωβρίου στο club του Μύλου ενώ ο υποψήφιος δήμαρχος αναπτύσσει στον «ΑτΚ» τις προγραμματικές του θέσεις.

Ξεκινάτε ξανά τις εμφανίσεις σας με τους «Monie & Monie Conniente» με μια παράσταση-σχόλιο για τις εκλογές του Νοεμβρίου.

Το κάνω πάντα τα τελευταία χρόνια όποτε έχουμε δημοτικές εκλογές. Μ’ αρέσει να γίνομαι το σφουγγάρι της κοινωνίας, ο καθρέφτης και ο ιονιστής άλλωστε κάθε ζουμερού γεγονότος που αφορά τους ανθρώπους αυτής της πόλης που τη θεωρώ πια, τόπο μου. Μέσα λοιπόν απ’ την ματιά ενός βρετανόβλαχου καραγκιόζη παίρνω το χρίσμα από μια ξυπόλυτη εποχή και ως «Ξυπόλυτος Δήμαρχος» επιδιώκω να ανέβω κι όχι να «κατέβω» στις εκλογές με μοναδική στήριξη την αγάπη του κόσμου που μας προτιμά 16 χρόνια τώρα ως «Monie & Monie Conniente».

Είναι αναγνωρίσιμη φιγούρα ο «Ξυπόλητος δήμαρχος»;

Ναι, πιστεύω ότι είναι αναγνωρίσιμη φιγούρα γιατί τον έχουμε σαν κίνηση ως δεύτερη φύση μας, απ’ τα αναστενάρια ως το θέατρο σκιών. Ανήκει στη δική μας συναισθηματική πατρίδα. Αφήστε που λόγω της συνεχώς αυξανόμενης φτώχειας δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά μόνο γνωστή η φιγούρα του.

Σας ιντριγκάρει περισσότερο το γεγονός ότι πρόκειται για δημοτικές εκλογές και όχι για εθνικές; Εχουν οι δημοτικές εκλογές άλλα χαρακτηριστικά σε σχέση με τις εθνικές; Ισως επειδή ο πελατειασμός είναι ο πιο έντονος;

Ολες οι εκλογές για μένα είναι το ίδιο. Εχουν δόλο, πονηρία και πελατειακή σχέση και για να εξηγούμαστε όχι μόνο στην Ελλάδα. Μένει και θα παραμένει επίκαιρο το «αν οι εκλογές έλυναν τα προβλήματα των λαών θα ‘ταν παράνομες». Τόσο επίκαιρο μάλιστα που νομίζω πως στις επόμενες γενιές θα εξετάζεται ενδεχομένως η υποψηφιότητα ως πρόθεση τέλεσης ποινικού αδικήματος.

Η κρίση, πέρα από τη δραματική διάσταση που έχει εξαιτίας των συνεπειών της, πιστεύετε πως έχει ενδεχομένως και μια «γελοία» πλευρά;

Κωμική είναι η αντιμετώπιση στο πρόβλημα απ’ τους πολιτικούς, αστεία είναι όσα μας λένε οι ευρωπαίοι, δραματική είναι η αμηχανία μας αλλά σίγουρα γελοία είναι η ζωή όλων μας στον 21ο αιώνα που απαιτεί το θάνατό μας για την επιβίωση του κέρδους που σε λίγο δεν θα υπάρχει κανείς για να το διαχειρίζεται και να το χρησιμοποιεί. Οπως και τον πλανήτη. Γιατί ας μην ξεχνάμε το κέρδος καταστρέφει τον πλανήτη. Απλώς επειδή τυχαίνει να μένουμε πάνω του μάλλον πρέπει κάπως ν’αντιδράσουμε
.
Πώς θα περιγράφατε την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σήμερα στη χώρα;

Λίγο πριν άκουσα φωνές. Μόλις είχαν κλέψει τους απέναντι. Είδα τον πανικό στα μάτια τους. Το χω περάσει κι εγώ. Τώρα το περνάει όλη η χώρα. Βουβός βιασμός. Συζυγικός βιασμός θα έλεγα. Οταν σε βιάζει αυτός που ψήφισες ή παντρεύτηκες είναι ακόμη χειρότερα. Βουβός βιασμός. Ετσι περιγράφω την κατάσταση σήμερα στη χώρα.

Πώς αντιλαμβάνεστε την δημόσια συζήτηση που ανοίγει κατά καιρούς σε σχέση με την σάτιρα και τα όριά της;

Σέβομαι ακόμη κι αυτούς που δεν σέβονται τον εαυτό τους κι αυτό γιατί σέβομαι τον εαυτό μου. Ως εκ τούτου, δεν τίθεται θέμα ορίων στην δική μου σάτιρα. Μόνο όταν η σάτιρα γίνεται εμμονική, είναι επικίνδυνη αλλά αυτό δεν ενοχλεί την ίδια τη σάτιρα γιατί τότε δεν είναι σάτιρα, είναι πολιτική.

Υπάρχουν νέα σχήματα που θα μπορούσατε να πείτε πως ακολουθούν την πορεία των Monie Monie Conniente;

Τα σχήματα δεν είναι τρένα. Κανένας δεν ακολουθεί την πορεία κανενός. Αυτά γίνονται μόνο στην πολιτική. Στην τέχνη είμαστε όλοι κλέφτες. Οι μόνοι που τιμωρούνται δια της εξατμίσεως είναι οι αντιγραφείς.

Θα μας κάνετε κι ένα σχόλιο για την εκλογική αναμέτρηση στη Θεσσαλονίκη;

Τα ίδια παλιά κρασιά, στα ίδια παλιά βαρέλια. Πιστεύω να καταλάβετε το συμφέρον σας, και να με βγάλετε από την πρώτη Κυριακή.

Χάρις Αλεξίου

2010-12-13T16:05:00.001+02:00

«Πιστεύω στη γροθιά στο μαχαίρι»

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

Για τους περισσότερους είναι η Χαρούλα. Η Χαρούλα που τα τραγούδια της απλώνονται σαν δίχτυα πάνω στις ψυχές και τις δένουν μεταξύ τους έτσι που νομίζεις ότι η μόνη πατρίδα είναι η μουσική. Ενας δρόμος στη Σμύρνη απέκτησε τ' όνομά της, το Μουντομπάσκετ ξεκίνησε με τη φωνή της κι εκείνη συνεχίζει τις συναυλίες της με τη Μάρθα Φριντζήλα.

Τι να περιμένει το κοινό της πόλης από την συναυλία σας με τη Μάρθα Φριντζήλα στη Θεσσαλονίκη;

Αυτό που γίνεται φέτος στις συναυλίες με την Μάρθα είναι μοναδικό. Κάθε τόπος είναι και μια καινούργια αγάπη. Στις συναυλίες αυτές κάνουμε το δικό μας σχόλιο για όσα συμβαίνουν. Εχουμε φτιάξει ένα πρόγραμμα παρέα με τη Λίνα Νικολακοπούλου που κρατάει μέσα του όσα αγαπάμε και που μας δίνει την ίδια στιγμή απίστευτες ελευθερίες στη σκηνή. Κάθε βράδυ ζούμε και κάτι καινούργιο, κάτι ανατρεπτικό.

Πρόσφατα ένας δρόμος στη Σμύρνη απέκτησε το όνομά σας...

Οταν έμαθα ότι θα γινόταν αυτό, σάστισα. Δεν ήξερα πως να το πάρω, πως να νιώσω. Ενας κόσμος της ανατολής που κρατάει τις ρίζες μου, ένας τόπος ζωντανός. Αυτός ήταν ο τόπος των παππούδων μου. Εκεί αφήσανε τα σπίτια τους, εκεί πονέσανε, εκεί αγαπήσανε. Μόλις έφτασα στη Σμύρνη μπήκαν στην καρδιά μου τόσα συναισθήματα που ούτε είχα διανοηθεί πως υπάρχουν. Ηταν απεριόριστη τιμή.

Πώς αισθανθήκατε κατά τη διάρκεια της εμφάνισής σας στην έναρξη του Μουντομπάσκετ;

Ηταν μια ακόμα δυνατή στιγμή της φετινής χρονιάς. Βρέθηκα στην Κωνσταντινούπολη με τη μεγάλη τουρκάλα τραγουδίστρια Sezen Aksu και τόσους ακόμα σημαντικούς καλλιτέχνες. Είναι τόσο όμορφο να ενώνονται τόσοι λαοί με τη μουσική και τα τραγούδια. Να λες το «Ολα σε θυμίζουν» και το αίσθημά σου να φτάνει σε ανθρώπους που μπορεί να μην καταλαβαίνουν τη γλώσσα αλλά να τη νιώθουν.Σε αυτές τις στιγμές νιώθεις πως δεν υπηρετείς τον εαυτό σου, πως είσαι εκεί για κάτι πάνω από σένα. Είναι η χώρα σου, ο τόπος σου. Αυτό είναι το ταξίδι του τραγουδιού στον κόσμο.

Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για το τελευταίο σας άλμπουμ, το οποίο αγαπήθηκε πολύ από το κοινό;

Χαίρομαι που έφτασε στις καρδιές του κόσμου. Οταν ηχογραφούσα αυτό τον δίσκο προσπάθησα να μείνω μακριά από την αγωνία για επιτυχία. Ηθελα να έρθω σε επαφή με μια άλλη πλευρά του εαυτού μου, ίσως λίγο πιο σκοτεινή και να αφήσω την καρδιά μου να πει αυτά που πραγματικά νιώθει. Χωρίς δυσταγμούς. Να κάνω το ταξίδι και να το ευχαριστηθώ.

Πώς γράψατε τους στίχους του «Μεγάλωσα»; Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από αυτό το τραγούδι;

Το «Μεγάλωσα» βγήκε από μέσα μου σαν να ήθελε να τρέξει, σα να ήθελε να προλάβει να τα πει όλα. Ηταν ένα μεγάλο σκοτεινό ποτάμι που έπρεπε να βγεί στο φως και να ανταμώσει την αλήθεια. Εγραψα τα λόγια και τα κράτησα για καιρό μακριά από τις μουσικές. Ηθελα να βρω μια καινούργια φόρμα για να τα χωρέσει. Δοκίμασα να τα πω πάνω σε μια γραμμή ντραμς που θύμιζε «ραπ» κι έτσι συναντήθηκα τελικά με το τραγούδι μου.

Πώς αντιλαμβάνεστε τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα; Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι;

Εχω περάσει από όλες τις φάσεις. Εχω νιώσει απογοήτευση, έχω νιώσει θυμό, αγανάκτηση. Αυτό που έχει συμβεί είναι αδιανόητο. Εχει παιχτεί ένα παιχνίδι στις πλάτες όλων μας. Δεν μπορούμε πια να το βλέπουμε από τους καναπέδες μας. Είναι ανάγκη να ζητάμε πίσω αυτό που κλέβουν κάποιοι χωρίς συνείδηση. Πιστεύω στη διεκδίκηση, πιστεύω στη γροθιά στο μαχαίρι.

Και τα σχέδιά σας από δω και πέρα;

Θέλω να πάω στα επόμενα. Να τρέξω. Να δοκιμαστώ. Αν και είναι φυσικό μετά από ένα τόσο γεμάτο χειμώνα και ένα καλοκαίρι με τόσες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα να πρέπει να ξεκουραστώ λίγο, εγώ θέλω να ταξιδέψω. Να φορτώσω πάλι τις βαλίτσες και να βρεθώ αυτή τη φορά έξω από τα σύνορα της Ελλάδας. Θέλω λοιπόν το επόμενο βήμα να είναι η προετοιμασία για μια μεγάλη περιοδεία στον κόσμο που θα γίνει την ερχόμενη άνοιξη.

Βασίλης Αμανατίδης

2010-12-13T16:02:00.001+02:00

Ο ποιητής των αισθήσεων...στα ελληνικά

Ο Βασίλης Αμανατίδης μιλά για τη μετάφραση των ποιημάτων του E.E.Cummings, ενός από τους διασημότερους αμερικανούς ποιητές

Αγγελιοφόρος της Κυριακής

44 ποιήματα του σπουδαίου και εξαιρετικά δημοφιλούς αμερικανού ποιητή E.E.Cummings μόλις κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Νεφέλη σε μετάφραση του ποιητή Βασίλη Αμανατίδη. Ο Edward Estin Cummings που συνήθιζε να υπογράφει τα ποιήματά του ως «e e cummings» με πεζά και όχι κεφαλαία γράμματα, έγραψε σχεδόν τρεις χιλιάδες ποιήματα ενώ παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους πλέον διαβασμένους αμερικανούς ποιητές. Σήμερα, το έργο του έχει αποκτήσει μεγάλη απήχηση ανά τον κόσμο ενώ ποιήματά του μελωποιούνται συνεχώς από συνθέτες της λόγιας μουσικής, από αβάντ-γκαρντ καλλιτέχνες της ποπ, ακόμη από τη Bjork. Ο ποιητής Βασίλης Αμανατίδης «συναντήθηκε» με τον Cummings αρκετά χρόνια πριν, όταν υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία. «Ημουν τριάντα ετών όταν καθυστερημένα είχα πάει στον στρατό κι είχα μόλις βγάλει ένα βιβλίο με τον τίτλο “Τριαντατρία”. Ξαφνικά “εμφανίστηκε” μπροστά μου ο Cummings σαν αποκάλυψη. Η ενασχόλησή μου μαζί του ξεκίνησε σαν παιχνίδι και τελικά κράτησε δέκα χρόνια. Ηταν ένας αγώνας ηδονικός», σημειώνει. Στα σαράντα τέσσερα αυτά ποιήματα ο μεταφραστής τους εξηγεί πως προσπάθησε να επιλέξει ποιήματα από όλο το φάσμα της δημιουργικότητας του Cummings, εξαιρώντας τα κυριολεκτικά αμετάφραστα ποιήματά του. Από την άλλη, υπήρχαν ποιήματα που δε μπορούσαν να παρακαμφθούν. Στην ερώτηση αν η συλλογή αυτή διαφοροποιείται από τις προηγούμενες συλλογές μεταφρασμένων ποιημάτων του Cummings ο κ. Αμανατίδης εξηγεί πως «εξαρχής ένιωσα μια περίεργη συγγένεια με την ποίησή του. Στην αρχή ένιωθα ότι τον “έχω” αυτόν τον ποιητή. Φυσικά η αλήθεια ήταν εντελώς διαφορετική. Νομίζω λοιπόν ότι αυτή συλλογή είναι μια ερωτική μου επιστολή προς τον Cummings. Προσπάθησα με έναν τρόπο μεταφυσικό να ενωθώ μαζί του. Ξέρω ότι αυτό είναι στην ουσία μια ουτοπία αλλά πρόκειται τουλάχιστον για μια ευγενή ουτοπία».

Μοντερνιστής και παρεξηγμένος

Ο ιδιόρρυθμος αμερικανός λογοτέχνης βρήκε τη θέση που του άξιζε στο χώρο των γραμμάτων, αφού μεταξύ 50-60 ετών θεωρούνταν ένας καλλιτέχνης της ποίησης, όπως τονίζει ο κ. Αμανατίδης. Ο ποιητής που συνήθιζε να αντιμετωπίζει τα ποιήματα ως πράγματα, είναι παρεξηγημένος αφού έχει χαρακτηριστεί ως επιδειξιομανής, απολιτικός και αβαθής. «Εχει κατηγορηθεί για ελαφρότητα, όμως νίκησε με έναν θριαμβευτικό τρόπο αφού κατάφερε να κάνει την επιφάνεια, βάθος. Στο τέλος της ζωής του ήταν ο δεύτερος πιο διαβασμένος Αμερικανός ποιητής». Κι όμως ο ποιητής που με τόση ευκολία έσπευσαν να χαρακτηρίσουν ως απολιτικό, γράφει σ' ένα από τα ποιήματα που συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή: «Πολιτικός είναι ένας πισινός που απάνω του ο καθείς έχει καθίσει εκτός από άνθρωπος». «Ας μην ξεχνάμε ότι ένας από τους πιο ουσιαστικά πολιτικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, ο Μπέκετ είχε επίσης κατηγορηθεί ως απολιτικός, παραγνωρίζοντας βέβαια ότι ο Μπέκετ μιλά για μια κοινωνία μετά τον όλεθρο, για μια κοινωνία μετά την καταστροφή«, τονίζει ο κ. Αμανατίδης. Ο ίδιος σκέφτεται τον Cummings σαν έναν ευγενή ο οποίος απολάμβανε τη ζωή, απολάμβανε το σεξ, απολάμβανε την ποίηση. Ταυτόχρονα, την ίδια στιγμή θύμωνε με ένα σωρό πράγματα και μετασχημάτιζε αυτόν τον θυμό μέσα από την ποίηση. «Από μια πρώτη επαφή που είχα με ανθρώπους που είδαν το βιβλίο μου λένε “Πολύ ωραίος αλλά πολύ δύσκολος. Πώς διαβάζεται;” Εδώ τίθεται το θέμα σχετικά με τον μοντερνισμό στην ελληνική κουλτούρα αλλά και με το πώς διαβάζεται γενικά η ποίηση». Σήμερα το έργο του αποτελεί μια συνεισφορά στον μοντερνισμό και στο μεταμοντέρνο ενώ για τον κ. Αμανατίδη το γλωσσικό του πείραμα είναι τόσο ισχυρό όσο του Τζόυς αλλά πολύ πιο συνδυαστικό των τεχνών και πολύ πιο εξειδικευμένο. Αλήθεια όμως, ο ποιητικός λόγος του Cummings παραμένει τολμηρός ακόμη και στο 2010; «Μα ναι! Νομίζω ότι πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που σε βάζει σε μια διαρκή συναισθησιακή εγρήγορση. Ολες σου οι αισθήσεις την ώρα που τον διαβάζεις- εφόσον είσαι διατεθειμένος να του ανοιχθείς- βρίσκονται σε εγρήγορση. Θέλεις να γελάσεις, να κλάψεις, οι αισθήσεις σου βρίσκονται σε μια συνέργεια. Ενα ποίημά του μπορεί να δονεί όλες σου τις αισθήσεις».